Vaarwel 2015, welkom 2016!

Wat een jaar is het geweest. Eentje dat weer veel te snel voorbij is gegaan. De tijd haalt me in. Of dat gevoel heb ik toch.

5 januari: de allereerste schooldag van Mauro. Ineens ook de dag dat mijn opa naar het rusthuis verhuisde.

16 januari: de geboorte van ons tweede zoontje Ilian. Wat een dag!

22 januari: de dag dat mijn grootouders 60 jaar getrouwd waren en een diner kregen aangeboden in het rusthuis om dat te vieren.

5 februari: de dag waarop mijn oma 81 werd.

25 maart: de dag dat mijn opa 85 werd.

5 april: een gezellige en liefdevolle dag ter ere van het doopsel van Ilian.

11 april: de dag waarop mijn opa aan zijn laatste reis begon.

16 april: de dag waarop ik echt afscheid genomen heb van mijn opa en mijn familie (een deel ervan) in mijn achting met 1000% gedaald is.

20 april: mijn eerste werkdag na mijn bevallingsverlof.

22 mei: de eerste dag op mijn werk binnen een nieuwe functie.

2 juni: de derde verjaardag van Mauro met verbrande bolognaisesaus voor bij de pasta.

Juli en augustus wren heerlijk met gezellige dagen, barbecues, apertitieven op ons terras…

13 september: de dag waarop ik 30 kaarsjes mocht uitblazen en een citytrip naar Londen kreeg.

3 oktober: de dag van ons supergeslaagd verjaardagsfeestje, voor herhaling vatbaar!

28 oktober: de dag dat Het Ventje 30 kaarsjes mocht uitblazen.

13 november: we vertrokken naar Londen.

14 november: ik werd ten huwelijk gevraagd!

15 november: we kwamen terug naar huis van Londen.

22 november: Het Ventje en ik waren 7 jaar samen.

24 december: de allereerste kerstavond onder ons vier.

25 december: kerstdag bij mijn schoonmama met leuke cadeaus en lekker eten.

26 december: kerstmis werd bij mijn ouders gevierd, en mijn oma was daar ook.

31 december: vanavond vieren we de jaarsovergang met onze liefste buren.

Wat brengt 2016? Veel feestjes, voorbereidingen voor onze trouw, hopelijk een geslaagd academiejaar en op naar het volgend. Zolang er maar niet nog eens afscheid genomen moet worden van iemand…

Veel plezier vanavond, maak er een gezellig feest van. En tot volgend jaar!

Liefs,
Me, Myself and We.

Geen verontschuldiging

Je zit ongetwijfeld smachtend te wachten op een volgend deel van Cultureel Erfgoed dat normaal gezien de 20ste van de maand verschijnt. Sorry, deze maand niet.

Ook op het einde van deze maand zullen er geen vijf vragen uit ‘een vraag per dag’ komen. Net of je zit daar ook op te wachten…

Ik heb geen hoge dunk van mezelf, noch van mijn blog. Dus neen, ik verontschuldig me niet voor de korte blogpauze die ik ga inlassen en waarvan ik je nu al even inlicht. Er zit heus niemand te wachten op mijn blogs, maar als ze verschijnen, zal je ze wel zien en misschien zelfs lezen.

Mijn bedoeling is om in eerste zit te slagen dit academiejaar. Wat moet een mens daarvoor doen? Studeren, studeren, studeren… Ik ga simpelweg geen tijd ‘verspillen’ aan mijn hobby. Momenteel komt studeren, in afwisseling met mijn kindjes en huishouden, op de eerste plaats. Gelet op het feit dat er ook nog een heleboel feestjes tussenzitten, kan ik dus maar beter elke vrije minuut aan het blokken besteden.

Ik heb er zin in. Ik ben gemotiveerd. Je kan me nog wel volgen op instagram, hoewel dat ook een beetje minder zal worden.

Ik ga dus de komende maand de grootste seut ever worden, met haar neus in de boeken. Maar het is voor het goede doel.

Wist je trouwens dat ik de voorbije week voor school gewerkt heb tot halftwaalf? Dat ik de volgende ochtend om halfzes opstond om te gaan werken? En dat vrijdagavond mijn verkoudheid goed is doorgebroken waardoor mijn studieplanning van zaterdag al volledig in het honderd liep? Het was net of mijn lijf riep nu al: STOP! (Na ocharme een week…) Ik ben ook moe, mijn kop zit vol snot, ik krijg er hoofdpijn van. Maar Dafalgan zal me hierdoor helpen, net zoals duizend papieren zakdoekjes en liters neusspray.

Dit was het voor vandaag. Ik zie je graag terug na de examens. (Hoewel het misschien toch kan zijn dat ik hier of daar een berichtje post, maar dan is dat een ingeving van het moment, net zoals nu.)

Ben jij van mening dat ik me moet verontschuldigen? Of is het goed zoals het is?

Liefs,
Me, Myself and We.

Nostalgisch

Gisteren, 18 december, was het dag-op-dag exact een jaar geleden dat mijn vier-maanden-durende verlof begon. Op vrijdag was ik sowieso thuis door ouderschapsverlof, dan twee weken kerstverlof en dan startte mijn bevallingsverlof.

Als dit al één jaar geleden is, wil dat ook zeggen dat het op 5 januari exact één jaar geleden is dat Mauro voor het eerst naar school ging.

Er is zoveel veranderd op dat jaar tijd voor Mauro! In het begin, en zelfs begin dit schooljaar nog, weende hij als we hem afzetten. Ondertussen geeft hij een dikke zoen, stapt gezwind door de groene poort, zwiert zijn boekentasje bij de rest en gaat aan de draad staan om te wuiven tot ik van de parking rijd. Zonder één traan te laten! Die flinke jongen van ons. *hartjes voor Mauro*

Dat wil ook zeggen dat het op 5 januari exact een jaar geleden is dat Het Ventje ons (toen nog) ongeboren kindje erkende zodat die zijn naam kreeg. Zonder getrouwd te zijn, gebeurt dat niet zomaar.

Dat wil ook zeggen dat op 16 januari Ilian exact 1 jaar oud is. Dat wil zeggen dat hij niet meer zo klein is en de eerste mijlpalen ook al achter de rug zijn. Dat wil ook zeggen – en dat geef ik eerlijk toe – dat ik vanaf die geboorte wreed aan het hopen was op dé vraag. Na twee kinderen mocht dat er wel komen, als kers op de taart.

En zie, we zijn bijna een jaar verder. 2015 was een bewogen jaar, met de verwelkoming van ons tweede zoontje, maar ook het afscheid van mijn opa. Met de eerste schooldag van Mauro. Met voor de eerste keer sinds lang een weekendje weg alleen voor Het Ventje en mij. Met een tweede jaar aan de hogeschool afgewerkt, behalve dan een tweede onderwijsvak.

Misschien moet ik eens een mooie lijst schrijven met een terugblik op 2015. Vooruitzichten naar 2016 maak ik niet. Ik zie wel wat het jaar ons brengt. Ik heb alles wat mijn hartje begeert (behalve dat diploma, maar daar wordt aan gewerkt.)

En bij jou? Hoe was jouw jaar 2015? Wat gebeurde er bij jou exact een jaar geleden?

Liefs,
Me, Myself and We.

Dieetplan

Zoals je misschien nog weet, ben ik onlangs naar een diëtiste gestapt omdat er niet meer gewicht afging. Ik moet zeggen: het helpt wel.
Ik heb geen honger (ah neen, ik eet vijf keer op een dag!), ik drink voldoende water, ik ben de slaatjes nog niet beu en ik begin me beter en beter te voelen. Zelfs de ochendkoffie zonder suiker begint te smaken. Net zoals mijn avondeten (vlees en groentjes, zonder aardappelen) vind ik lekkerder en lekkerder. (Ik ben nooit echt gek geweest op aardappelen, en nu heb ik een geldig excuus om ervan te blijven.)
Ik eet ook geen vettige dingen meer. Misschien weet je het, of niet, maar ik heb een maagbreuk. Om geen last of pijn te hebben, neem ik een redelijk zwaar medicijn tegen maagzuur. Ondertussen is dat al een paar dagen op en normaal gezien heb ik direct terug last van brandend maagzuur, maar voorlopig nog altijd niet. *hout vasthouden*

Je ziet, alleen maar positieve ervaringen tot nu toe!

Vanaf 1 augustus ben ik op de kop 9 kilo lichter. Dat wil dus zeggen 4 kilo op drie weken tijd (de tijd via de diëtiste). Het brengt dus op.

Hopelijk ligt er een springtouw onder de kerstboom…

Behalve dat ik nu een nieuwe broek heb die ik zonder open te doen kan uitdoen, zegt ook al genoeg he. Maar het is nog niet genoeg. Ik blijf volharden. Op 23 december heb ik een nieuwe afspraak om te kijken wat we tijdens de feestdagen gaan doen.

Buiten dit dieetplan, heb ik nog een ander plan in gedachten. In de school van Mauro werden ouders warm gemaakt om zich kandidaat te stellen voor de schoolraad. Ik heb me hiervoor opgegeven. We zien wel wat ervan komt.

Ik doe het in feite uit ‘eigenbelang’ hoor. Ik hoop zo om een voet binnen het onderwijs te krijgen zodat ik misschien al een job in die sector kan vinden, en dan ook nog in de buurt. Het zou mijn leven zoveel simpeler maken! Maar we zien wel of ik erbij mag zijn. Het is een engagement voor 2 jaar en het spreekt me wel aan. Zo ben ik op de hoogte van het reilen en zeilen binnen de school van Mauro en dat kan interessant zijn.

Voor de rest is het ook de bedoeling dat ik de pannen van het dak studeer zodat ik in eerste zit zou slagen. Dat zou super zijn! Daarom heb ik deze week laat gewerkt (tot halftwaalf) om mijn taken af te krijgen en in te dienen. Mijn portfolio voor PAV is ook bijna klaar. Vanaf zaterdag begin ik te studeren.

Ik heb voor begin volgende week al de hulp ingeroepen van mijn zus. Ik hoop dat ze me kan helpen en op de jongens kan letten. Ik krijg het niet over mijn hart om Mauro ergens te laten logeren. Ik voel me al zo schuldig dat ik hem (en bij uitbreiding ook Ilian) zo weinig zie. Ik hoop dan ook dat ik in de kerstvakantie goed kan blokken zodat ik na de vakantie alleen maar hoef te herhalen en met een gerust hart naar het examen kan.

Dit is zo’n ander gevoel dan de voorbije jaren! Toen was het meer van: “als het nu niet gaat, dan maar in tweede zit.” Deze gedachte is dit academiejaar nog geen enkele keer in me opgekomen. Wil dat dan zeggen dat ik eindelijk mijn gading gevonden heb?

Zoals je ziet, veel wilde plannen de komende tijd. Maar ik heb het gevoel dat ik goed bezig ben. Wat denk jij als je dit zo leest? (Pas op: ik ben hier doodeerlijk geweest, he.)

Liefs,
Me, Myself and We.

Trouwblog – feestzaal

Ik ben al eens aan het kijken geweest voor feestzalen waar onze trouw (ook de ceremonie) kan doorgaan. Onze smaak is niet helemaal dezelfde, dus er zal nog over gediscussieerd worden. Maar dat kan geen kwaad. We hebben tijd en we moeten er allebei achter staan (en het moet binnen een bepaald budget passen).

Wat zijn mijn vereisten? De zaal moet voorzien zijn van ronde tafels. Er moet een dansvloer zijn zonder dat er met meubilair geschoven moet worden. Er moet een tuin aan zijn voor een ceremonie en eventueel een terras of veranda voor de receptie. Ik zou ook graag een speel-/rust-ruimte voor de kindjes willen hebben, inclusief ‘babysit’ die zich met al die kinderen kan/wil bezighouden. Dat is ook fijn voor de ouders die hun kinderen willen meebrengen zonder probleem en zo kunnen ze zelf ook van het feest genieten.
Goh, zo te zien heb ik nogal wat eisen, maar je trouwt maar één keer. (Normaal gezien toch.) Dan kan het maar beter helemaal met je gedacht zijn, niet?

Zelf heb ik een fameuze boon voor Het Kasteel van Lebbeke. Sprookjesachtig, een prachtige tuin voor een tuinceremonie, de zalen zien er mij ook OK uit. Het Ventje is niet zo heel overtuigd van de locatie, Lebbeke. Waarom dat weet ik nog altijd niet juist.

De Zilte Zoen in Temse sprak mij ook wel aan. Ligt  vlakbij de E17, is een nieuwbouw met veel charme. Het Ventje is weer niet overtuigd van de ligging, want het ligt aan een drukke baan en uit de richting. Hij wil eerder tussen Aalst en Mechelen zoeken.

Het Ventje is dan weer grote fan van Salons de Romrée in Grimbergen. Op zich vind ik het wel een mooi gebouw, maar ik vind die ‘veranda’ op het middenplein van deze prachtige vierkansthoeve redelijk lelijk. Ik vind dat zo jammer! Misschien moeten we eens in het echt gaan kijken, want wie weet staat die daar niet (meer).

Om eens helemaal in onze eigen stad te blijven, is Salons Carlton ook wel een kanshebber, als het van mij afhangt.
En een kasteel in onze stad, dat is het dan toch helemaal? Kasteel De Rozerie.

Je ziet, ik heb al is rondgekeken, maar om er nu één te kiezen, daar zullen we nog werk aan hebben.

Ken jij misschien nog een leuke feestzaal in de buurt van Aalst? Of in Pajottenland? Of in de buurt van Mechelen? Ik hoor het graag!

Liefs,
Me, Myself and We.

Veranderingen

Toen in september een collega van me in zwangerschapsverlof vertrok, kreeg ik de eer en het genoegen om haar bureau te gebruiken in Nazareth (Deinze). Van bij mij thuis is dit een zalige verbinding. Ik rij gewoon tegen het verkeer in! Zalig. Veel minder stress ook.

Na de kerstvakantie komt die collega terug en is er geen plaats meer voor mij in Nazareth. Ik moet dan terug naar Anderlecht gaan.

Aalst-Anderlecht, dat wil zeggen:
– file op de E40 vanaf Aalst tot Groot-Bijgaarden, en met een beetje tegenslag ook nog file op de Brusselse ring
– opstaan om 5uur om om halfzeven TEN LAATSTE te vertrekken om op tijd te zijn
– ’s avonds proberen om halfvijf te vertrekken om op tijd in de crèche en school te staan, liefst zonder mijn stuur op te eten
– weer veel meer stress qua verkeer
– weer veel minder slaap

Vergeef me, maar ik kijk er niet bepaald naar uit. De balans tussen werk-privé wordt zo weer fel verschoven en uit evenwicht gebracht. Maar niemand houdt daar rekening mee.

Mijn motivatie zakt nog verder de dieperik in, gewoon omdat ik zoveel reistijd voor de boeg heb. Tijd die ik zoveel nuttiger kan besteden (aan slaap bijvoorbeeld). Pfff. Om vijf uur opstaan om om acht uur op kantoor te zijn. Niet normaal! Maar niemand houdt daar rekening mee.

Sorry voor mijn klaagzang. Het moest me van het hart. Ik zie dat echt niet zitten. Ik wil gewoon een potje bleiten nu! Een nummer, dat ben ik. Dat is iedereen. Als puntje bij paaltje komt.

Eerst nog de kerstvakantie overleven. Dat moet wel lukken. Met veel geblok voor mijn examens, maar ook feestjes en genieten van mijn kindjes. Na de vakantie is het dan me voortslepen om terug aan het werk te gaan. Met lood in de schoenen…

Liefs,
Me, Myself and We.

Trouwblog ?

Renilde opperde me zondag om een trouwblog te schrijven, naar aanleiding van mijn eigen huwelijk. Datgene waar ik al zolang van droom! Ik ga niet heel mijn blog aanpassen aan de huwelijksklokken, maar ik ben wel bereid om mijn bekommernissen, dromen, verlangens… met jou te delen. Misschien kan je me helpen en me aan zaken herinneren die ik uit het oog dreig te verliezen.

Hierbij een eerste lijst van wat er allemaal moet gebeuren, momenteel nog zonder deadlines (omdat we simpelweg onze trouwdatum nog niet kennen). We mikken op de zomer van 2017, maar gaan pas na de eindejaarsfeesten op zoek naar een feestzaal en de datum vastleggen. Daarna kan het échte plannen pas echt beginnen.

  • datum
  • feestzaal
  • kerk of ceremonie ?
  • gemeente (dit kan maar exact één jaar op voorhand)
  • bloemen
  • fotograaf
  • ringen
  • kapper
  • schminkster (aan huis)
  • schoonheidssalon (voor ons allebei)
  • vrijgezellen
  • getuigen
  • openingsdans (incl dansles?)
  • jurk
  • kostuum
  • suite (bruidskindjes)
  • vervoer
  • uitnodiging
  • save the date
  • menu
  • tafelschikking
  • naamkaartjes
  • gastenboek / photobboth
  • bedankjes
  • taart
  • decoratie
  • receptie / avondfeest
  • gastenlijst
  • overnachtingsmogelijkheid
  • huwelijksreis

Zijn er nog dingen die ik vergeet? Of denk je dat ik het belangrijkste al genoteerd heb? Uiteraard moet ik de bruidegom niet meer afvinken, he. Die heb ik al gevonden.

In volgende blogposts in de categorie ‘Trouw Sarah&Gert’ zal ik op elk puntje ingaan zodat je alles kunt volgen.
Ohja, mijn Pinterestbord kan jullie ook al helpen bij het vormen van mijn ideeën. Ik ben al helemaal losgegaan met pinnen! Ik hou trouwens van je input, maar uiteindelijk zullen we doen waar wij ons goed bij voelen.

Liefs,
Me, Myself and We.

Nieuwe ideeën of zaken die ik vergeten ben worden cursief geschreven zodat je ziet welke aanpassingen er gebeurd zijn.

Ons weekend

Ons weekend begon eigenlijk al op donderdagavond, met een oudercontact voor Mauro. We hadden een afspraak gekregen om 17u50, maar ik denk dat wij pas rond 19uur zijn binnen gegaan. Note to ourselfs: volgende keer gaat er één iemand met de kinderen naar huis, de andere doorworstelt het oudercontact. Alles was goed. We hadden – om eerlijk te zijn – ook niet anders verwacht. Anders had de school ons al eerder gecontacteerd.

Mauro is wel aan het veranderen. Hij komt meer voor zichzelf op. Aanmoedigen mogen we dat niet doen, maar het is wel positief dat hij zijn mannetje begint te staan. Na een halfjaar in de instapklas en nu een paar maanden in de eerste kleuterklas mag dat wel. Waar hij vroeger zijn schouders ophaalde als er iemand iets afpakte, zal hij het nu terug afpakken.

Vrijdag hadden we een dagje verlof. Ik ben de kindjes gaan afzetten in de crèche en de school, ik ben koffiekoeken gaan halen voor Het Ventje en rond halftien zaten we in de auto op weg naar de Waasland shopping in Sint-Niklaas om kerstinkopen te doen. Heel veen cadeautjes hebben we nog niet… Rond vier uur zijn we de kindjes gaan halen en hebben we genoten van een relaxt avondje.

Zaterdag waren de kinderen relatief vroeg wakker. Ik denk dat het halfacht was. We hadden besloten om na het ontbijt te vertrekken naar mijn ouders. Of beter gezegd, naar de winkel van mijn broer en papa. Ze hebben daar zoveel in gewerkt en lange dagen gedraaid dat we hen wilden verrassen. Verrassing geslaagd! Ze waren zeer blij om ons en de kindjes te zien.

Mijn papa stelde plots voor om Ilian daar te laten slapen zodat Het Ventje en ik nog op cadeautjesjacht konden gaan in Mechelen. We hebben daar dan ook dankbaar gebruik van gemaakt en Mauro wél meegenomen. We parkeerder onze auto op het douaneplein en genoten van een gratis pendelbusje naar hartje centrum. Goed georganiseerd en al! Echt chapeau.
Rond drie uur waren we terug in de winkel. We hebben Mauro daar afgezet en zijn snel naar de Carrefour gegaan om fruitpap te gaan halen voor Ilian. We hadden dat namelijk niet mee…

Rond vijf uur ben ik met de kindjes en mijn mama naar huis gegaan. Ik ging, samen met mijn mama, pasta en saus klaarmaken om de vrienden van mijn broer te voorzien van spijs. Hij voorzag de drank om hen te bedanken voor de hulp in zijn winkel.

Zo rond zes uur zijn mijn ouders, Het Ventje, de kindjes en ik naar de wokchinees in Vilvoorde geweest. Volgens mijn mama is het de laatste keer dat we geweest zijn, want we werden helemaal achterin in een klein hoekje geduwd omdat we een baby bij hadden. We hebben Ilian van heel de tijd niet gehoord! Enfin… Rond halfnegen waren we thuis.

Zondag heb ik dan geslapen tot halfacht, acht uur. Ik heb een uurtje gestreken en ben me dan gaan klaarmaken om naar een blogbrunch te gaan ter afsluiting van de #boostyourpositivity-actie van Activia van Danone. Ik moet zeggen: het was fijn. Ook al was ik een groentje en keek ik liever de kat uit de boom, toch heb ik eindelijk een gezicht kunnen plakken op bepaalde blogs en leuke gesprekken gevoerd. Eerst en vooral keek ik er enorm naar uit om haar te ontmoeten, ze heeft me al goed geholpen voor PAV en ik ben haar daar eeuwig dankbaar voor. Ook dit mooie ding was fijn om te ontmoeten. Uiteraard mocht Carrie niet ontbreken. Na een hele tijd (pas gisterenavond) viel me te binnen wie zij was en ik was aangenaam verrast. In de rapte heb ik ook Tifosa gezien, jammer genoeg niet mee gesproken. Note to myself: volgende keer meer netwerken! Tiny wist het dan weer zo plastisch uit te drukken: ik ben een aandachtshoer en daarom blog ik. (En in feite sprak ze voor meer dan voor zichzelf, want ik ben dat ook wel een beetje en er zullen er nog zijn die zich hierin herkennen.) Gerhilde was ook een fijne ontdekking, vanaf nu volg ik haar blog ook. En uiteraard Liese niet vergeten!

Ik heb er zoveel mensen ontmoet dat ik het in feite niet meer weet. 🙂 Maar dat het fijn was in zaal Lux in Gent, dat kan ik je wel verzekeren. Onder de leiding van Kelly en Lies, en uiteraard ook Lieve van Danone en waarschijnlijk nog een heleboel andere mensen.

Enfin, eens thuisgekomen moest Ilian zijn fruitpap hebben. Mauro wou al onmiddellijk een yoghurtje uit de goodiebag, net zoals Het Ventje ook al een fruit fusion van Activia had ingepikt. Missie geslaagd, denk ik dan. Nadien had ik nog een beetje gestreken en dan avondeten gemaakt.

Toen de kinderen gewassen en gestreken in hun bed lagen, hebben we eerst nog een beetje televisie gekeken en dan was het tijd voor mij om voor school te werken. NERGENS vond ik mijn broodnodige papieren om een taak af te werken tegen dinsdag. Echt nergens. Na een uur zoeken heb ik ze uiteindelijk gevonden en dacht ik: ik ga nu eerst opruimen, want als ik altijd afgeleid ga worden door die rommel dan sta ik er goed op. Zodoende heb ik gisteren ons bureau nog verder opgeruimd. Normaal gezien kom ik tijdens het opruimen duizend keer mijn lamineerplastiekjes tegen, behalve gisteren en ik had ze nodig, he! Dat is dus om helemaal gek van te worden!

Rond elf uur lag ik in mijn bed. Ik heb eerst nog een beetje gelezen en toen ik mijn boek wilde wegleggen en mijn ogen wilde dichtdoen, werd ik opgeschrikt door een gepiep. Kort, maar luid. Ik wist niet wat het was! Ik was dus niet meer slaperig, maar klaarwakker. Om twintig voor één ben ik naar beneden gegaan, want ik was wéér wakker geschoten door een kort maar luid gepiep. Blijkbaar zijn de batterijen van onze rookmelders aan vervanging toe. Ik had schrik dat dat ineens ging afgaan voor heel de wijk dat ik Het Ventje uit de zetel ben gaan halen en hem gesommeerd heb om dat spel van het plafond te halen.

Zo gezegd, zo gedaan. En toen om 5u30 mijn wekker afliep wilde ik mij het liefst van al nog eens omdraaien, maar helaas…

En zo is het weer maandagochtend, een pijnlijke. Maar na deze week heb ik twee weken verlof. Ik kijk ernaar uit!

Hoe was jouw weekend?

Liefs,
Me, Myself and We.

Komen dromen dan toch uit?

Zoals je wellicht weet zijn wij midden november naar Londen geweest. Met de trein. Zonder kinderen. Ik moet het bekennen: het heeft me zo’n deugd gedaan! Ik heb er zo van genoten!

Pas op: ik zie mijn kinderen graag he. Het liefst van heel de wereld. Maar zo’n weekendje me-time (met Het Ventje) was echte kwali-tijd en dat heeft zo’n deugd gedaan! Niet normaal!

Aangekomen in het station King’s Cross/ St Pancras, werden we verwelkomd door een Disney-koor. Ze zongen kerstliedjes aan deze GIGANTISCHE pluchen kerstboom. Leuk zo! Dat hebben we in Brussel niet gezien hoor…

collage-2015-12-10

Omdat we daar toch niet zo ver vanaf waren, zijn we eerst bij Madame Tussauds langsgeweest. Zeer leuk. We vielen van de ene verbazing (een taxiritje/attractie in het museum die je langs bewegende taferelen vervoerde) in de andere (een 4D film). We hebben ervan genoten. We hebben gelachen. Er was veel volk! Maar het viel al bij al nog mee. Iedereen heeft daar hetzelfde doel, namelijk op de foto gaan met wereldsterren. Iedereen heeft daar ook respect voor elkaar, dus er werd niet geduwd en getrokken. Het was leuk.

We hebben ook veel de Londense ondergrond gezien. We hebben alles met de metro gedaan, maar zo viel het te doen. Dat is ook een beleving op zich, vooral om te zien hoe iedereen zomaar met de smartphone open en bloot in de hand op de metro staat. Ik zou dat niet durven uit angst dat er iemand dat toestel uit mijn handen trekt. Maar in Londen doet iedereen dat.

Londen is een echte stad, met haar typerende rode bussen en rode telefooncellen. Ook waren er in een bepaalde wijk in Londen (de naam ontgaat mij volledig) allemaal kiosken waar je tickets kon kopen voor musicals. Hoeveel musicals er op één avond gespeeld worden! Ongelooflijk! Ik wist niet dat er zoveel theaterzalen waren in één stad!

De M&M’s store, die is ook een bezoekje waard. Zoveel kleurtjes en soorten M&M’s! Ik wist niet dat het er zoveel waren! Gewoon al van de leuke kleurtjes wordt een mens vrolijk. De geur van de winkel is iets anders. Niet dat het stinkt ofzo, maar zoveel chocolade bij elkaar geeft toch een beklemmend gevoel in de neus.

‘Boeken en ik’ of ‘ik en boeken’, het is met elkaar verbonden. Draai of keer het zoals je wilt, maar dat is nu eenmaal zo. Vandaar dat een bezoekje aan de British Library ook niet mocht ontbreken. Jammer genoeg ben ik geen lid en had ik niet de hele dag de tijd, anders was ik er wel een paar uur gebleven.

We hebben aan zo’n kiosk dus tickets gekocht voor een musical. Cats was zeer knap! De kostuums, het decor, het gezang, het gedans… Voor zo’n grote cast. Het was prachtig. Ik heb er met volle teugen van genoten.

Voor de musical waren we gaan eten in een zeer speciaal restaurant dat we in België niet kennen. Er waren alleen maar grote tafels, dus de bedoeling was dat je met vreemden aan tafel ging zitten. Dat al in de eerste plaats. Ten tweede waren er allemaal toonbanken met verschillende gerechten (pasta, pizza…) die ter plaatse bereid werden. We hebben pasta carbonara gegeten en ik moet zeggen: het was lekker!

Het uitzicht vanop onze hotelkamer was ook magnifiek. We keken uit op de Tower Bridge. Echt mooi!

collage-2015-12-10

De volgende ochtend zijn we weer gaan wandelen. Eerst zijn we naar Harrods geweest. Dan wilden we graag de Big Ben zien, net zoals Buckingham Palace. We hebben het gezien, vanop een afstand. Het was nogal lang wachten om ergens binnen te gaan en aan Buckingham Palace is het over de koppen lopen. Het regende zo fel dat we besloten om een cruisschipje te nemen om terug naar ons hotel te gaan zodat we droge kleren en schoenen konden aandoen. The Londen Eye hebben we niet gedaan, maar de  volgende keer als ik naar Londen ga, ga ik er zeker eens in!

collage-2015-12-10

Na droge kleren en schoenen te hebben aangedaan, zijn we naar de Chinese wijk gegaan. Ik had wel zin in Chinees eten, maar Het Ventje is daar niet zo heel zot van. Dus hebben we dat niet gedaan.
We zijn dan naar Covent Garden gegaan en hebben daar lekker gegeten in één van de pop-up restaurants van Jamie Oliver. Het was gezellig, toffe bediening, lekker eten… En we hebben een échte Londens taxi terug naar ons hotel genomen.
Daar aangekomen hebben we nog iets gedronken in de bar, met zicht op de Tower Bridge. Zo rond elf uur zijn we naar de kamer gegaan en plots werd er een ring voor mijn neus gehouden met de vraag “Wat is dat?”
“Ah, ne ring” antwoord ik.
“Ge moet niet rood worden.”
“Wil je met mij trouwen?” Ik heb geen seconde geaarzeld om “natuurlijk” te antwoorden. Ik droom al zolang van die vraag!

collage-2015-12-10

De volgende ochtend, tevens onze laatste dag, hebben wij de Tower Bridge (waar  we al een heel weekend op aan het kijken waren) bezocht. Leuk hoor, zo’n glazen vloer. Ik ben daar niet zo heel happig op… Nadien hebben we nog gewandeld en The Monument gezien. The Saint Paul’s Kathedral hebben we langs de buitenkant gezien. Binnen was er een mis aan de gang en mits wij niet zo’n kerkgangers zijn, moesten we daar niet te lang blijven hangen, he.

En dan was het tijd om terug naar het station te gaan en terug naar huis te keren. We waren moe, maar ik heb er zo van genoten! Ik hoop Het Ventje ook.

Om eerlijk te zijn: ik had gehoopt dat ik in Londen ten huwelijk gevraagd ging worden, maar in feite had ik het nooit verwacht. De ring was ook maar in één maat te koop en werd nadien aangepast. Ondertussen is dat dus gebeurd en draag ik hem 24u/24 aan mijn linkerringvinger. Ik ben er zo blij mee!

Ik heb er zolang van gedroomd dat ik dacht dat alles al geregeld zou zijn, maar al bij al hou ik me sterk. Pas na de feestdagen gaan we een feestzaal zoeken en een datum vastleggen. Ik kijk ernaar uit! Uiteraard hou ik jullie op de hoogte.

Ben jij al in Londen geweest? Herken je bepaalde dingen? Of zijn er dingen waarvan je denkt: waarom heb je dat niet gedaan?
En als jij verloofd/getrouwd bent: hoe verliep jouw aanzoek?

Liefs,
Me, Myself and We.

Mond- en klauwzeer

Vrijdag ben ik Ilian gaan halen in de crèche en ik zag dat hij een soort blaasje aan zijn mond had. De verantwoordelijke van de crèche zei “Tiens, hier is nog een kindje met zo’n blaasje.” Ik voelde het al aankomen: Ilian ging ziek worden, he. Voor de tweede keer in zijn prille leven, dus al bij al viel dat nog mee.

Zaterdag was de uitslag erger geworden. Rond zijn mondje waren er allemaal blaasjes, sommige al opgedroogd, andere nog dik… Het was echt geen zicht. Ocharme het mannetje.
Overdag had hij veel geslapen, wat hij normaal gezien niet doet. Donderdag en vrijdag had hij ook nog veel geslapen. Van bij het thuiskomen tot aan zijn fles. Dan werd hij halvelings wakker. Als hij in bed werd gelegd, sliep hij door tot de volgende ochtend.

Zaterdagavond was ik gaan eten met ex-collega’s. Het Ventje was alleen thuis met de kinderen. Ilian was heel onrustig. Toen ik thuiskwam om halftwaalf lag hij nog te brullen in zijn bedje. Normaal gezien doe ik dat nooit, maar ik heb toen beslist hem bij mij in bed te pakken. Ik hoopte een uurtje zodat ik hem slapend in zijn eigen bedje kon leggen.
Vanaf het moment dat hij bij mij lag begon zijn ademhaling te verzwaren en rustiger te worden, maar veel slapen heeft hij niet gedaan. Hij heeft vooral veel geweend. Ik heb dus bijgevolg ook niet veel geslapen.

Om kwart voor vier heb ik hem dan toch in zijn eigen bed gelegd. Echt goed geslapen werd er dan nog niet gedaan. Ilian heeft nog veel gehuild waardoor ik ook wakker gehouden werd.

Zondag was de uitslag nog altijd niet beter. Maar toen moesten we weg, naar mijn schoonzus. Veel last leek hij er niet van te hebben, maar een schoon zicht was het niet, he.

Maandagochtend was de uitslag al een tikkeltje beter, maar toch nog niet weg. Ik dacht dat we weggestuurd gingen worden als we met Ilian zo aan de crèche gingen staan. Daarom heb ik beslist om thuis te blijven en met hem naar de dokter te gaan.

De dokter twijfelde tussen herpes of mond-en-klauwzeer, maar dan de menselijke variant. Het is het laatste geworden bij gebrek aan blaasjes in zijn mond en op zijn tong. Ocharme het mannetje. Maar er valt niks aan te doen. Hij moet dat zelf ‘uitzieken’, hoewel hij niet echt ziek is. Naar de crèche gaan is uit den boze tot en met morgen.

Hij is nu nog een dagje bij mijn schoonmama. Morgen een dagje thuis en vanaf donderdag weer naar de crèche, als de uitslag weg is. Laat ons hopen.

Liefs,
Me, Myself and We.