Zelfgemaakt kerstcadeau

image image

Wat kan je nu nog cadeau geven aan iemand die alles al heeft? Het wordt moeilijker en moeilijker… Ik zag op pinterest allerlei porseleinen bordjes, tasjes… passeren die een beetje gepompt werden. Ik heb daar dan ook mijn inspiratie gehaald.

Wat heb ik dus gedaan? Ik heb zeven witte porseleinen onderzetbordjes en tasjes gekocht. Ik wou er sowieso de dagen van de week opzetten, wat ik dan ook gedaan heb. Daar heb ik dan nog een klein tekeningetje van een sjabloon bij opgezet.

Daarna werd alles in de overpen geschoven et voilà! Mijn zelfgemaakt kerstcadeautje is een feit. Hopelijk is de ontvanger er blij mee…

Liefs,

Me, Myself and We.

Vrije vrijdag

Gisteren is mijn vier maanden durend verlof begonnen. Wilde plannen dat ik heb!

Wat staat er vooral vandaag eigenlijk op de planning?het kan nooit kwaad dat eens voor zichzelf op te lijsten…

– strijken

– elf uur naar de kapper vetrekken

– kerstshoppen in de jbc

– om 15 uur kinesist

– zoon gaan oppikken

– dweilen

Haalbaar? We zullen zien. Ik vlieg er nu dus in, want anders lukt het nooit! Kerstlogje volgt na het dweilen. Blogs bijlezen is voor nog eens daarna.

Liefs,

Me, Myself and We.

Spijt

Ze heeft me tot nadenken gebracht, die lieve Carrie. Ik was een reactie aan het neerpennen en toen dacht ik: ik kan er maar beter een eigen blogberichtje over schrijven. (Zo lang was mijn reactie geworden).

Ze heeft het over bepaalde zaken waar mensen aan het eind van hun leven spijt van hebben.

Wel, ikzelf ben van het idee dat een mens nooit spijt kan hebben van de dingen die hij gedaan heeft, maar altijd spijt heeft van de dingen die hij niet gedaan heeft. Moeilijk? Het is nochtans simpel, hoor.

Volgens Carrie moeten we elke dag beleven alsof het onze laatste dag op deze aarde is. Ikzelf denk er ook zo over. Ik leef er ook naar, maar ik ben toch niet bang om toekomstplannen te maken en de touwtjes van mijn leven in eigen hand te nemen. (In de mate van het mogelijke. Soms is het lot ons gewoon voor…)

Ik ben me vooral gaan realiseren dat elke dag de laatste kan zijn sinds de dood van een klasgenootje uit het lager onderwijs. Het gebeurt regelmatig dat ik een klein flesje champagne (echte, geen cava of schuimwijn), kaas, salami, zwanworstjes, toastjes… ga halen in de winkel en we uitgebreid aperitieven, zelfs op een doordeweekse avond! Nu is het al lang geleden eigenlijk… Misschien omdat ik niet mag drinken? Enfin, ik deed dat wel regelmatig. Dan klonken we op het leven.

Om terug te komen op die spijtgevoelens. Ik heb nergens spijt van. Ik zou – op dit ogenblik in mijn leven althans – niet anders aanpakken dan ik tot nu toe al gedaan heb. Alhoewel… Ik zou misschien mijn been meer stijf gehouden hebben op vlak van de volgorde trouwen-kindjes. Dat eerste hebben we tot op vandaag nog altijd niet gedaan en dat vind ik wel jammer. Ach, er is maar één manspersoon die daarvoor op één knie moet gaan zitten. Dan komt dat snor. Ik wacht erop. Hopelijk niet te lang meer… Anders verlies ik de hoop…

Langs de andere kant maak ik mij soms dan weer de zeer opgewekte bedenking: als ik sebiet op slag dood ben door tegen een boom te knallen ofzo, dan ga ik het zelf nooit beseffen dat ik niet getrouwd ben en ik ga het zelf ook niet beseffen dat ik mijn kinderen niet zie opgroeien. Wat doet het er dan toe? Ik bedenk me dit niet constant, he, maar soms flitst dat door mijn hoofd. Omdat ons leven eindig is. Maar niemand weet wanneer… Heeft dit te maken met  spijt? Ik weet het niet goed.

Bijna kerst

mauro en kerstman

Bijna Kerst en wij hebben nog niets klaar… Toen de kerstmarkt in onze stad de deuren opende, was de kerstman ook van de partij. Die ging gewillig met alle kinderen op de foto. Alleen was onze zoon iets minder gewillig… Ach wat. Ik vind het een prachtige foto. Zoon staat er nog – ondanks de traantjes – goed op en de kerstman was subliem!

Morgen mijn eerste dagje verlof. Wat staat er op de planning? Ons huisje kerstproof maken! Kuisen waar de kerstboom moet komen. Die dan etaleren, dit jaar zonder slingers (om een beetje mee te gaan met de mode). Ergens tussendoor komt er een technieker bij ons langs om te kijken waarom we geen internet hebben tot boven. Ik moet in bad of op toilet gaan zitten om internet te hebben en dat zij nu niet bepaald de meest ideale plekken om te studeren. (Ja, ik studeer met internet naast me zodat ik op facebook hulp kan vragen of nog iets kan opzoeken of nog iets kan raadplegen op onze smartschool…) In afwachting van die technieker kan ik perfect aan de kerstversiering werken, he. Alle kasten waar iets op moet komen afstoffen, dan de dingen etaleren…
Als alles staat en uitgestald is, ga ik nog eens grondig kuisen. Want daar komt toch vuiligheid af, he.

Om twee uur heb ik afspraak bij de schoonheidsspecialiste om mijn wenkbrauwen en bovenlip weer acceptabel te maken. Die wenkbrauwen kan ik zelf wel nog redelijk goed bijhouden, maar op tijd en stond een professionele hand doet ook eens deugd. Op die manier ga ik weer min of meer stralend de feestdagen tegemoet. Zeker als ik mijn foundation opdoe! (Hierover later meer!). Enfin, op een hik en een snik sta ik daar terug buiten hoor. Zoveel overtollig haar valt er daar nu ook weer niet te verwijderen.

’s Avonds afspraak met onze buren om onze jaarlijkse traditie in ere te houden. Dus de rest van de dag heb ik alle tijd van de wereld om mij te amuseren met kerstdecoratie en de strijk. Op het gemak, met de gepaste muziek op de achtergrond. Ik kijk ernaar uit!

Blogjes zijn eindelijk bijgelezen geraakt. Dus tijd om te bloggen zal ik ook maken. Jullie moeten toch de vorderingen voor en na de kerstmakeover zien? 🙂 Hihi. Hou jullie al klaar voor een OMG momentje, want het verschil zal gigantisch zijn. (Vooral omdat het nu één groot stort is bij ons thuis…) Neen, ik ben niet van plan om een opgeruimde versie van de voor foto’s te maken. Jullie zullen de naakte en vieze waarheid mogen aanschouwen. Be prepared…

Liefs,
Me, Myself and We.

Run – Forest – Run !

Ken je dat? Het gevoel dat je jezelf continu aan het voorbij lopen bent? Ik kan niet meer volgen jongens! Ik weet niet waar mijn hoofd staat.

Vrijdag was dus een vrije, maar productieve, dag.

Zaterdagochtend zijn mijn ouders weer geweest. Ze hebben de zolder volledig afgewerkt qua schilderwerken. Ze hebben alles netjes gestofzuigd (en veel stof dat eraf kwam!). De ondervloer voor het laminaat werd gelegd en de eerste rij laminaat ligt ook.
Ik moest nog boodschappen doen voor het middageten, met een tegendraadse peuter/kleuter bij mij die niet wou stappen, die zich gewoon op de grond zette… En ik stond ernaast met twee loodzware zakken (ik had precies meer nodig dan gedacht) en een dikke buik. Schoon zicht!
’s Middags dan een boterhammetje gegeten en mij snel gedoucht terwijl Het Ventje mijn schoonmama ging halen. Toen zij terug kwamen, was ik bijna klaar. Dan ging Het Ventje zich douchen en om twee uur snelden we richting Bredene. Ondertussen mijn ouders vriendelijk buitengewerkt (maar ze wisten dat!).
Vanaf halfvier waren we bij mijn schoonfamilie. Er werd taart gegeten, speelgoed uitgedeeld… Er werd een save the date geregeld voor het doopsel van zoon 2. (Schoonbroer en neefje vertrekken op skireis op 3 april, doopsel is 5 april. En ja, dat ligt toch al van juni vast… Nu moet je weten dat ze ELK JAAR TWEE KEER gaan skiën. Ik heb hen van het moment dat we hebben meegedeeld dat we een tweede kindje verwachten al gezegd dat ze eind maart, begin april vrij moeten houden. ‘Den boom in!’ denken ze daar dan en ze doen hun eigen goesting. Enfin, dat zijn er twee minder aan de feesttafel en ik weert niet of ik ze ga missen… Ik werd er ambetant van.) Schoonbroer was net terug uit het ziekenhuis, ongeschoren en in training. Plots staat hij geschoren en fris gewassen in een gestreken hemdje terug beneden. Hij wachtte op zijn taxi om hem naar de voetbal te brengen… Ach. de nulmeridiaan loopt door zijn gat, denk ik…
Rond een uur of zes werd er avondeten op tafel getoverd. Er werden namen getrokken voor de kerstcadeaus. Er werden cadeau-ideeën uitgewisseld… Tegen tien uur lag zoon 1 in zijn bedje.

Zondagochtend rond elf uur ben ik begonnen aan het deeg van de wafels. Ik dacht dat de genodigden bij ons om 15uur verwacht werden. Maar de eersten stonden daar al om 14uur. Wij waren niet klaar als in opgefrist en deftig aangekleed. Ik was nog volop het afwasmachine aan het leegmaken. Eerste wafel was gebakken en een beetje mislukt… Sinterklaas moest nog langskomen, dus ging iedereen op de zolder kijken. Toen ze beneden kwamen was de Sint toch wel niet gepasseerd zeker? Tegen die tijd waren de andere gasten er ook. De wafels waren ondertussen allemaal gebakken en gingen heel eventjes in een warme oven om terug warm te hebben bij het opdienen. Ze waren lekker en werden gretig opgegeten.
Zo rond een uur of zes toverde ik avondeten op tafel. Vol au vent en/of balletjes in tomatensaus met frietjes. De zoon lag in bed rond halfnegen. Het bezoek was weg. De living lag overhoop…
Na de grofste opruimactie ben ik aan een taak voor school beginnen werken die tegen maandagavond klaar moest zijn. Tot twaalf uur heb ik gewerkt. Dan mijn bedje in om om halfzes opnieuw op te staan.

Maandagochtend zat ik om halfzeven achter het stuur van mijn auto om naar Berchem (Antwerpen) te rijden. Tegen twintig na acht was ik ter plekke. Om negen uur begon de opleiding die duurde tot 5 uur. Om halfzeven was ik terug thuis en moest ik nog eten maken. Het werd de overschot van de dag voordien. Om negen uur wilde ik verder werken aan mijn taak die die avond ingediend moest worden. Ik vond ze nergens meer! Blijkbaar heb ik op een download ofzo gewerkt… Ik kon dus opnieuw beginnen. Het is dan gelukt en werd een halfuur voor de deadline ingediend. Om kwart voor twaalf raakte mijn hoofd mijn hoofdkussen…

Dinsdagochtend zat ik weer om halfzeven achter het stuur van mijn auto om naar Limburg te rijden. Ik kwam aan op mijn bestemming om tien na negen, zonder tussenstop. Zoveel file dat er gisteren was! Om kwart na twee zat ik weer in de auto. Om halfvier was ik bij mijn schoonmama. Om kwart voor vier in de crèche waar we een brief meekregen dat die aanstaande maandag gaat sluiten door de staking. JEUJ! Om vier uur vertrok ik naar school waar ik om tien na vijf geparkeerd heb. Naar de bibliotheek. Taak afgeprint. Begrippenlijst gestudeerd. Om zes uur eerste les tot acht uur. Om acht uur tweede les tot tien uur. Om halftwaalf lag ik in mijn bedje…

Vanmorgen om kwart voor zes stond ik onder de douche. Om kwart voor zeven zat ik achter het stuur om naar mijn werk te gaan. Hier zit ik nog steeds…

Ondertussen probeer ik het snot uit mijn neus te krijgen en de droogte en pijn uit mijn keel, maar dat lukt niet al te best. Ik voel me belabberd… Ik ben doodmoe en heb nog massa’s werk voor school. Morgen dagje educatief verlof ingepland om taken af te werken en vooral niet weer keilang in de auto zitten.

De blogjes bijlezen. Ik moet er is dringend werk van maken, maar wanneer? Ik heb amper tijd om op adem te komen en met die verkoudheid gaat dat nog slechter. Nu weten jullie ineens ook waarom het weer even geduurd heeft eer ik iets geschreven had. Niet omdat ik niet wil, maar omdat het er simpelweg niet van gekomen is…

Liefs,
Me, Myself and We.

Dagplanning van deze vrijdag

Zoon is naar de crèche. Wasmachine draait. Nog een goed uurtje heeft het nodig.

De tijd tussen het afzetten van de zoon en nu heb ik ontbeten, blogjes gelezen, hier en daar geliket of commentaar gegeven. Nu schrijf ik er gauw zelf een, want er moet nog veel gebeuren!

Op het resterend uurtje van de wasmachine, zou ik de witte was moeten strijken en het afwasmachine leegmaken en terug vullen.

Daarna spring ik gauw onder de douche om fris gewassen aan mijn taak van didactiek verder te werken die blijkbaar vandaag ingeleverd moest worden.

Als die taak klaar is, zal het tijd zijn voor mijn bezoekje aan de kinesist.

Een klein uurtje later ben ik terug thuis en moet ik mijn taak van Nederlands maken.

Normaal zou het tegen dan een uur of vier moeten zijn. Tijd om de zoon te gaan halen. Wachten op de papa om om zes uur naar de opening van de kerstmarkt in onze stad te gaan. Hopelijk wordt het een gezellige afsluiter van deze drukke dag, want druk wordt het zeker. Dat noemen ze dan een dag verlof…

Liefs,

Me, Myself and We

Make-up leek

Heren, jullie gaan mij niet echt kunnen helpen, denk ik. Maar als jullie vrouwen hebben, zij misschien wel. Ik laat dus de keuze aan jullie om verder te lezen of niet. Ik zal het jullie niet kwalijk nemen als jullie hier stoppen.

Heden ten dage gebruik ik geen make-up behalve twee lagen mascara (per oog, welteverstaan). Als ik dat niet op heb, zie ik er maar pips en ziekjes uit. Of dat is althans het idee dat ik in mijn hoofd heb geprent en doodgewoon een kwestie van gewente.

Voor de rest heb ik nul komma nul ervaring met make-up! Hoewel ik mijzelf wel tracht te verzorgen. Zo smeer ik dagelijks een gezichtscrème van Vichy, smeer ik in de loop van de dag herhaaldelijk handcrème en lippenbalsem. Uiteraard douch ik ook dagelijks en was ik mijn haar om de twee dagen. Allez ja, de ‘gewone dagelijkse hygiëne’ schiet er zeker niet bij in!

Om nu terug to the point te komen… Met de winter in het land heb ik gemerkt dat mijn gezicht echt héél droog is waardoor mijn huid niet echt glad meer is. Daarom ben ik in de apotheek een scrub gaan halen. Ze hebben me een staaltje meegegeven, want ik heb een zeer gevoelige huid. Als ik de procuten van Nivea durf gebruiken, riskeer ik het om huiduitslag en nadien een vorm van eczeem op te lopen. In het gezicht is dat nu niet bepaald aantrekkelijk (op de rest van het lichaam ook niet natuurlijk) en als je weet waaraan dat ligt, dan vermijd je dat toch.

Nu heb ik gisterenochtend mijn gezicht gescrubd om nadien te hydrateren met mijn gezichtscrème. Ik moet wel toegeven dat mijn gezicht toch wel beduidend zachter aanvoelde. Maar na dat scrubben had ik zo’n vlekkerig gezicht! Ongelooflijk!

Afgelopen weekend ben ik naar de Libelle Winterfair geweest. Daar kwam plots een dame op me af met een gigantische kwast en een klein potje foundation. Ze zwierde nogal kwistig met die kwast over mijn gezicht en ik moet zeggen: het resultaat was niet lelijk. Er lag dus een fijn laagje foundation op mijn gezicht zonder dat ik dicht geplamuurd was en er fake bruin uitzag ofzo. Mijn huid was gewoon egaal gemaakt.

Nu komt natuurlijk de kat op de koord, dames (en die enkele heer die tot hier is geraakt).
Welke foundation gebruik ik het best? Ik zoek er één die zich aanpast aan mijn huid (dat ik geen halfuur moet zoeken naar de juiste kleur met het risico dat het dan nog fout is), niet te dik is, met een kwast aangebracht kan worden… Of zijn er andere opties? Rekening houdend met het feit dat ik al een crème gebruik (dus een BB crème ofzo, ik weet het niet zo goed…)

Liefs,
Me, Myself and We.