Geloofsovertuiging

Ik moest voor het vak RZL in de lerarenopleiding een taak maken over de katholieke dialoogschool. Onlangs was er op Twitter een discussie over het feit dat Lieven Boeve (de nieuwe directeur-generaal van het VSKO Vlaams Secretariaat van het Katholiek Onderwijs) wel open staat voor dialoog, maar dat er geen ruimte zou zijn voor “zedenleer”.

Normaal gezien hoe ik mijn mening voor mij over bepaalde gevoeligheden, maar deze opdracht wil ik toch met jou delen omdat ik er voor de  volle 200% achter sta. Ziehier de integrale tekst die ik heb ingediend met mijn mening over de dialoogschool…

In feite hoefde ik geen geloofsenquête in te vullen om te weten dat ik niet geloof in God.
Ja, ik ben gedoopt en ja, mijn kinderen zijn ook gedoopt. Maar eerder uit traditie dan uit geloofsovertuiging.

Waarom ben ik mijn geloof kwijt geraakt? Want vroeger heb ik zeker in God geloofd! Alles wat met God en Jezus te maken had,  vond ik zeer boeiend.
Ik ben mijn geloof echt kwijtgeraakt op 6 mei 2014. Daarvoor twijfelde ik al, maar vanaf die datum ben ik er meer dan ooit van overtuigd dat er geen God bestaat. Op die dag hebben onze buren hun 22-maanden oude dochtertje verloren aan een bloedziekte.

Op 1 juni 2016 hebben zij het nieuws gekregen dat hun zoontje aan dezelfde ziekte lijdt. Dus neen, als er een God zou bestaan, dan zou die zo’n jonge mensen hun kind niet afnemen en hun tweede kind ook met die ziekte opzadelen. Dus dat God je geeft wat je verdient, dat geloof ik écht niet. Ik zal dus ook nooit tot God bidden voor een goede afloop, maar rekenen op de wetenschap.

Ik heb wel respect voor mensen die wél geloven in God en heb daar zelfs bewondering voor. Ik zal dus ook nooit iets doen om hen proberen te overtuigen van het niet geloven. Zo heb ik ook respect voor mensen die in een andere God dan de onze geloven, bijvoorbeeld Allah. Moest er al een God bestaan, dan zou dat voor mij één en dezelfde persoon zijn die door iedereen anders genoemd wordt.

Vandaar dat ik zeker open sta dialoogscholen! Die zijn meer dan eens nodig. Zeker in de huidige omstandigheden waarbij de Islam misbruikt wordt door terroristen die beweren dat ze moorden in naam van Allah. Ik heb onlangs een open en eerlijk gesprek gevoerd met een moslim en die zei me dat ze in feite zelfs geen dieren mogen doden of zelfmoord mogen plegen, laat staan andere (en onschuldige mensen) meenemen in hun waanideeën.

Ik wil dus zeker meewerken aan een dialoog tussen katholieken, boeddhisten, joden, atheïsten en alle andere mensen met nog andere godsdiensten of geloofsovertuigingen om elkaars gedachtegang te leren kennen, te begrijpen en te respecteren. Het kan misschien geen kwaad om open te praten in de klas over de Islam en de moslims de gelegenheid te geven zich te distantiëren van de terroristen die hun godsdienst misbruiken. Dit om misverstanden en ruzie te vermijden.

Ik heb het gevoel dat mijnheer Boeve niet echt open staat voor te veel dialoog. Zo vind hij dat er geen plaats is voor zedenleer (de atheïsten of ongelovigen). Integendeel: ik ben ervan overtuigd dat ook deze mensen met vragen zitten over bepaalde godsdiensten (in het bijzonder de Islam die de laatste tijd zeer negatief in de actualiteit komt).

Dialoog moet er dus zeker zijn, maar met iedereen. Daarom vind ik het nog niet zo’n dom idee om maar één onderwijsnet in te voeren. Waarom zou iedereen naar het Katholieke net moeten gaan, zoals mijnheer Boeve gekscherend verklaart? “Al zwanzend zegt een zot de waarheid” wordt er bij ons al eens gezegd en aangezien volgens het gelezen interview deze verklaring van mijnheer Boeve gevolg wordt door een schaterlach, kan ik me daar wel iets bij voorstellen.

Is het daarom niet beter om helemaal van nul te beginnen? Met een open en eerlijke structuur voor iedereen, ongeacht de geloofsovertuiging? Is het echt nodig dat de kinderen in school met godsdienst geconfronteerd moet worden?
Laat alle symbolen achterwege (een kruis of hoofddoek) en maak gewoon een cleane dialoogschool en gebruik de vrijgekomen uren die voor godsdienst gereserveerd waren voor andere zaken die door de leerlingen als nuttig ervaren worden voor het latere leven.

We moesten eerst een geloofsenquête invullen via ‘kahoot’. Dat was iets heel nieuw voor mij waar ik nog nooit van gehoord had, maar wat wel interessant lijkt om eens op een andere manier aan de slag te gaan tijdens de lessen. Dus ik ga proberen dat toch een beetje te onthouden.

Geef gerust jouw mening op mijn mening, maar hou het netjes. 🙂

Liefs,
Me, Myself and We.

Spijt

Ze heeft me tot nadenken gebracht, die lieve Carrie. Ik was een reactie aan het neerpennen en toen dacht ik: ik kan er maar beter een eigen blogberichtje over schrijven. (Zo lang was mijn reactie geworden).

Ze heeft het over bepaalde zaken waar mensen aan het eind van hun leven spijt van hebben.

Wel, ikzelf ben van het idee dat een mens nooit spijt kan hebben van de dingen die hij gedaan heeft, maar altijd spijt heeft van de dingen die hij niet gedaan heeft. Moeilijk? Het is nochtans simpel, hoor.

Volgens Carrie moeten we elke dag beleven alsof het onze laatste dag op deze aarde is. Ikzelf denk er ook zo over. Ik leef er ook naar, maar ik ben toch niet bang om toekomstplannen te maken en de touwtjes van mijn leven in eigen hand te nemen. (In de mate van het mogelijke. Soms is het lot ons gewoon voor…)

Ik ben me vooral gaan realiseren dat elke dag de laatste kan zijn sinds de dood van een klasgenootje uit het lager onderwijs. Het gebeurt regelmatig dat ik een klein flesje champagne (echte, geen cava of schuimwijn), kaas, salami, zwanworstjes, toastjes… ga halen in de winkel en we uitgebreid aperitieven, zelfs op een doordeweekse avond! Nu is het al lang geleden eigenlijk… Misschien omdat ik niet mag drinken? Enfin, ik deed dat wel regelmatig. Dan klonken we op het leven.

Om terug te komen op die spijtgevoelens. Ik heb nergens spijt van. Ik zou – op dit ogenblik in mijn leven althans – niet anders aanpakken dan ik tot nu toe al gedaan heb. Alhoewel… Ik zou misschien mijn been meer stijf gehouden hebben op vlak van de volgorde trouwen-kindjes. Dat eerste hebben we tot op vandaag nog altijd niet gedaan en dat vind ik wel jammer. Ach, er is maar één manspersoon die daarvoor op één knie moet gaan zitten. Dan komt dat snor. Ik wacht erop. Hopelijk niet te lang meer… Anders verlies ik de hoop…

Langs de andere kant maak ik mij soms dan weer de zeer opgewekte bedenking: als ik sebiet op slag dood ben door tegen een boom te knallen ofzo, dan ga ik het zelf nooit beseffen dat ik niet getrouwd ben en ik ga het zelf ook niet beseffen dat ik mijn kinderen niet zie opgroeien. Wat doet het er dan toe? Ik bedenk me dit niet constant, he, maar soms flitst dat door mijn hoofd. Omdat ons leven eindig is. Maar niemand weet wanneer… Heeft dit te maken met  spijt? Ik weet het niet goed.