Het gaat vooruit…

Het Ventje heeft me deze week toch een kleine verrassing gegeven, maar geen romantische. Ach ja. Hij weet dat ik daarop zit te wachten, dus dat zal er dan nog wel eens van komen zeker?

Als ik bij ons in de wijk rij met de auto, dan heb ik zicht op ons dakvenster. Zo had ik onlangs gezien dat die zo vuil was! Ik kon me niet meer beheersen en heb een emmertje water genomen en ben die gaan kuisen. Ons dakvenster was groen! Na mijn poetsbeurt was ze weer stralend proper en blonk ze zoals een spiegel. Mijn water daarentegen was niet meer zo kraakhelder.., De dag nadien reed ik weer de wijk in en zag ik ons dakvenster als fonkelende ster naast die van de buren die nog altijd groen zijn…

Enfin. Zo reed ik gisteren onze wijk dus in na een werkdag, maar zoals jullie wellicht al gemerkt hebben, is het al vroeg donker. Ik kom dus in de donker thuis. Ik zie ons dakvenster niet meer fonkelen. Maar gisteren brandde er toch wel een lamp zeker!? Ik dacht bij mezelf ‘allez, hoe is dat nu mogelijk? Zou Het Ventje al thuis zijn?’

Ik draaide de hoek om en zag zijn auto geparkeerd staan. Ik was blij verrast!

Blijkbaar had hij drie uur verlof genomen om nog verder de grondlaag te schilderen. Zo zien we het tenminste vooruit gaan. Hij is bezig geweest tot een uur of tien ’s avonds. Hij heeft nu niets speciaals gedaan voor mij op romantisch vlak, maar hij heeft me toch laten voelen dat het (ons huis, de zolder dat mijn bureau zal worden, de kinderkamer…) voor hem ook belangrijk is. Over het algemeen moet hij wreed in gang gesjot worden, vandaar dat ik echt versteld stond dat hij er op eigen houtje aan begonnen was.

Ik ga jullie raad nog wel opvolgen. Met hem eens een hartig woordje spreken over het feit dat we meer us-time moeten inlassen. Onze zoon is op die twee jaar en een half misschien 3 x ergens gaan logeren. Ik moet wel toegeven dat dat ook een beetje mijn schuld is, want we werken allebei en zien dat kind in de week quasi niet. Vandaar dat wij onze ‘verloren’ tijd in het weekend willen inhalen… Misschien dat ik daar ooit eens een ander blogje aan wijd, maar nu wijk ik af.

Ziezo, ik vond dit het vermelden waard want ik ben toch minder teleurgesteld in hem door het gevoel dat hij me gaf. Raar? Onnozel? Goedgelovig? Naïef? Maakt mij niet uit wat jullie denken! Ik voel wat ik voel en daarmee basta. 🙂

Straks gaan we frietjes halen. Ik heb weer een migraineaanval en lag daarnet in de zetel al te slapen. Ik heb sowieso niet veel honger en het eten dat ik voorzien heb is veel te lekker om niet mee van te smikkelen, namelijk gratin patatjes met rundstong in madeirasaus. Dat is dan voor morgen!

Liefs,

Me, Myself and We

Zes jaar

Afgelopen zaterdag waren Het Ventje en ik zes jaar samen. Omdat hij volop met de zolder bezig is en ik met zwanger zijn, hebben we het niet gevierd.

Vrijdagavond had ik mij een beetje boos gemaakt. Waarom konden we toen niet een hapje gaan eten? Een dagje te vroeg, maar daarom niet minder gezellig. Maar om één of andere reden wou Het Ventje niet.

Zaterdag heb ik dan een kaasschotel in huis gehaald. Mijn ouders waren hier ook om aan de zolder te helpen. Zij waren zaterdag 34 jaar samen, wij zes. We hebben het samen dan een beetje gevierd met die kaasschotel, maar niet helemaal zoals ik wou. Ik alleen met mijn Ventje zonder pottenkijkers en eens weg van de dagelijkse sleur die nu al een maand aansleept. We maken geen tijd voor elkaar en nu is het meer dan cruciaal dat we dat wel doen, vind ik!

Zondag heb ik niks gezegd of gevraagd. Die dag is gewoon gepasseerd.

Vandaag moesten we op controle bij de vroedvrouwen om halfzes. We passeren een frituur en ik zeg ‘ah, we kunnen hier een frietje komen steken voor ons zes jaar samenzijn’. Ventje vroeg nog: heb je geen eten misschien? Ik antwoordde ‘jawel, maar geen zin om dat klaar te maken’.

We komen terug naar huis en passeren er. Maar neen, er werd niet gestopt behalve voor onze deur. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, maar ik mis hem. Hij is wel voor ons en onze tweede zoon bezig, maar één avondje op een maand tijd is nu toch niet teveel gevraagd, he?!

Blijkbaar wel…

Ik ga mijn patatjes afgieten en het vlees bakken… Blijkbaar het enige waar ik goed genoeg voor ben.

Sorry voor mijn gezeur. En morgen heb ik waarschijnlijk ongelooflijk veel spijt van dit blogberichtje. Ik zie nog wel of ik het al dan niet verwijder, maar ik moest mijn hart luchten.

Liefs,

Me, Myself and We

Hulp gezocht

Ik ben volop bezig met mijn taken voor mijn studies. Dat is niet altijd even gemakkelijk omdat die dikke buik nu toch wel in de weg begint te zitten om lang in dezelfde houding aan een tafel te kunnen blijven zitten. Ach ja, het is allemaal  voor en goed doel. Ik wil niet weer dezelfde fout maken als vorig jaar en ik ben mij dus ook vollebak aan ‘het smijten’ zoals ze dat bij ons zo schoon kunnen zeggen.

Ik zit alleen met een klein probleempje… Ik ben op zoek, en naarstig op zoek, naar (taal)leerkrachten of leerkrachten uit het lager onderwijs die me op een paar vraagjes kunnen antwoorden. Via facebook of twitter is er weinig reactie gekomen (heb ik misschien te weinig vrienden/ volgers?) vandaar dat ik mijn kans hier eens waag. Dus ken je een leerkracht die aan mijn ‘eisen’ voldoet, speel de vragen zeker door! Ik zou ze graag dit weekend kunnen verwerken…

Hieronder vinden jullie de vragen.

1) Voor welke leeftijdsgroep en in welk(e) vak(ken) geef je les?
 
2) Heb je tijdens je eigen opleiding met portfolio’s moeten werken?
        -> Indien je hier ‘neen’ op antwoordt, dan hoef je verder niets te doen met deze vraag.
        -> Indien je hier ‘ja’ op antwoordt, graag de drie volgende vragen ook nog beantwoorden.
            –    Voor welk(e) vak(ken) heb je met portfolio’s moeten werken?
            –    Hoe heb je dat dan aangepakt?
            –    Vond je dat tijdverlies of vond je dat juist interessant?
 
3) Geef je aan je eigen leerlingen de opdracht met portfolio’s te werken?
        -> Indien je hier ‘neen’ op antwoordt, graag een woordje uitleg waarom niet.
            –    Zou je deze werkmethode in de toekomst toch in overweging durven nemen? Waarom wel/niet?
 
        -> Indien je hier ‘ja’ op antwoordt, graag de verdere vragen ook nog verder beantwoorden.
            –    Voor welk(e) vak(ken) moeten jouw leerlingen met een portfolio werken?
            –    Waarom kies je voor deze werkmethode?
            –    Verlies je niet te veel tijd met de portfolio’s na te kijken en te verbeteren?
            –    Wat is er voor jou belangrijk bij het maken van een portfolio?
            –    Zijn er bepaalde tips die je aan jonge leerkrachten zou willen meegeven omtrent het gebruik van portfolio’s?
            –    Wat weegt er bij een totale evaluatie toch nog het meest door bij jou: een reproductieve toets of een productief portfolio?
 
4) Heb je hier nog iets aan toe te voegen? Ga je gang!
 
Deze vragen werden jou gesteld als een onderdeel van mijn literatuurstudie omtrent deze evaluatiemethode. Dit dient dus voor persoonlijk gebruik en zal alleen door mij en mijn vakdocent gelezen worden. 
Ik hoop dat jullie mij iets kunnen bijleren en dat jullie mij kunnen helpen. Elke leerkracht is goed, he, of die nu in België of in Nederland lesgeeft. Het is misschien wel fijn om eens te zien hoe het in Nederland nu juist allemaal in zijn werk gaat.
Alvast bedankt voor jullie hulp en bereidwillige medewerking.
Liefs,
Me, Myself and We.

Shoppen

Ik doe het graag en best wel veel, maar omdat ik geen maatje 36 heb (met of zonder zwangerschap) is het niet meer zo plezant. Zeker nu vind ik het niet meer leuk! Al die skinny ladies in the street. En ik loop daar dan tussen als een wankele zeekoe. Leuk is anders!

Elle Milla heeft mijn ogen eigenlijk geopend, waarvoor dank. Zij post regelmatig van die superleuke outfitposts en heeft ze mij mijn oogkleppen doen afzetten. Bij Zara hebben ze wel leuke kinderkleding. Ik denk dat ik daar eens moet gaan shoppen voor onze grote man, zeker met de feestdagen in zicht. Ik kleed hem graag lekker stoer enzo. Het babietje is er al een tijdje vanaf, hoor.

Hierbij zien jullie een prikbordje van wat ik wel mooi vind en wat ik eventueel wel zou overwegen om te gaan kopen voor dat kind. Als ik voor mezelf niks kan kopen, dan maar voor mijn kinderen. Wacht maar af! Met de zomersolden ga ik mij ook kunnen smijten, zenne! Maar dan voor mijzelf.

prikbord outfit mauro

Kinderen kunnen nog alles aandoen, he. Die moeten nog niet letten op hun lijn ofzo. En die doen ook alles aan wat wij hen aansmeren. Lekker makkelijk.
Alleen vraag ik mij af of ik wel veel kleertjes ga kunnen recupereren voor onze nummer twee… De eerste is geboren in juni, de tweede wordt verwacht in januari. Van uiterste seioenen gesproken! Moest ik nu veel nieuw moeten kopen, dan zal ik daar niet rouwig om zijn. Ik zal nummer twee ook wel voorzien van de nodige kleding. In de Zara of eender welke andere winkel.

Liefs,
Me, Myself and We.

Lieve schat

Je mama is niet goed bezig. Ik heb alleen nog maar brieven geschreven voor je babybroertje. Voor jou heb ik er nog geen geschreven. Vanaf vandaag komt daar verandering in! Beloofd! Anders zijn er zoveel dingen die we gaan vergeten… Het zou zonde zijn.

Je bent ondertussen al twee jaar en een half. Helemaal klaar om naar school te gaan. Waar is de tijd dat je nog bij mama op de buik lag om te slapen in de zetel… Of de tijden dat je ’s nachts naast mij in het groot bed mocht om gevoed te worden… Wat mis ik die momentjes toch…

Maar we krijgen er zoveel voor in de plaats! Ongelooflijk! Je gaat heel flink op het potje. En alleen. We moeten jou er niet meer aan herinneren. Je doet alles zelf.
Eten doe je ook zelfstandig, hoewel je je met momenten toch graag laat voeden. Zeer schattig om te zien. 🙂

Je bent een heel flinke en lieve jongen. Hopelijk blijf je dat ook. Je hebt niet veel nodig om gelukkig te zijn. Mij zien arriveren in de crèche is al genoeg om je op en neer te doen springen van enthousiasme en te doen roepen ‘Mama Mauro daar!’ en dan nog tegen alle kindjes die rond jou staan. Ik denk wel dat je een populaire jongen bent in de crèche. Als ik je ’s vrijdags afzet, dan staan je vriendjes en vriendinnetjes toch al te wachten om je te verwelkomen.

Als we naar huis gaan, dan knuffel je me bijna plat. Ik heb je ’s morgens niet gezien, he. Je papa doet je altijd weg. Je geeft me dan duizend kusjes, vraagt om gepakt te worden, geeft me dikke knuffels… Op die momenten ben je om op te eten! Mama kan dan nooit de patatjes schillen ofzo, maar dat interesseert me dan niet. Jij komt dan op de eerste plaats.

Lieve man, ik kan zoveel over jou zeggen. Na twee jaar en een half zit ik precies nog altijd op een roze wolk. Ga ik eraf donderen eens je broertje geboren is? We zullen zien…

Ik denk niet dat ik het nog hoef te zeggen, maar lieve schat, wat zie ik je toch graag. Je voelt dat zelf ook wel, denk ik. Want iemand die liefde krijgt, zal liefde teruggeven en daar hebben wij geen tekort aan!

Liefs,
je mama.

Liefste jongen

Nog twee maanden…
Nog twee maanden en we mogen je eindelijk zien.
Niet alleen zien, maar ook vastpakken, knuffelen, zoenen… Graag zien doen we je nu al, dus dat zit al snor. (Wat een woordspeling, en dat in Movember!)

Op wie ga je lijken? Op je papa? Op je mama? Ga je hetzelfde snoetje als je grote broer hebben?
We kijken ernaar uit je te mogen verwelkomen, lieve schat.

Ik begin stilaan toch al wel af te tellen, zowel in weken als in maanden. Alleen zwangere dames begrijpen die wekentelling. Al de rest heeft er niks aan. Want 9 weken is twee maanden. Twee maanden is niet gelijk aan 8 weken. Het is moeilijk, he.

Ik zal ook nooit gemakkelijk in weken of maanden de leeftijd van je broer of van jou aan iemand meedelen. Ofwel ben je al een maand oud. Of zoals je broer, twee jaar en een half. Ik zou het in maanden nog niet weten hoe oud je broer is! Interesseert me in feite ook niet. En als het mij niets zegt, wat zou ik een ander er dan mee plezieren met die leeftijd in weken/maanden rond hun oren te draaien?

Je geboortekaartje is klaar, lieve schat. Alleen moeten mama en papa nog eens goed checken of alle cijfertjes en nummertjes wel kloppen. Dan is het alleen nog wachten op jou om je geboortedatum, je gewicht, je lengte, het uur en de kamernummer van het ziekenhuis te kennen.
De suikerboontjes zijn volledig klaar, op nog een kleine finishing touch voor de kindertraktaties na. Ik moet je naam nog op etiketten schrijven om erop te plakken, maar voor de rest is alles klaar. Ik ben er wederom zeer fier op. 🙂 Een fotootje zal wel volgen om in je babyboek te kleven.

Voor de rest is er nog niets in orde. De zolder is aan de laatste afschuurfase bezig. Je opa komt dit vrijdag doen. Dan gaan we de zolder helemaal (of toch zo goed als) stofvrij proberen maken. Zaterdag en zondag zullen we dan aan het schilderen slaan. Ik wou eigenlijk heel graag deze zaterdag je grote broer bij oma en opa laten logeren zodat je mama en papa op restaurant konden gaan en eens een cinemabezoekje konden inplannen. Nadien eventueel nog een stapje in de wereld zetten en zondag uitslapen. Waarom wou ik dat eigenlijk doen? Omdat we deze zaterdag 6 jaar samenzijn, je mama en papa. Maar door het vele werk dat er thuis nog staat te wachten, doen we dat beter niet…

Het laatste weekend van november gaan we dan de vloer leggen op de zolder. Normaal gezien zou dat ook niet te veel tijd in beslag mogen nemen en moet dat op een weekendje geklonken zijn. Dan kunnen we jouw kamertje leeg maken, want die staat nu propvol met alles van de zolder en de bureau. We zetten alles in de dozen op zolder en dan beginnen de werken in jouw kamertje. Die moet ook nog geschilderd worden.
Als die dan geschilderd is, kunnen we jouw meubeltjes laten komen. Misschien dat we dan de hulp van je peter gaan inroepen om die in elkaar te komen vijzen. Zo voelt hij zich ook betrokken.

Pas als ik tevreden ben over jouw kamertje, dan pas zullen we meubelen gaan zoeken om de zolder af te werken. Het komt allemaal in orde! Ik ben ervan overtuigd dat de zolder ten volle benut zal worden. We gaan daar veel plezier aan beleven. Je mama om er te studeren, nadien om er te werken. Jullie om er te spelen met jullie grote racebanen. En als jullie puberen, kunnen jullie daar gerust gaan vertoeven met jullie liefjes. Ver weg van mama en papa, op jullie gemak.

Lieve jongen, stamp er nog maar lustig op los. Nu mag je je mama nog pijn doen. 😉 Binnenkort is dat ook afgelopen. We kijken uit naar je komst, lieverd.

Liefs,
je mama.

5 reasons why I smile

910606bcd3

Mijn tweede tag op evenveel dagen tijd. Wat een nieuwe blog al dan niet doet.
Nieuwe blog = nieuwe lezer(s) = nieuwe vriendschappen = …

Madeleine heeft me deze tag bezorgd, waarvoor mijn oprechte dank.

De regels van de tag:

– Noem 5 redenen waarom jij lacht / blij bent.
– Tag 5 andere bloggers om deze tag de doen. ( En laat ze dat ook even weten )
– Maak de naam bekend van diegene waardoor je genomineerd bent in je artikel.
– Kopieer deze regels en zet ze in jouw artikel.
– Kopieer de TAG afbeelding en plaats die in jou artikel.

1. Als ik iemand zie vallen en ik merk dat die persoon zich geen pijn heeft gedaan.
Als ik dit zie gebeuren, dan kan ik zo onbedaarlijk beginnen lachen omwille van de lompigheid van die persoon! 🙂 Ik lach die persoon niet uit en ik check ook altijd of die zich geen pijn heeft gedaan natuurlijk. Ik ben geen onmens. Maar ‘het ongeval’ op zich kan mij de tranen over mijn wangen doen rollen.

2. Als mijn zoontje mij komt knuffelen en kusjes komt geven.
Daar word ik nu eens zo intens gelukkig en blij van. Uit zichzelf komt hij dan af, steekt zijn armpjes omhoog, zegt ‘mama pakken’ en dan begint hij te knuffelen en te kussen. Een casanova is er niks tegen! Mijn hart wordt dan tot in de kleinste hoekjes gevuld met liefde en ik word daar zo blij van.

3. Als de zon schijnt.
Als ze aanwezig is, heb ik niet veel meer nodig om content te zijn. Ik vind dat het weer een grote invloed heeft op mijn humeur. Somber, grijs en regen: daar word ik ambetant van. De zon die schijnt (daarom hoef ik er niet in te kunnen bakken) maakt mij gewoon blij. Alles ziet er dan veel rooskleuriger uit. Zelfs bij vrieskou en sneeuw toch de zon zien, maakt mij blij!

4. Als ik mij nog eens kan omdraaien in bed.
Een zalig gevoel is dat! In het weekend word i kaltijd rond mijn weekuur wakker, maar dan kan ik met een bigsmile mij nog eens kan omdraaien in de wetenschap dat ik nog minstens twee uur kan slapen.

5. Als er lekker eten op tafel staat dat met veel smaak opgegeten wordt.
Ik doe graag mijn best in de keuken. Dat is voor mij geen straf. Als ik dan zie dat mijn publiek er echt van smelt, dan zwelt mijn hart van trots en ben ik blij. Ach, een mens heeft eigenlijk toch niet veel nodig, he.

Dit zijn mijn vijf blijmakers. Nu zou ik vijf anderen moeten nomineren om hun blijmakers met ons te delen. behoorlijk moeilijk vind ik dat. Ik ga het toch proberen, in de hoop dat ze deze tag al niet gedaan hebben. (Ik heb er nochtans proberen op te letten!)

* Life is a garden of quotes mag zich eens volledig smijten, zie!
* Van Elle Milla zou ik dat ook graag weten, in feite…
* Tita mag zich ook laten gaan.
* Do blonds have more fun? Wie weet komen we het te weten via My name is blonde.
* Om niet alleen vrouwen te ‘taggen’, Mr. Pannenkoek, voel u geroepen!

Liefs,
Me, Myself and We.