Mijn gezinnetje – laatste deel

In september 2012 moest ik stilaan terug beginnen werken. Ik ben dan ineens ook beginnen nadenken. Ik doe mijn werk wel graag, maar om dat nu tot het einde van mijn carrière te doen… Neen, dat zag ik niet goedkomen.

Ik ben op zoek gegaan naar een manier om mijn droom alsnog te kunnen waarmaken, namelijk leerkracht secundair onderwijs worden. Dit moest natuurlijk wel gecombineerd kunnen worden met mijn werk, want we hebben een huisje af te betalen.

Zo geschiedde. Ik vond een hogeschool die de opleiding in afstandsonderwijs aanbod.

Ik ben er dan op gesprongen en heb me gesmeten. Eerst de vakken Nederlands en Engels, maar al gauw zag ik in dat het Engels toch niets voor mij was. Ik heb dan alles in het werk gesteld om Nederlands te doen slagen en al mijn algemene vakken. Dit is gelukt! Ik mocht naar het tweede jaar.

In september 2013 ben ik dan aan mijn tweede jaar begonnen voor de algemene vakken en voor Nederlands. Maar ik moest nog een tweede onderwijsvak kiezen. Dit werd dan Frans en hier ben ik dan gestart in het eerste jaar.

In november 2013 ben ik weer bij de gynaecologe langsgeweest. Ik geraakte weer maar niet zwanger en we wilden zo graag een tweede kindje! Zes maanden lang heb ik de ene hormonenspuit na de andere gekregen. Zes maanden lang had ik last van hormoonschommelingen, hoop en teleurstelling. Twee keer ben ik zwanger geweest maar twee keer ben ik het vruchtje zeer vroeg verloren. (Als je er zo kort met je neus op zit, dan weet je wel wat je wanneer mag verwachten…)

In april 2014 heeft de dokter ons aangeraden om met insinimatie te beginnen. Ik heb tegen Het Ventje gezegd dat ik dat niet zag zitten. De stages gingen beginnen. De examens kwamen eraan. Neen, die strikte planning kon ik er echt niet bijhebben. Ik heb dan gezegd dat we het zo laten en in september wel gingen zien. Als het dan nog niets was, dan gingen we ervoor.

Op 8 mei 2014, de dag dat ons buurmeisje gecremeerd werd, had ik alsnog een positieve zwnagerschapstest in mijn handen. Zonder hulp. Dan toch nog spontaan.

Begin juli 2014 hebben we weer de grootouders ingelicht. Ik was toen een elftal weken zwanger. Ik had hen uitgenodigd voor een etentje bij ons thuis. Wij hebben een plateau waar normaal gezien fotootjes in zitten. Ik had deze overplakt met de vier woordjes “Mauro” “wordt” “grote” “broer”. Vier venstertjes met achter elk venstertje een woordje. Op deze plateau had ik een serviette gelegd en het lag vol met toastjes. We hebben redelijk gepusht om de toastjes op te eten, want ja, dat wordt wak en op den duur ook niet meer lekker. Toen ze eindelijk op waren, heb ik dan het serviette weggenomen zodat de tekst zichtbaar werd. De reacties waren weer geweldig! Iedereen was gelukkig door dat nieuws.

In augustus 2014 kregen we te horen dat het weer een zoontje is. Om eerlijk te zijn was ik een heel klein beetje teleurgesteld, want ik had graag een koningswens gehad, maar hoe langer ik het weet, hoe meer en beter ik eraan kan wennen.

Liefs,

Me, Myself and We.

Advertenties

Mijn gezinnetje – deel drie

Op 5 oktober 2011 had ik een allereerste positieve zwangerschapstest in mijn handen. YES! Het was gelukt! Meteen daarna dacht ik: ‘Oei, en ik heb juist zoveel alcohol gedronken de laatste tijd…’ Ach ja.

Eind november 2011 hebben we het goede nieuws aan de grootouders verteld. We hadden hen een cadeautje gegeven om hen te bedanken voor de hulp tijdens de verhuis. Het cadeautje was een fopspeen met daarop ‘I *hartje* oma’ en I *hartje* opa’. Ze waren uiteraard zeer blij!

In mei 2012 was de eerste kamer geschilderd. De babykamer (ook hier zullen fotootjes van volgen). Net op tijd!

Op 2 juni 2012 zag onze eerste zoon het levenslicht. Na een zeer korte maar intense bevalling. Ik had vrijdagavond 1 juni om halfelf mijn licht uitgedaan en mijn boek aan de kant gelegd. Ik wilde net gaan slapen toen ik ineens een ‘KNAK’ voelde in mijn buik. Ik ben dan naar beneden gegaan met de doopsuikertjes voor de kindjes om die verder af te werken. Het Ventje heeft me terug naar boven gestuurd om mijn koffertje te maken. Om halftwaalf zijn we dan naar het ziekenhuis vertrokken. Het Ventje dacht dat we op een uurtje terug thuis zouden staan. Niets was minder waar. Om twee uur ’s nachts had ik al volledige ontsluiting en mocht ik beginnen persen. Om 2u48 is hij geboren. 3kg430 en 50,5cm.

*wordt vervolgd*

Liefs,

Me, Myself and We.

Mijn gezinnetje – deel twee

Zo geschiedde. Op 18 januari 2010 ben ik bij dat Brussels bouwbedrijf beginnen werken.

In april 2010 ben ik met de pil gestopt. Ik zat nog in mijn proefperiode dus konden ze me sowieso niet ontslaan omwille van mijn zwangerschap. We hebben het er gewoon op gewaagd, want we voelden ons echt wel goed bij elkaar.

In juli 2010 hebben wij een optie genomen op een huisje dat nog gebouwd moest worden in een nieuwe wijk op 15 km van onze huidige woonplaats. Omdat het een nieuwbouw betrof, kregen we dan drie maanden de tijd om alles te gaan kiezen van vloertegels tot badkamermeubels. We mochten zelf nog kiezen waar de stopcontacten en lichtschakelaars moesten komen. We hadden dus wel nog wat overlegwerk maar we zijn er uitgeraakt!

In september 2010 hebben we dan ons eigenlijk koopcontract getekend. Vanaf toen was het voor echt en van ons. We volgden de bouwwerken op de voet en hebben alles op foto vastgelegd. (Ten gepaste tijde zal ik er hier wel wat komen posten zodat jullie eens kunnen binnenkijken bij ons.)

In juli 2011 hebben we de sleutel gekregen. De keuken moest nog geïnstalleerd worden. Ook deze keuze was redelijk snel gemaakt en tot op de dag van vandaag heb ik er nog geen moment spijt van.

In augustus 2011 zijn we verhuisd naar ons spiksplinternieuw en ongeverfd huisje.

Op 7 of 8 september 2011 zijn we bij een fertiliteitsarts langsgeweest, want ik was nog altijd niet zwanger. Die heeft me dan een reeks clomid voorgeschreven die ik braafjes ingenomen had…

Het laatste weekend van september en het eerste weekend van oktober 2011 heb ik twee housewarmingparty’s georganiseerd. Eentje voor de familie, eentje voor vrienden (anders was het te veel volk ineens) en de feestjes waren geslaagd. Het startschot om nog veel feestjes te mogen geven !

*wordt vervolg*

Liefs,

Me, Myself and We.

Mijn gezinnetje – het prille begin

Ik zal eens beginnen met het allerbelangrijkste in mijn leven toe te lichten, mijn gezinnetje. Ik ben er zo fier op! Net zoals elke andere gezonde moederk(l)oek dat ook is.

In oktober 2008 ben ik bij een energieleverancier beginnen werken. Toen ik daar een kleine maand aan het werk was, was er een receptie om het nieuw onthaal in te huldigen. Een hapje, een drankje en een niet onaantrekkelijke gesprekspartner vergezelden me die avond.

Ik heb de week nadien mijn stoute schoenen aangetrokken en heb die jongen een mailtje gestuurd. Met de beste wil van de wereld weet ik niet meer wat er in stond. Maakt ook niet zoveel uit. In zijn derde (!!!) reply stond zijn GSM nummer genoteerd. Toen had ik al wel in het snuitje dat ik zijn interesse had weten op te wekken.

Op 22 november 2008 hadden we dan een date. We zijn gewoon iets gaan drinken. Hebben wat gebabbeld. Uiteraard is toen de eerste kus gevolgd. Buiten, in de vrieskou op een parking. Daarna ging ik nog naar een optreden van Arsenal in Mechelen waar ik mijn GSM geen seconde heb losgelaten. Constant waren we aan het sms’en. Nu ik erover nadenk moet dat wel héél gezellig geweest zijn voor mijn gezelschap… Oeps…

Op 31 januari 2009 heb ik bij mijn ouders thuis alles ingepakt en ben ik bij die jongen (vanaf nu genaamd Het Ventje) ingetrokken. Wat had ik te verliezen? Niets toch? Hij woonde al alleen dus als het me niet beviel, kon ik gewoon terug naar huis gaan.

Het samenwonen lukte wel.

Eind 2009 ben ik ander werk beginnen zoeken. Om één of andere reden konden of wilden ze me bij die energieleverancier geen vast contract aanbieden. Vlak na nieuwjaar kreeg ik dan het nieuws dat ik een vast contract kreeg bij een bouwbedrijf in het Brusselse (hierover zal ik later nog uitgebreid vertellen). Ik heb dit nieuws dan gemeld bij die energieleverancier en tijdens dat gesprek werd me gezegd “Goh… En net nu konden we je een vast contract aanbieden.” Na mij meer dan een jaar wekelijkse interimcontracten aan te bieden, vertrouwde ik het niet en ben ik hier niet op ingegaan.

*wordt vervolgd*

Liefs,

Me, Myself and We.

Aangename kennismaking

Een eerste berichtje schrijven, het is toch altijd onwennig. Wat moet ik nu juist schrijven? Waar moet het over gaan?

Het is nochtans niet de eerste keer dat ik blog. Ik heb nog een andere blog, maar om één of andere reden is die een beetje aan het doodbloeden. Vandaar dat ik een nieuwe opstart.

Een nieuwe start.
Een nieuw begin.
Misschien zelfs nieuwe (blog)vriendschappen.

Mijzelf voorstellen ga ik niet doen. Je kan namelijk alles al lezen in mijn ‘About’ tabblad. Ik ga jullie echt niet tot vervelens toe om de oren slaan met zaken die jullie daar al kunnen terugvinden. Uiteraard zal ik daar uitgebreid over schrijven, blogsgewijs dan. Zo leren jullie mij echt kennen. Zo weten jullie wat er in mijn hoofd omgaat. Waar ik mee bezig ben.

Zo kan ik ook mijn hart luchten. Want soms heb ik dat nodig. Waar kan dat beter dan op mijn eigen blog? In de hoop hier steun te vinden. Een hart onder de riem van tijd tot tijd. Of een schouderklopje omdat ik toch niet zo slecht bezig ben als ik zelf denk.

Jullie zien het: er valt heel wat te ontdekken en ik hoop deze blog levend te kunnen houden. Wekelijks schrijven… Dat moet lukken, toch?

Liefs,
Me, Myself and We.