Book challenge 2016 – update

naamloos

  1. Een boek dat meer dan 600 pagina’s telt (want 500 pagina’s waren nog niet moeilijk genoeg, ugh)
  2. Een horror boek
  3. Een detective
  4. Een klassieker
  5. Een humoristisch boek
    Shopaholic naar de Sterren van Sophie Kinsella. Ze heeft een hele reeks geschreven over becky, een shopaholic pur sang. Ik vind haar boeken zo geestig (maar dat is mijn mening) en ook luchtig, dat ik twijfelde onder welke rubriek ik ze zou zetten. Ik ‘schaam’ me wel voor dit soort luchtige chicklit, maar hey. Ik vind het hele verhaal van deze Becky geestig, in alle boeken. Ik vind het grappig en ik hoop eigenlijk dat ze dit gaan verfilmen, want ik denk dat dat een héérlijke romcom kan worden!
  6. Een briefroman (een boek geschreven in brieven of e-mails)
    Ik heb in het kader van mijn studies De Historie van Mejuffrouw Sara Burgerhart gelezen, in digitale versie. De briefroman bij uitstek, me dunkt. Nadien moesten we met een klein groepje zelf ook een briefroman schrijven. Ik ga ze eens opzoeken, misschien kan ik ze hier ook eens publiceren. 🙂 Als ik ze nog terugvind…
  7. Een debuut (het eerste boek van de auteur in kwestie)
  8. Een boek waarin familie centraal staat
  9. Een boek waarin geestelijke gezondheid centraal staat
  10. Een boek waarin de dood centraal staat
  11. Een boek waarin geloof/spiritualiteit centraal staat
  12. Een boek waarin eten centraal staat
  13. Een stiekem-wil-ik-niet-dat-iemand-weet-dat-ik-dit-boek-heb-gelezen-boek (van zelfhulpboeken tot stationsromannetjes)
  14. Een boek geschreven door een auteur met Afrikaanse roots
  15. Een boek geschreven door een auteur met Aziatische roots
  16. Een boek geschreven door een auteur met Latijns-Amerikaanse roots
  17. Een hervertelling van een bekend sprookje
  18. Een boek geschreven door een auteur toen hij/zij al boven de 65 was
  19. Een boek geschreven door een auteur toen hij/zij jonger was dan 25
  20. Een boek geschreven door een auteur die dezelfde voornaam heeft als jij
  21. Een boek waarin het hoofdpersonage holebi is
  22. Een boek waarin het hoofdpersonage een kind jonger dan 12 is
    Audrina van Virginia Andrews. Het hoofdpersonage, Audrina, beweert 7 jaar oud te zijn. Ze wordt achtervolgd door de dood van haar oudere zus die ook Audrina heette. Ik heb veel boeken gelezen van Virginia Andrews, maar ik heb sterk het gevoel dat als je er één gelezen hebt, je ze allemaal gelezen hebt. Ze heeft een speciale schrijfstijl en de thema’s die ze aanhaalt (over het algemeen kinderen met een slechte jeugd) zijn ook niet alledaags.
  23. Een boek waarin het hoofdpersonage geen mens is
    WarHorse van Michael Morpurgo is een verhaal verteld door – uiteraard – een paard. Wie dit verhaal niet kent, moet nu onmiddellijk naar de bib voor het boek of de film. Hoewel een film veel moeilijker te vertellen is vanuit het standpunt dat geen mens is. Dus misschien toch eerst het boek lezen.
  24. Een boek dat zich afspeelt in de toekomst
  25. Een boek dat zich afspeelt in een ver, ver verleden (hoe verder, hoe beter!)
  26. Een boek dat springt tussen verschillende tijdsperiodes (heden en verleden, verleden en toekomst, heden en toekomst, verleden en nog verder verleden…)
    Wiet Waterlanders en de Kleine Caroluscode van Mark Tijsmans. Het boek speelt zich in twee tijdperken af en dat wordt zichtbaar door de bladzijden. De bladzijden in het boek van het ‘nu’ zijn normaal, wit. De bladzijden in het boek van ‘vroeger’ zijn lichtgrijs (in mijn geval toch) waardoor ze ‘ouder’ lijken en een beetje versleten. Ik vind het echt leuk gedaan dat het niet alleen het verhaal is dat zich in twee tijden afspeelt maar ook dat het visueel duidelijk wordt gemaakt. Let wel: dit is een jeugdboek. Maar een boek is een boek, toch?
  27. Een boek dat zich in de dichtstbijzijnde Vlaamse stad afspeelt
  28. Een boek dat je in 2015 kocht en dat nog steeds ongelezen in de boekenkast staat
    Onderhuids van Deflo en Liefrink heb ik gekocht op de Boekenbeurs vorig jaar, maar nog niet gelezen. Die staat dus als volgende op het lijstje. Ik heb nog een heleboel boektoppers voor het secundair onderwijs ook, maar die lees ik wel eens als ik er zin in heb. Die ben ik niet verplicht om te lezen dit academiejaar, dus ik doe er mijn zin mee.
    Wat vond ik nu van dit boek van Deflo? Ik kon hem maar weer moeilijk wegleggen. Ik lees zijn boeken graag. Nu was er toch een vrouwelijke toets aanwezig door de vrouwelijke co-auteur wat het verhaal net een tikkeltje anders maakte. Daarom niet beter of slechter, maar gewoon anders. Ik heb het boek heel graag gelezen!
  29. Een boek van een auteur waarvan je in 2015 al iets las
    Je bent geweldig van Jill Mansell. Ik vind dit zo’n heerlijke chicklit. Leuk verhaaltje, ondanks het feit dat er aan dit boek ook een ‘zwart randje’ is. Zo zijn er drie personages waarvan het leven aan een zijden draadje hangt. De vraag is: wie gaat de andere twee redden? Uiteindelijk is er – net zoals bij bijna elk ander boek van Jill Mansell een happy end! Ik denk trouwens dat ik vorig jaar twee boeken van haar gelezen heb…
  30. Een boek dat een andere deelnemer van de Verbeelding Book Challenge je heeft gegeven

Al bij al nog maar 7 / 30. Ik heb nog een hele weg te gaan!
Dit was mijn eerste update. Hoe zit het bij jou in deze challenge?

Liefs,
Me, Myself and We.

Eigen briefroman – deel 12

Het laatste deel van onze eigen briefroman.

Liefs,
Me, Myself and We.

Drieëntwintigste brief

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

kruis.JPGWij vragen “waarom”?
Het antwoord verstilt
daar er geen antwoord is.

Op 31 mei 2013 overleed

Patricia Willems

Op 33-jarige leeftijd.

In de bloei van haar leven.

 

Liefste hartsvriendin van

Sarah en Leen

 

Vierentwintigste brief

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Van: Sarah Edeling Verzonden: zo   31/05/2015 15:14
Aan: Leen Smit
CC:
Onderwerp: Jullie prinses

Liefste Leen,

Proficiat met de geboorte van jullie kleine prinses! 3kilo 330 en 51 cm, schone afmetingen! Geef je ook mijn felicitaties door aan Ignace?

Natuurlijk ben ik vereerd dat ik de meter mag zijn. Jullie kleine pruts zal het zich niet beklagen,net zomin als jullie! Mijn vriendin, Noor, zal met plezier een supercoole Tantie zijn voor die prutsemie. J

Lieve Patricia, welkom in ons leven. We zullen je overstelpen met liefde, zowel je mama, papa als je meter (ik!). Weet trouwens dat je hierboven ook al een zeer goede engelbewaarder hebt!

Veel liefs,

Sarah.

 

Ons weekend

Het weekend dat voor de deur staat is ineens ook het Paasweekend van dit jaar. Wat valt het toch weer vroeg… Niet vergeten om het zomeruur in te stellen trouwens! Twee uur wordt drie uur. Mogen we dan een uur meer of minder slapen? Ik kan elke minuut slaap wel gebruiken, hoor!

Wat staat er allemaal op het programma dit weekend? Dit weekend gaat voor ons trouwens naadloos over in een weekje vakantie. Wat kijk ik ernaar uit!

Bij het thuiskomen vanavond ga ik pastinaakpuree met vleesbrood klaarmaken. Dan kindjes in bad en in bed. Daarna ga ik met twee buurvrouwen weer de stad in. We hebben een superfijne wijnbar ontdekt tijdens onze cultuuruitjes, maar omdat onze volgende uitstap pas in mei is, wilden we tussendoor ook nog eens afspreken. Met de fiest en al! En mijn conditie is al zo goed… NOT.

Morgen zou ik een beetje willen strijken en de trampoline in elkaar steken. Om vier uur komen onze beste vrienden met hun kindjes. De kindjes gaan paaseitjes rapen. Dan krijgen ze balletjes in tomatensaus met frietjes. Voor ons – de volwassenen dan – ga ik stoofvlees maken. Meer werk ga ik daar niet in steken. Beetje aperitieven, lekker eten, petit fourkes als dessert. En dat is het. Dan weer alles opruimen eens ze weg zijn en rap een dweilke slaan.

Zondagochtend worden we dan bij mijn schoonzus en – broer verwacht voor een Paasbrunch. Geen idee om hoe laat we terug thuis zouden zijn, maar ik reken erop om niet meer te doen dan dat.

Maandag gaan we dan naar mijn ouders om eitjes te rapen. Om vijf uur in de namiddag gaan we mijn metekindje halen die bij ons komt logeren tot dinsdag.

Dinsdag ga ik me dan amuseren met onze eigen kindjes en mijn metekindje. Ze wordt dan opgehaald of naar huis gebracht, dat moet nog afgesproken worden.

Woensdag ga ik dan naar de kapper, maar Mauro gaat mee. En dan hebben we voor de rest nog niks gepland.

Een heerlijk weekje vakantie waarin ik hoop het één en ander in huis ook gedaan te krijgen. We zullen daar wel voor zorgen!

En jij? Wat ga jij doen dit Paasweekend? En heb jij er dan ook nog een paar dagen verlof aan vastgeknoopt?

Alleszins: ik wens je een fijn paasfeest toe.

Liefs,
Me, Myself and We.

22 maart 2016

Aanslagen in Boston, aanslagen in Parijs… Het klonk allemaal zo ver weg, ondanks het feit dat ik al een paar keer in Parijs ben geweest. Nu klinkt het nog dichter: aanslagen in Brussel. Er is al veel over deze aanslagen geschreven en gezegd, maar toch heb ik er mijn eigen gevoel bij.

Dinsdagochtend, 8u36, sms’je van Het Ventje met de volgende tekst: “Luchthaven…holy shit”. Ik was al op kantoor dus heb onmiddellijk de krant opgedaan en zag de ene berichtgeving na de andere.

Mijn eerste gedacht was “Verdorie, werkt die nog op de luchthaven?” dus ik sms dat naar Het Ventje. “Neenee, zij werkt daar niet meer.” Oef.

Een beetje later zie ik op Twitter een aanslag in de metro van Brussel. Lap, daar werkt een oude vriend van Het Ventje. Ik heb die dan maar gesmst “Hey. Ook al zien we elkaar niet veel, elke keer als ik hoor dat er iets in de metro gebeurt denk ik aan je. Hopelijk ben je OK.” Hij stuurde me quasi direct terug “Jaja, ik ben in orde. De situatie is wel erg en we hebben veel werk.” Raar toch? Iemand die je al vier jaar niet meer gezien hebt, maar waar je toch aan denkt als er zoiets gebeurt? Ik was opgelucht dat hij ok was.

Neem het me niet kwalijk. Die 31 doden en meer dan 200 gewonden, elk getal daarvan is er één te veel. Laat me daar duidelijk over zijn. Behalve dan misschien de daders…

In de media wordt zo’n aanslag altijd als een zelfmoordaanslag bestempeld, maar daar ben ik het niet mee eens. De daders weten volgens mij goed genoeg wat ze doen, maar zelfmoord kun je dat niet noemen. Want zij zitten niet zo diep dat ze een einde aan hun leven willen maken. Zij willen iets anders. Maar wat: dat is me nog altijd niet duidelijk.

Ik ben iemand die durft veroordelen en veralgemenen. Ik kom daar voor uit. Ik ben er dan ook van overtuigd dat een homo altijd verwijfd is, maar ik ken dan ook weer exemplaren die niet zo stereotiep zijn en waar je het zelfs niet aan merkt dat ze homo zijn. Zo ook met de IS. Deze afkorting staat toch voor Islamitische Staat? Dus associeer ik de aanslagen dan ook met de islam. Is dat zo raar?

Maar vandaag ben ik via facebook op een blog terecht gekomen die me in feite nog meer geholpen heeft om mijn ogen te openen. Ik zag al berichtgeving voorbij komen van moslims die ook niet akkoord gaan met de aanslagen. Maar ik zag evenveel berichtgeving over moslims die dit toejuichten… Alleszins, na het lezen van dit blogje ben ik nog meer gaan beseffen dat we terreur moeten loskoppelen van godsdienst.

In de tweede wereldoorlog was Hitler een Christen, vermoed ik, die de Joden viseerde. Het is niet omdat hij als enige persoon een probleem had met een andere godsdienst, dat alle Christenen zo waren. Ik denk dat we dit wel kunnen vergelijken.

Ikzelf ben niet echt bang. Ik werk in Anderlecht, niet ver van Vorst. Daar gebeuren toch veel huiszoekingen enzo. Moet ik mij daarvoor opsluiten? Ik dacht het niet, he.

Ik probeer ook om er thuis niet over te praten als de kinderen erbij zijn. Mauro die hoort veel te veel. Ik wil hem daar niet in betrekken, in het verdriet dat heel ons land ervaart. Gisteren was ik zo blij toen Het Ventje durfde zeggen dat hij zich soms ook de vraag stelt “In wat voor wereld hebben wij die kinderen gezet?” Gelukkig sta ik niet alleen met dat gevoel. Ik heb daarop geantwoord dat zij in ons eigen coconnetje met zoveel liefde worden omringd dat ze het toch goed gaan hebben. Meer kunnen we toch niet doen…

Ik ga je niet vragen wat je van de aanslagen vond, of je nu bang bent. Ik kan het allemaal perfect lezen op je blog.

Soit, geef gerust je mening, maar hou het respectvol. Ik heb dat ook proberen doen in dit stukje. Dus als er foute informatie in staat ligt dat puur aan het feit dat ik geen journalist noch geschiedkundige ben.

Liefs,
Me, Myself and We.

Ik ben – weeral! – boos

Op mijn werk is het niet zo ideaal als ik zou willen. Integendeel. Zoals jullie wellicht nog weten is het tegenwoordig dik tegen mijn goesting dat ik kom werken, hoewel ik stilaan meer en meer plezier begin te krijgen in mijn werk (in de mate van het mogelijke).

Zoals jullie misschien wel weten, en anders weten jullie het nu, heb ik in februari mijn evaluatiegesprek gehad. Deze was niet zo goed, maar ik dacht dat ik me goed had verdedigd. Ik kreeg trouwens tijdens dit evaluatiegesprek te horen dat ik asociaal ben omdat ik altijd mijn oortjes in heb. “Het is net of je vertrouwt je collega’s niet.”

Ik heb hierop gereageerd en gezegd dat ik dat puur voor mezelf doe, omdat ik afgeleid word door het geruzie van mijn collega’s en me zo niet kan concentreren. Dit werd genoteerd, dacht ik.

Mijn evaluatieformulier werd samen met een voor mij onbekend begeleidend schrijven, aangetekend opgestuurd. De inhoud van die begeleidende brief was voor mij totaal nieuw, dus ik was behoorlijk geschrokken. Ik vroeg aan mijn collega die altijd loopt te stoefen dat hij zoveel kennis van het rechtsysteem en al heeft, wat ik moest doen. Volgens hem moest ik aangetekend reageren.

Ik heb dan ook een brief opgesteld en ik had aan hem gevraagd of hij die eens wou lezen als hij zin en tijd had. Zo geschiedde. Hij heeft dat voor mij gedaan. Ik heb die brief afgeprint en aangetekend teruggestuurd.

Als reactie kreeg ik per aangetekende een bevestiging dat mijn brief ontvangen werd, dat er niet akkoord werd gegaan met de inhoud ervan. Maar over welke inhoud er gesproken werd, daar is tot op heden nog niets over verteld of toegelicht.

Ondertussen zijn we dik twee weken verder. Afgelopen vrijdag kwam de financiële directeur bij mij, tevens ook de baas van mijn “collega”.
“In het vervolg je frustraties niet op de werkvloer uiten, he. En zeker je collega’s daar niet in betrekken. Dat is een raadgeving die ik je geef.” zei hij mij.
“Ja, OK. Ik zal het onthouden en nooit meer doen. Bedankt voor de tip.”

Ik kom maandagochtend aan op kantoor en de volgende mail zat in mijn mailbox.

Onderwerp: onderhoud 18/03

Dag Sarah,

Zoals kort heden samen besproken naar aanleiding van jouw antwoord op een aangetekend schrijven van NV Huppeldepup, gelieve:

  1. Dergelijke zaken buiten het werk te verrichten en dus niet tijdens de kantooruren en binnen de kantoormuren
  2. Jouw collega’s op het werk hierin niet mee te betrekken

Ik dank je voor jouw begrip.

Met vriendelijke groet – Cordialement

Eerst en vooral: onderhoud?? Ik dacht dat het een tip was die hij mij gegeven heeft?

Ten tweede: excuse me? Ik heb aan die ene collega gevraagd om die brief te lezen als hij tijd en zin had. Als hij dat per sé tijdens de kantooruren wil doen, dan is dat zijn zaak, toch? Ik heb om 7u50 geantwoord op deze mail met de vraag of die financieel directeur naar kantoor kwam maandagochtend omdat ik hem ook het één en ander te vertellen heb.

Ik heb hem niet gezien maandag… Ondanks het feit dat hij op kantoor was!

Ik zou hem willen zeggen dat het een vrijblijvende vraag was. Dat mijn collega zelf beslist heeft dat tijdens de kantooruren te doen.

Verder zou ik ook willen zeggen dat ik niet betrokken wil worden in de vunzigheid van mijn collega:
– die stinkt
– die snuit zijn neus zonder zakdoek
– die verzamelt muizenkeutels op zijn bureau
– die zit ongenegeerd te boeren
– die komt al zuchtend binnen en zegt dat hij moe is
– die start zijn dag met een bruistablet omdat hij koppijn heeft
– die stinkt geweldig hard
– die zit heel de tijd scheten te laten
– die maakt ruzie met klanten en onze winkels
– die prijst zichzelf de hemel in ten aanzien van onze advocaat
– die stinkt zodanig hard dat ik er mottig van word
– …

Ik zit dus weer met mijn oortjes in mijn oren, het risico lopend dat op mijn volgend evauatiegesprek weer naar boven gaat komen dat ik mijn collega’s niet vertrouw.

Maar heb ik ongelijk misschien? Het is weer maar eens gebleken dat ik die ene persoon echt niet kan vertrouwen. Dat die zelfs alles gaat overbrieven vind ik nog het degoutants van al.

Omwille van dat tijdskrediet enzo blijf ik hier nog. Maar punten voor sfeer en gezelligheid liggen vér onder nul.

Pfff… Ik weet niet wat ik het best doe om goed te doen…

Liefs,
Me, Myself and We.

Mijn pop-up restaurant 2016 – de kandidaten

Dit jaar is het format van 1 restaurant in 1 stad lichtjes gewijzigd. Momenteel zijn er zes pop-ups in de running. Twee in elke stad, op hetzelfde plein en met een gezamenlijk terras. Spanning verzekerd! Want je buren zijn ook je concurrenten… Oeoeoeoeh! 🙂

Dit jaar komen er maar drie steden aan hun trekken: Antwerpen, Genk en Kortrijk. Ik zal nu eventjes de kandidaten, hun restaurant en concept (voor zover ik het begrepen heb) een beetje toelichten en mijn eigen mening over de kandidaten geven.

Antwerpen.

Willem & Miette – Jalapeño Loco
Miette en Willem komen uit het Kempense Laakdal. Ze vormden jaren een koppel maar gaan sinds kort als beste vrienden door het leven. Miette weet met haar betoverende glimlach de gasten te charmeren in de horecazaak waar ze in de bediening werkt. Willem studeert elektromechanica en werkt tijdens de weekends in de keuken van datzelfde restaurant. Hij zorgt voor de voorbereidingen, de koude gerechten en desserts die Miette dan met veel plezier serveert aan de gasten. Dit opgewekt duo wil de zon naar hun pop-upzaak én in hun gerechten brengen.

Het concept zoals ik het nu begrepen heb is als volgt: hun hoofdbezigheid zal taco’s zijn. Ik denk nu wel dat hier een markt voor kan zijn. Het is eens iets anders dan anders: een taco-restaurant. Niet dat ik daar heel erg in thuis ben, maar ik wil het gerust wel eens uitproberen.

Ergens, heel ver in mijn achterhoofd, heb ik zo het gevoel dat dit duo de vorige jaargangen wil imiteren. Ze zijn een ex-koppel, net zoals vorig jaar in Ket! ook het geval was. Alleen speelden ze het daar uit in hun voordeel door de vraag “zijn ze nu terug samen of niet?” Ik vind niet dat het ‘wij zijn beste vrienden’ hier fel naar voor komt. Ik voel geen warmte of echte vriendschap tussen die twee. Maar dat zal misschien nog komen! Ook heb ik soms het gevoel dat Willem iemand anders wilt imiteren, zijnde Jaro van Sticks&Stones. Het enige probleem is, naar mijn gevoel, dat Willem nog niet aan de enkels van Jaro komt op culinair gebied. Wat bedoel ik nu met ‘imiteren’? Een beetje de underdog spelen, alles traag doen en aanpakken en daar nog fier op zijn ook. Jaro deed dat ook wel, maar die kwam op tijd uit zijn schulp. Ik ben eens benieuwd hoe Willem gaat evolueren.

Wat vind ik van de naam van hun restaurant? Ik heb geen flauw idee wat het wilt zeggen, maar het klinkt leuk en gek (loco). Ik vind het wel een passende en ronkende naam die even zal blijven hangen.

Gillian & Caroline – Bikke & Smooz
Hartsvriendinnen Gillian en Caroline zijn twee ambitieuze vrouwen die al kunnen terugvallen op hun onderneming skills. De Antwerpse Caroline heeft haar eigen catering bedrijf en is gebeten door de vegetarische keuken. Ze heeft veel gereisd en heeft zich laten beïnvloeden door verschillende smaken. Gillian, mama van twee jonge kinderen, heeft eveneens een eigen zaak en is aan de slag in de verzekeringswereld. Gillian en Caroline zijn vastberaden dames die elkaar heel goed weten aan te vullen. Waar Caroline zal zorgen voor creativiteit op het bord, zal Gillian haar organisatietalent benutten. Ze dromen ervan een toffe, laagdrempelige eettent uit de grond te stampen waar ze hun gasten laten proeven van originele, eigentijdse maar gezonde gerechten.

Dit concept gaat volledig aan mij voorbij: ontbijt en lunch maar op een bijna veganistische wijze. Ontbijt en lunch, daar is zeker wel een markt voor te vinden. Maar ben je dan de naam ‘restuarant’ wel waard? Niet in mijn ogen. En dat veganistisch gedoe…

Nope, not my cup of tea. Daar moet ik zelfs niet over nadenken! >Wat de dames zelf betreft: vééls te koppig en te eigenwijs. Ik heb zo het gevoel dat ze niet willen luisteren naar de juryleden. Als Gert (dé ondernemer der ondernemers) zegt dat de niche en het publiek te beperkt zal zijn, waarom luisteren ze daar niet naar? Neen, ze blijven volharden in de boosheid. Mij niet gelaten, maar om het nu cru te stellen: ik hoop dat ze met hun neus plat tegen de muur lopen. Ik heb geen goed gevoel bij deze ‘ambitieuze’ vrouwen. Ze willen écht hun eigen ding doen, wat hen langs één kant wel siert, maar langs de andere kant: je zit in een wedstrijd dus doe nu gewoon alles wat in je mogelijkheid ligt om te winnen en doe pas daarna, met het gewonnen geld, je eigen ding. Dan is er niemand die je met de grond gelijk kan maken voor heel Vlaanderen.

Wat vind ik van de naam van hun restaurant? “Bikke-bikke-hap, eerst de soep en dan de pap.” Dat is wat in me opkomt als ik deze naam hoor. Ik ben er niet zo’n fan van…

Wie valt er – volgens mij – als eerste af in Antwerpen?
Bikke en Smooz.

Genk.

Giordano & Myrthe – L’oro nero
De jonge twintigers uit Maasmechelen zijn twee handen op één buik. Ze gaan voor elkaar door het vuur en zijn beiden gepassioneerd door de horeca. Giordano kreeg de passie voor koken van zijn Italiaanse mama die hem al op jonge leeftijd liet roeren in de potten en liet proeven van de verfijnde cucina italiana. Myrthe houdt van haar werk achter de bar. Ze volgde verschillende mixology-cursussen en kan shaken als een behendige bartender. Samen willen ze een leuke zaak uit de grond stampen waarin Myrthe de leiding neemt over de zaal en Giordano stevig de touwtjes in handen houdt in de keuken.

Hun oorspronkelijke concept dat door Gert Verhulst op applaus onthaald werd, bestond uit pizza en cocktails. Mmmm! Daar wil ik wel eens langsgaan!

Maar om nu tijdens de drie gangen met gin rond de oren geslagen te worden, neen, daar heb ik zelfs geen zin in. Je zou nu toch denken dat iemand met cocktail-ervaring meer kan dan een beetje gin mixen en pimpen? En dan Giordano… Sorry dat ik het zeg, maar voor mij is dat weer zo’n typisch ‘ik-ben-Italiaan-in-Genk-en-iedereen-zal-me-wel-steunen-Limburg-for-life’ type. IK KAN ER NIET TEGEN. In Limburg is er elk jaar wel altijd iemand die teert op dat Limburgers onder elkaar gevoel. Behalve vorig jaar. Daar ben ik van overtuigd dat dat alleen door hard werken gelukt is voor Dries en Guus. Maar alle andere jaren was er in Limburg wel een koppel dat zich onaantastbaar waande door dat Limburg-gevoel. Terug naar pizza’s en cocktails (die op elkaar afgestemd zijn) en je hebt een gouden zaak in handen. Ik vind het vooral zo sneu voor Myrthe dat Giordano zo’n verschrikkelijke attitude heeft.

Wat vind ik van de naam van hun restaurant? Ik vind dit een fantastische naam voor een Italiaans restaurant. Een naam van een restaurant moet de lading kunnen dekken en in dit geval zal dat misschien nog wel gebeuren.

Sven & Amanda – Kommati
Amanda en Sven, uit respectievelijk Wommelgem en Brasschaat, zijn de allerbeste maatjes. Ze kennen elkaar al jaren en steunen elkaar door dik en dun. Amanda heeft enorm veel bewondering voor Svens kookkunsten en daagde hem uit om zich in te schrijven voor Mijn Pop-uprestaurant 2016. Sven heeft zijn eigen cateringbedrijf en werkt full time als souschef. Hij is bescheiden en de ambitieuze Amanda geeft hem het duwtje in de rug. Amanda is een pittige dame die heel goed weet wat ze wil. Een harde werker die momenteel een cursus voor kapster volgt en daarnaast bijklust als hostess. Amanda en Sven vullen elkaar perfect aan en daarom was de naam voor hun Mijn Pop-uprestaurant 2016 al heel snel gekozen: Kommati, Grieks voor puzzelstuk.

Ik weet niet goed wat hun oorspronkelijk concept was, maar omdat ze met een Griekse naam zitten zijn ze die toer dan maar opgegaan. Of toch naar mijn gevoel. Zelf heb ik geen ervaring in deze keuken, laat staan dat ik het al gegeten zou hebben, maar ik wil gerust ook eens gaan proeven hoor!

Ook hier wordt beweerd dat ze beste vrienden zijn. In tegenstelling tot het eerste duo dat ik eerder al aanhaalde, voel ik dat wel van het televisie-scherm afkomen. Die zijn supergrappig samen, kunnen veel van elkaar verdragen en zijn niet rap kwaad op elkaar, ondanks een gare aardappel. Ik vind dit een topduo! Sven zal zijn plan wel trekken in de keuken, maar is heel introvert. Amanda is dan weer een zeer opvallende verschijning, maar net die combinatie maakt het zo fijn om naar te kijken. Ze vullen elkaar aan en dat is fantastisch om te zien. Ik ben benieuwd hoe ver zij het gaan brengen!

Wat vind ik van de naam van hun restaurant? De symboliek die erachter zit vind ik wel mooi. Je moet het maar weten dat het in feite Grieks is, anders zou ik het nooit linken aan een Grieks restaurant.

Wie valt er – volgens mij – als eerste af in Genk?
Dit is een moeilijkere… Als Giordano zich herpakt, zal Kommati eerst sluiten. Als hij dat niet doen, dan sluit L’oro Nero als eerste.

Kortrijk.

Jan & Nele – Mémé Gusta
Jan en Nele uit Gent vormen samen met hun twee kinderen een voorbeeldig gezin. Ze hebben als gerantenkoppel gedurende twee jaar een B&B uitgebaat in Frankrijk en Nele heeft ondertussen al meer dan een jaar een eigen winkel in Gent. Jan kookt graag en doet dat nu vooral thuis maar hij stond tijdens zijn vrije uren ook zijn schoonmoeder bij in haar horecazaak. Jan en Nele zijn een gepassioneerd koppel met een gezonde ambitie en enorm veel zin voor avontuur. Ze leerden elkaar kennen op de schoolbanken en het vuur is nog steeds niet gedoofd. Dat vuur willen ze ook overbrengen in hun pop-uprestaurant. Ze willen hun gasten laten kennis maken met bistronomie en met de overheerlijke gerechten waarmee ze zijn opgegroeid.

Een bekend concept, denk ik, de ‘ouderwetse’ keuken opwaarderen en pimpen en er iets culinairs van maken. Ik weet niet of ik echt op restaurant zou gaan voor stoofvlees met friet. In een bistro serveren ze dit even goed.

Ik vind Nele en Jan wel een leuk koppel. Zij zijn het enige liefdeskoppel tussen de kandidaten, maar gezien hun staat van ervaring kan dit geen kwaad. Als je al twee jaar samen een B&B uitbaat, dan ken je elkaar wel door en door op zakelijk vlak en zie ik daar geen graten in. Het enige wat me op televisie een beetje ‘stoort’ is het stemgeluid van Nele. Ik vraag me af of zij in het echt ook zo klinkt, want op televisie vind ik dat nogal schel. Maar dat is mijn idee, he.

Wat vind ik van de naam van hun restaurant? Ik vind het wel leuk. “Kom, we gaan bij Mémé Gusta eten”. Dat klinkt toch goed! En het geeft ook direct zo’n thuisgevoel, vind ik.

Chloé & Magali – Strombowli
De Limburgse Chloé en Magali zijn zussen uit een gezin van 7 kinderen. Met een Poolse vader en een Italiaanse moeder is gezellig samen tafelen vanzelfsprekend en worden er nog steeds uren gespendeerd in de keuken en aan tafel. Chloé volgt een koksopleiding en kookt graag voor haar familie en vrienden. Magali is trots op haar oudere zus en heeft geen seconde getwijfeld om mee te stappen in dit avontuur. Chloé en Magali zullen hun gasten verwelkomen in een “vurig” concept waar grillen de basis is en er geproefd kan worden van gerechten, smaken en kruiden van over de hele wereld.

Van hun ‘vurig’ concept met dat grillen is tijdens de generale repetitie niet veel over gebleven, naar mijn gevoel. Ik denk dat hun concept gewijzigd is naar gerechten die ze in kommetjes kunnen serveren.

Voor mij zijn deze twee dametjes toch de verrassing van dit seizoen, tot nu toe. Ze hebben de jury stil gekregen door lekker te koken. Heerlijk vind ik dit! Ook sta ik ervan versteld dat ze zich zo snel over de afstand Limburg-Kortrijk hebben gezet. Eén keer heb ik ze er triest weten bijlopen, dat was tijdens hun eerste rit naar Kortrijk. Maar ik vind dat ze zich geweldig herpakt hebben en deze kans met beide handen grijpen.

Wat vind ik van de naam van hun restaurant? Ik vind de naam goed bedacht. Alles in bowls. Leuk zo! Hopelijk gaan ze hun naam waarmaken en brengen ze een vurige keuken in kommetjes. Ik denk dat dit duo niet te onderschatten is…

Wie valt er – volgens mij – als eerste af in Kortrijk?
Ik vrees Mémé Gusta…

Wat vind jij van de kandiaten van dit seizoen? Wat vind je van de concepten? Waar zou jij graag eens gaan eten?

Liefs,
Me, Myself and We.

 

Mijn pop-up restaurant 2016 – de jury

Elk jaar opnieuw is er iets te doen rond Mijn Restaurant. Eerst was dat in gewone, vaste gebouwen. Plots zijn ze overgeschakeld naar een pop-up gebeuren waardoor het tijdelijk was. Ik moet bekennen: ik denk dat ik elk seizoen gezien heb! Mijn guilty pleasure als het ware. Ik vind het leuke televisie. Voor de rest heb ik daar niets aan toe te voegen.

Ik ga je nu even meenemen naar mijn gedachtegoed rond de juryleden van dit seizoen. Een volgend blogje over de kandidaten komt er nog aan.

Wie zit er nu dit jaar in de jury van Mijn Pop-Up Restaurant?

Eerst en vooral Sergio Herman. Hij is geboren op 5 mei 1970 in Oostburg. Tot eind 2013 had hij een eigen restaurant Oud Sluis in het Zeeuws-Vlaamse Sluis. Dit restaurant werd in 1995 door Michelin gewaardeerd met 1 ster. In 1999 kreeg hij een tweede ster en in 2005 had hij de hoogste waardering: drie Michelin-sterren. Ook in de Gault Millau haalde hij jaar na jaar een monsterscore van 19,5/20 (dat is ook maar om geen 20 te moeten geven, denk ik dan). Hij is recht voor de raap en zegt waar het op staat. Ik moet bekennen dat ik hem heel grappig vind en ik vind dat hij goed jureert. OK. Hij is soms kortaf, maar dat is in de Horeca nu eenmaal. Hij is een chef en dat merk je aan alles. Ik ben wel blj dat hij niet alleen jureert, maar ook coacht. Gelukkig hebben de kandidaten (tot nu toe) alleen nog maar naar hem opgekeken en geluisterd en dingen bijgeleerd. Ik hoop dat de kanidaten van dit seizoen dat ook zullen doen.

Dan hebben we een lieve vrouw die we best van al niet zonder handschoenen aanpakken. Sepideh Sedaghatnia. Zoveel is er over haar niet gekend, behalve dat ze uit Iran komt, naar België verhuist is op haar 17de, in de Horeca verzeild geraakt is. en nu in het twee-sterren-restaurant van Viki Geunes werkt. Correctie aangebracht door de reactie van Falderie: Sepideh heeft nu een eigen zaak in Antwerpen-Zuid, genaamd Divin. Ze is trouwens ook sommelier van het jaar geworden, uitgekozen door Gault Millau. Ze kent dus wel het één en ander van dranken. Ik zou haar zelfs nog geen glas water durven presenteren! Ik vind het een knappe vrouw en ze werkt ook hard. Ze is grappig in haar commentaar en zegt ook waar het op staat. gelukkig voelt ze zich ook niet te mooi om de handen uit de mouwen te steken. Ze zal helpen waar ze kan en zal de kandidaten ook coachen. Vorige seizoenen werd er van haar toch ook veel opgestoken. Laat ons hopen dat dat dit seizoen ook het geval zal zijn!

Als laatste is er wéér een nieuw jurylid. Ik heb zo het gevoel dat deze elk jaar wisselt… Dit jaar valt de eer te beurt aan Gert Verhulst. Geboren op 24 januari 1968 in Berchem. Hij is begonnen als presentator op de toenmalige BRT in 1987. In 1989 kreeg hij het gezelschap van Samson en zo is het aloude sprookje ontstaan. Ondertussen is Gert uitgegroeid tot een ware ondernemer die aan het roer staat van Studio 100. Als er dus iemand kaas, keis of koas gegeten heeft van zaken doen en ondernemen, dan is hij de geknipte man! Ik denk trouwens dat Gert iemand is die in één oogopslag ziet en weet of iets commercieel interessant is. Gert zegt op zijn eigen sappige manier wat hij ervan denkt, hoewel ik me afvraag of er niet veel in scène is gezet… Ik denk nu niet echt dat Gert zich n dit format zal laten ‘leiden’. Hij is hier tenslotte geen acteur, maar een jurylid die ook moet coachen en moet leren leiding geven.

Ik ben alvast fan van de jury en kijk elke keer weer uit naar de quotes die ze uit hun mouw schudden. Ik vind die soms zo sappig en grappig. Ook de interactie tussen deze drie mensen vind ik super.

Kijk jij naar dit programma? Wat vind je van het format? En van de jury? Of ben je van mening dat dit programma stilaan afgevoerd mag worden?

Liefs,
Me, Myself and We.