Wiskundig afvallen

Gisteren informeerde Miss Caesar via Instagram naar mijn studies PAV en afvalplan. Waarvoor trouwens dan. Om niet alleen via IG te antwoorden, schrijf ik er een blogbericht over. Want mijn antwoord zal lang zijn.

Zoals jullie wellicht al weten probeer ik een paar kilootjes te verliezen. Alleen gaat dat niet zomaar. Ik moet er veel moeite voor doen. Ik let op mijn eten, probeer niet te snoepen (heel af en toe gebeurt dat wel) en ik drink geen frisdrank meer. Ik ben nog niet veel kwijt, maar toch al een begin. Nu ben ik al op het punt gekomen dat ik blijf hangen. Ik zal nog meer op mijn eten moeten letten, vrees ik. En uiteraard gaan bewegen. Maar wanneer moet ik dat doen? Ik heb nu al zoveel te doen! Werken, studeren, huishouden, kinderen. Ik vind het moeilijk om er nog een halfuur tussen te persen waarin ik ga bewegen. Ik zal wel moeten, want zonder lukt het niet.

Ik heb het boek 365 dagen weight watchers gekocht, maar mannekes. Dat is nogal een werk om die gerechten te prepareren zeg! Dat is niet voor een werkende mens weggelegd zenne. Apart koken voor elks, mijn lunch moet soms in deo ven bereid worden, net zoals mijn ontbijt. Ik heb daar geen tijd voor joh! Ik zou wel graag in het weekend koken voor de hele week erna, maar hoe begin je daaraan? Ik ga er eens diep over nadenken…

Voor de rest ben ik al – al zeg ik het zelf – goed begonnen met PAV (project algemene vakken) als mijn tweede onderwijsvak. Ik heb er zin in! Het is een vak op het lijf geschreven van een duizendpoot, of niet soms? Geschiedenis interesseert me wel, maar niet genoeg om daar continu mee bezig te zijn (met alle respect voor de geschiedenisleerkrachten). Daarom denk ik dat dit wel een vak is waar ik mijn ei in kwijt kan, en dan vooral mijn creatief ei. Dat wordt ook min of meer vereist.

Momenteel ben ik bezig met het opleidingsonderdeel “rekenen en probleemoplossend denken”. Ik ben nochtans geen wiskundig genie maar ik heb me hiervoor opengezet. Er wordt fel de nadruk gelegd op het feit dat jij als leerkracht geen afkeer mag hebben van wiskunde want dat de leerlingen dit gevoel oppikken. Ik heb dit goed opgeslagen, maar af en toe kom ik wel vast te zitten. Soms zie ik verderop in de cursus toch nog wat er exact bedoeld wordt (zoals over het binair talstelsel en het omzetten van decimaal naar binair en omgekeerd), maar met de volgende definitie ben ik even helemaal het noorden kwijt… Ik zal hem jullie niet onthouden en ik hoop dat er iemand is die me even wat zaken kan verduidelijken.

De definitie van de optelling klinkt als volgt:
De som c van twee natuurlijke getallen a en b is het aantal elementen van de vereniging van twee gescheiden verzamelingen A en B waarvan respectievelijk a en b het aantal elementen zijn.

Het ergste aan heel de zaak is dat ik deze definitie niet snap (oh help!) en dat ik deze moet visualiseren. *krijgt instant grijs haar*

Voor de aftrekking is de opdracht dezelfde: de definitie visualiseren. Deze definitie is de volgende (weeral Chinees voor mij).
Het verschil c van twee natuurlijke getallen a en b is het aantal elementen van het verschil van de verzameling A en haar deelverzameling B waarvan respectievelijk a en b het aantal elementen zijn.

Ik snap het deels, maar waar ik over struikel zijn die (deel)verzamelingen. Willen ze daarmee bedoelen dat appels bij appels opgeteld kunnen worden, en niet appels bij peren?

Voila! Ik begin weer over eten te schrijven. Gelukkig is het fruit. Maar als ik voor zo’n breinbreker kom te zitten (voor mij persoonlijk, he) dan durf ik al is aan de chips of snoepjes te zitten ofzo. Ook niet goed als je wil afvallen, he!

Is er iemand anders die mij even wegwijs kan maken in het wiskundeverhaal? Maar als je er niets van weet, laat het dan zo, he. Anders geraak ik helemaal in de war! Alvast bedankt trouwens.

Liefs,
Me, Myself and We.

Advertenties

De Liebster Award

blogIk kreeg van deze lieve dame een award toegespeeld. Bedankt daarvoor! Ik ben gek op awards! Ik krijg ze graag, maar heb zo het gevoel dat mijn volgers ze niet zo graag overnemen. KOMAAN!

De regels op een rijtje:
– Bedank degene waardoor jij genomineerd bent
– Beantwoord de vragen die jij hebt gekregen
– Nomineer 10 andere bloggers
– Bedenk 11 vragen voor degene die jij gaat nomineren
– Breng de genomineerden op hoogte

Kun je jezelf in 5 woorden omschrijven en komt dit terug in je blog?
Mama, enthousiast, boekenwurm, kokkin, party-animal.
Ik denk wel dat al deze dingen op mijn blog terug te vinden zijn, ja.

Haal je gerechten van een foodblog en welke is dit (zo’n egoïstische vraag :))
Neen, dit doe ik nooit. Heb jij enige tips? Ik ben vooral op zoek naar gebakrecepten enzo.

Heb je veel huisdieren of wil je er op termijn?
Ik heb geen huisdieren, maar zou wel graag een kat hebben. Alleen ziet Het Ventje dat niet zitten dus ik denk niet dat dat er ooit van komt.

Wat doe jij thuis, wanneer er niemand is, omdat je niet wil dat bv. je lief het ziet (snackattack)
Hm… Als ik wil dat niemand het ziet ga ik het hier niet uitschrijven ook niet. Ik kan trouwens niks bedenken… Ik schaam me nergens voor (in het bijzijn van mijn lief, he.)

Wat is je favoriete quote?
Le plus beau vêtement qui puisse habiller une femme ces ont les bras de l’homme qu’elle aime.
Dit behoeft geen verdere uitleg me dunkt.

Welke blogpost van jou moet ik zeker lezen?
Het hangt er vanaf wat je juist wil weten, maar naar mijn bescheiden mening zijn al mijn blogpost interessant. *vette knipoog*

Waarom ga jij op reis?
Om weg te zijn van de dagelijkse sleur en de dagelijkse beslommeringen en zo dus ongegeneerd tijd te kunnen vrijmaken voor mijn mannetjes.

Wat is het meest aangrijpende (positief of negatief) wat je al meegemaakt hebt op reis?
Daarvoor ben ik iets te weinig op reis geweest, maar misschien het feit dat ik geen mars-repen meer eet? Dat komt omdat ik op reis in 1999 in Schotland veel te veel van die repen heb gegeten op twee weken tijd en vanaf dan eet ik er nul komma nul. Ik denk dat ik mij daarin overeten heb ofzo.

Wat zou je droomjob zijn?
Leerkracht! Vooral voor de voldoening die ik hoop om daaruit te halen.

Wat is je favoriete serie van all-time?
Deperate Housewives.

Wat is je beste en je slechtste eigenschap?
Mijn beste is dat ik georganiseerd ben, op quasi alle vlak. Mijn slechtste is dat ik soms mijn hoofd durf laten hangen als ik iets niet zie zitten terwijl ik weet dat het dankzij mij is dat ik in die situatie zit. De enige die er iets aan kan doen ben ikzelf dus.

Nu komt het moeilijkste deel: 10 andere bloggers nomineren. Ik heb er mijn vorige tags bij genomen zodat ik niet constant dezelfde mensen nomineer. Verandering  van spijs doet eten, toch? Hierbij mijn genomineerden:
Kliefje
Mefrouw
Very fine house
Ma vie en vert
By Silke
Zebra zonder strepen
Mrs Brubeck
Fiekefatjerietjes
Sienderella
Melissa Laseur

Dit deel – de vragen bedenken – is nog minder moeilijk dan nomineren! Dus de gelukkigen mogen de volgende 11 vragen beantwoorden:
– Wat is, tot nu toe, jouw meest onvergetelijke reis geweest?
– Welke feestdag(en) vind jij het leukst en waarom?
– Wat staat er deze week nog op jouw planning?
– Hoeveel goede voornemens voor 2015 heb je al ingelost? Welke zijn dat dan?
– Wat is jouw guilty pleasure op vlak van eten en drinken?
– Wat is jouw favoriete tv-serie? Zowel nationaal als internationaal! En waarom deze?
– Ben je gelukkig?
– Als je iets aan je lichaam mocht veranderen, wat zou dat dan zijn en waarom?
– Welke krant of welk tijdschrift lees jij het liefst als het op de rauwe actualiteit aankomt? (M.a.w. geen sensatie of geroddel, tenzij dat jouw voorkeur wegdraagt…)
– Welke schoenmaat heb je en ben je tevreden met het aanbod schoenen in die maat? Waarom wel/ niet?
– Welke vraag vond je het moeilijkst te beantwoorden?

Ziezo. Nogmaals bedankt voor deze award. Ik heb hem met plezier ingevuld maar met nog meer plezier mijn vragen bedacht!

Moest er iemand anders zin hebben om deze vragen te beanwtoorden: feel free to do so!

Liefs,
Me, Myself and We.

Cultureel erfgoed deel 3

Wat heb ik de voorbije maand allemaal gedaan op ‘cultureel’ vlak? Ik neem jullie graag mee op reis zonder spoilers te verklappen.

Wat staat er de komende maand op de planning?

p19mq4o4j011881orh2sl1tko1jnc1Op woensdag 21 oktober gaan we naar ‘Vergeet het’ van het Vernieuwd Gents Volkstoneel.

Didier Aspeslagh, oud-ambtenaar van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, wordt een dagje ouder en het lijkt alsof er wat ruis op zijn gedachten zit. Zijn naaste omgeving vindt dan ook dat het tijd is voor begeleid wonen. Ze maken zich immers zorgen over Didiers helderheid van geest, zijn steeds levendiger wordende fantasie en zijn recent ontloken religiositeit. En ook wel een beetje over zijn kunstverzameling waar ze tot voor kort geen weet van hadden…
Een evenwichtsoefening op de grens tussen strategisch geheugenverlies en de eerste tekenen van dementie. Verrassend volkstheater met een sterke cast.

Van het Vernieuwd Gents Volkstoneel heb ik al een stuk gezien en ik vond dat goed. Dus normaal gezien zou dit ook goed moeten zijn.

Boeken

cecileCécile ~ Ish Ait Hamou

Djibril is elf en droomt  van de wereld buiten zijn kleine dorp in het diepe zuiden van Marokko. Door zijn nieuwsgierigheid en zijn kinderlijk enthousiasme krijgt zijn leven een onverwachte wending. Niet alleen zijn eigen leven wordt door deze schokkende gebeurtenis overhoopgehaald, ze heeft ook een invloed op het leven van zijn familie en van een aantal mensen die hij nooit eerder heeft ontmoet.
Het enige wat Djibril twaalf jaar later nog verbindt met zijn zonovergoten geboorteplaats zijn de kleren die hij droeg en een verhakkelde foto die toebehoorde aan zijn oudere broer Kareem. Een onduidelijke krabbel op die foto leidt hem naar een adres in Parijs, waar hij kennismaakt met de jonge vrouw Cécile. De Française intrigeert hem, maar ze is nauwer vervlochten met zijn leven dan hij kon vermoeden.
Hoe meer hij Cécile bezoekt, hoe meer Djibril verwikkeld raakt in haar duistere kwellingen. De kans wordt steeds kleiner dat hij zijn thuis en zijn familie ooit terugziet.

Dit boek heb ik geleend van een goede vriendin. Ze leest niet zo heel veel maar vond dit boek zo mooi dat ze het me aanraadde. Ik denk dat ze het vooral een mooi boek vond omdat het geschreven is door Ish, maar het verhaal vond ze ook mooi. Er is nogal wat publiciteit rond geweest natuurlijk waardoor het boek in de kijker is gezet.

Wat vond ik er nu van?
Ik vond het een mooi verhaal! Vooral met de huidige vluchtelingencrisis in gedachten heb ik een aantal keer moeten slikken. Ik kan me nogal laten meeslepen in een verhaal, Dus ja. Ik moest een paar keer slikken. Het verhaal is ook leuk en verrassend geschreven. Er wordt gebruikt gemaakt van verschillende vertelstandpunten, maar eens Djibril zijn reis verder zet, wordt dat personage dat net aan het woord was weer vergeten. Speciaal, maar wel heel leuk. Ook wordt er op sommige momenten lang verteld of stilgestaan bij een gebeurtenis, op andere momenten zijn we ineens drie jaar verder in de tijd. Een verrassend boek en goed geschreven, vind ik.

Zou ik dit boek aanraden?
Ja, net zoals mijn vriendin. Je moet je er wel voor open zetten, want een heel vrolijk boek is het niet te noemen. Ik vind het eerder een tragisch en dramatisch boek. Een beetje donker, duister, zwart, rauw en ruig. Daar moet je je wel van bewust zijn, want niet iedereen zal dit kunnen appreciëren.

donkere-maanDonkere maan ~ Luc Deflo

Esra Shabo heeft haar streng religieuze opvoeding maar daarmee ook haar ouders de rug toegekeerd en probeert, ver weg van de verstikkende invloed van de Mechelse Aramese gemeenschap, haar eigen levensverhaal te schrijven. Dat lukt aardig tot haar jongere zus in paniek komt aankloppen. Nalan zit in de problemen. Rahmi, hun vader, wil Esra’s zeventienjarige zus uithuwelijken aan een man die haar verkracht heeft en zwanger heeft gemaakt.
Bij Esra slaan de stoppen door. Bereid om tot het uiterste te gaan om voor Nalan een clandestiene abortus te kunnen financieren, begeeft Esra zich op glad ijs en laat ze zich door een crimineel overhalen om tegen betaling als lokaas te fungeren bij het afpersen van een bekende politicus.

Deflo is volledig mijn slag van auteur. Mijn eindwerk in het zesde middelbaar draaide rond hem. Ik heb zelfs een interview van hem afgenomen voor dat eindwerk! elk nieuw boek van hem wordt onmiddellijk gekocht en uitgelezen. Ik vind hem super! Van dit boek had ik nog niets vernomen. Plots stond Het Ventje ermee thuis met mijn verjaardag. Super!

Wat vond ik er nu van?
Een geweldig boek! Ik kon het met moeite aan de kant leggen. Ik heb het quasi in één ruk uitgelezen. Het ging snel. Elk hoofdstuk eindigde op een kleine climax. Ik wou het vervolg lezen! Deflo gheeft er ook een handje van weg om alles heel gedetailleerd uit te leggen. Ik vind dat wel fijn. Als ik zijn boeken lees, zie ik een film voor mijn ogen afspelen.

Zou ik dit boek aanraden?
Ja! Als je van thrillers houdt natuurlijk. Want dit boek is één van de spannendste thrillers die ik gelezen heb met een zeer onverwacht einde.

Wanneer gaan ze de boeken van Deflo nu eindelijk eens verfilmen, he!?

zwart witZwart-wit ~ Gillian King

Elin: op zoek naar werk, niet naar een relatie.
Vicky: achttien jaar jong en volkomen onbezonnen.

Nick: bijzonder aantrekkelijk, maar verboden terrein.
Je hebt van die dagen waarop alles anders gaat dan je verwacht. Op weg naar een sollicitatiegesprek scheelt het maar een haartje of Elin krijgt Vicky onder haar auto. Geschrokken brengt ze het meisje naar huis. Daar ontmoet ze ook Vicky’s oom Nick, die haar meteen wantrouwt, en Vicky’s opa Max, die haar meteen inhuurt als personal assistant.
In dienst van het familiebedrijf leert Elin de kleurrijke Rijnders-clan al snel beter kennen. Vooral Nick. Deze man is superaantrekkelijk, maar lijkt ook heel wat issues te hebben. Tegen haar eigen voornemens in voelt Elin zich tot hem aangetrokken, en hij tot haar. De timing kan alleen niet slechter. Dus ze spreken af: wij worden niet verliefd op elkaar.

Dit boek kreeg ik afgelopen zomer bij een tankbeurt. Bij het tanken van x liter krijg je een code en kon je kiezen tussen een selectie e-boeken. Wat vond ik nu zo geweldig aan dat e-lezen? In bed, zonder licht aan, werd het scherm zwart en de letters wit. Zeer aangenaam voor de ogen om zo te lezen! Maar dit zal bij elk e-boek zijn, en niet alleen bij dit. Natuurlijk miste ik wel de charme van het echte boek. Maar langs de andere kant: geen geklooi met bladwijzers enzo. Omgeplooide hoeken zijn een absolute NO GO voor mij, vandaar dat ik zweer om altijd iets tussen mijn boek te steken.

Wat vond ik er nu van?
Ik heb het verhaal graag gelezen. Een luchtig verhaal, verteld vanuit verschillende perspectieven waardoor je de personages goed leert kennen. Heerlijke luchtige vakantieliteratuur! Natuurlijk is er een happy ending, maar ik vond het toch nog verrassend.

Zou ik dit boek aanraden?
Ja, als luchtig tussendoortje. Een beetje een chicklit met een paar elementen van humor.

Theater

verdachtBarre weldaad – Verdacht!
Op 9 november 1985 pleegde de Bende van Nijvel zijn laatste en bloedigste overval, op de Delhaize van Aalst. Vandaag, 30 jaar later, zijn de schuldigen nog steeds niet veroordeeld.
Vlaanderens topauteur Peter Terrin creëert een politiethriller en monoloog die graaft, schuurt, wrijft en ontroert. Een brok geschiedenis die ons land teisterde wordt samengevat in een ingrijpend relaas en gebracht door rasverteller Tom Van Bauwel.

We hadden dit toneelstuk gekozen omdat het in Aalst doorging en het over de overval door de bende van Nijvel op de delhaize in Aalst ging. We dachten dat het aangrijpend ging zijn omdat het zo dichtbij was. We dachten dat het meeslepend ging zijn. Flitsend.

Wat was het nu echt? Een monoloog, gebracht door Tom Van Bauwel. Chapeau voor hem dat hij die tekst van buiten geleerd heeft. Hij was een politie agent die op de parking van de delhaize was waar op dat moment dé overval aan de gang was. Hij was getuige van op de eerste rij en zag hoe mensen werden doodgeschoten. Ook had die politie agent drie maanden geleden zijn vrouw en dochter begraven. Die waren verongelukt door een kettingbotsing in een mistbank. Hij vertelt op het moment dat het midden in de nacht is en er een verdachte wordt binnengebracht die hij moet verhoren. Uiteindelijk denk ik dat hij zelf die verdachte was… Verschillende verhaallijnen die in elkaar overlopen zonder een echte leidraad. Ook liep er een mevrouw op het podium rond. Enfin, ze kroop en sloop en bewoog tergend traag. Haar meerwaarde is mij volledig ontgaan. Het was ook donker. Een spotlight die af en toe versprong, behoorlijk statisch ook. Donker decor met lege ramen en een spiegel. Vier stoelen waar die trage vrouw eens op ging liggen aan het eind van het stuk.

Een toneelstuk is toch anders dan televisie he. Er zat een man naast ons die het stuk blijkbaar niets vond en ongenegeerd zat te geeuwen, inclusief lawaai. Onbeleefd tot en met! OK. het was ‘rustig’ (om het met de woorden door iemand in de foyer gebruikt te zeggen), of slaapverwekkend. Maar hou je toch een beetje in! Zeker als je op de vijfde rij zit. Of ga naar buiten. Enfin…

Heb ik ervan genoten? Ja, langs de ene kant wel ja. Ik kan ontspannen in een theaterzaal en dat is altijd fijn na een lange werkweek. Langs de andere kant was het toch een energievreter na een week hard werken.

battleBattle, the show – Sephira & Extreme Rythm
Battle is een ware clash op het podium tussen twee zoetgevooisde schoonheden, hun violen en een broederschap van onverschrokken percussionisten in bloot bovenlijf. Het internationale muziekfenomeen Sephira en de drummers van Extreme Rhythm gaan de confrontatie aan in een adembenemend muzikaal duel. Dit levert vuurwerk op met unieke eigen composities en eigentijdse interpretaties van Kashmir (Led Zeppelin), Hallelujah (Leonard Cohen) en Earth Song (Michael Jackson).

We wilden wel eens iets anders zien dan alleen toneelstukken, dus kozen we er iets uit dat ons wel aanstond. Een vleugje klassiek (viool) met een beetje lawaai (percussi) en half blote mannen. YES! Daar hadden we wel zin in!

Het eerste deel was een beetje gezapig, rustig. OK. Er waren delen dat die halfblote mannen zich volledig lieten gaan, maar de violistes gingen met al de aandacht lopen (en niet onterecht). Het tweede deel, na de pauze, kreeg iets meer schwung en meer gekende liedjes die de revue passeerden waardoor het levendiger werd.
Eén stuk kon ons absoluut niet bekoren, en dat was de solo van de gitariste. ze zal dat wel goed gedaan hebben, maar dat was te veel en te luide rock voor mij.

Ik moet wel toegeven dat ik ervan genoten heb. Het deed me een beetje denken aan een filmpje dat ik al een tijdje geleden gezien had. Ik denk dat ik eerder zoiets verwacht had, maar deze battle was rustiger. De strijkstokken werden niet kapot gespeeld. Jammer genoeg misschien. Maar allez. Het was wel de moeite.
Randbemerking: de dames die de violen hanteerden hadden ook een benijdenswaardig lijntje en figuurtje… Toeme toch! Waarom ben ik zo niet?

Liefs,
Me, Myself and We.

Komende tijd is het weer druk-druk-druk…

Er komt weer een drukke periode aan. Ik zou eigenlijk willen zeggen “De feestdagen staan voor de deur” maar dat is nog niet helemaal aan de orde. Daarvoor is het nog een beetje te vroeg…

En toch staan de komende weken volgeboekt tot-en-met!

Eerst en vooral ga ik morgen naar school.
Woensdag doe ik in de voormiddag boodschappen (ik ga eens langs bij AVA en bij Action. Wie weet ga ik dan voor het eerst een shoplog schrijven…) en ga ik naar toneel.
Zaterdag gaan we dan eindelijk onze fotoshoot doen en een heel klein beetje shoppen.
Zondag hebben we dinertje ter ere van de verjaardag van Het Ventje. Bibi gaat koken.

Zaterdag 31 oktober ben ik alleen thuis met de jongens. Het Ventje gaat iets doen met zijn vrienden. ’s Avonds verwacht ik dan gezang aan de voordeur. (En nu gaat er niemand meer komen, let erop!)
Zondag is het 1 november en gaan we naar de kerkhoven en mijn oma. Ik zou eens moeten proberen of ik tussen de kinderstoelen pas, want dan brengen we mijn oma mee.

Dan opvang voorzien voor Mauro op maandag en dinsdag (waarschijnlijk logeren bij oma en opa).
Woensdag de 4e november zou ik graag naar de Boekenbeurs gaan. Of anders donderdag of vrijdag erna. Alleszins, Het Ventje is donderdag en vrijdag ook thuis. Eén dag van de twee ga ik doorbrengen in de mediatheek in de hogeschool. De andere dag doen we samen iets gezelligs, mag ik hopen. (Misschien Boekenbeurs?)
Zaterdag 7 november is dan die Homeparty.
Zondag 8 november komt mijn neef met zijn vrouw en hun dochtertje op bezoek. Mijn neef is een paar jaar geleden ongelukkig van de trap gevallen en zit vanaf dan in een rolstoel. Dus chapeau dat ze willen komen.

Woensdag 11 november brengt Sint Maarten in Aalst cadeautjes voor onze kindjes en ons mete- en petekindjes en hun zusjes. Ze komen die dan halen en ik ga om vier uur pannenkoeken bakken. Dan komt er nog een bevriend koppel en gaan we bespreken wat we met oudjaar gaan doen.

Vrijdag 13 november vertrekken Het Ventje en ik op citytrip. Zondagavond komen we terug. Het gaat zo leuk worden!

Woensdag 18 november ga ik een totale make-over doen qua kapsel. Wie weet kan ik er nog iemand plezier mee doen… Ook daar zal een blogje over volgen!

Vrijdag 20 en zaterdag 21 november heb ik op het werk inventaris. Dit jaar heb ik geen excuus om niet te moeten deelnemen (vorig jaar was ik 7 maanden zwanger…).
Zondag 22 november vieren Het Ventje en ik ons zeven jaar samen zijn.

Dan zijn we 28 en 29 november en is onze agenda blanco.

Het weekend daarna ben ik op zaterdagavond gaan eten met ex-collega’s.
Zondag 6 december moet Het Ventje gaan werken… Ik ga dan misschien naar een babyborrel, maar ben er nog niet helemaal uit.

gedecoreerde-kerstboom-Gorgeous-Gold-Basic-CollectionEn dan is het tijd om de kerstboom te zetten en alles voor te bereiden voor de feestdagen! Ik ga niets meer plannen zodat we kunnen gaan kersthoppen, en ruim op tijd. Anders is het weer last minute en vind ik weer niet wat ik nu juist zoek…

Wat doe ik mijzelf toch aan?!

Hoe zien jullie komende weekends eruit? Of is het bij jullie altijd zo druk?

Liefs,
Me, Myself and We.

Work-life balance

Door die leuke Boost your positivity actie ben ik alle blogjes eens gaan lezen die erover geschreven hebben. Ik heb nergens gereageerd omdat de antwoorden op hun vragen perfect terugte vinden zijn in mijn blogbericht van gisteren.

Nu, wat is me wel opgevallen? Want ik wil er toch een apart stukje aan besteden.

Ik heb zo het gevoel dat niet iedereen tevreden is met zijn/haar job. Ik vind het jammer te moeten vaststellen dat de jobinhoud, datgene waar je voldoening uit haalt, minder doorweegt dan de afstand woon-werk of de andere voordelen die erbij komen.

Ik moet wel bekennen dat dat bij mij ook het geval is. In mijn vorige functie als credit controller had ik echt mijn limiet bereikt. Ik dacht dat ik goed bezig was en deed het wel graag, tot ze mijn grote klanten afpakten. Ineens waren mijn communicatieve skills niet meer goed genoeg. Ik was plots niet goed genoeg. “Je doet dit verkeerd en dat is niet goed.” maar als ik dan vroeg hoe het wel moest of wat ze exact bedoelden, dan kreeg ik geen antwoord. Ik deed dan maar braafjes wat ze vroegen: zwijgen en in stilte werken met de kleine klanten. Niet meer bellen met de winkels, want ik snauw hen af. Waar kon ik naartoe? Ik was zes maanden zwanger! En ik werkte 4/5e.

Na mijn bevallingsverlof heb ik onmiddellijk terug 4/5e aangevraagd. Normaal gezien moet je ergens 15 maanden fulltime werken om hier recht op te hebben. I kwilde gerust wer kzoeken in Aalst, om dichter bij huis te zijn. Maar nergens werd i kaanvaard. Ik mocht wel op gesprek gaan en daar hield het dan ook op. Dus bleef ik braafjes waar ik was om op die werkvermindering recht te hebben.

Ik kreeg dan ook een nieuwe uitdaging die ik wel wist te aprreciëren. Wist ik veel dat de waarheid veel geweld werd aangedaan en dat hetgeen ik nu ook effectief doe lang niet hetgeen is dat ze me beloofd hadden? Maar, het gemak van 4/5e te werken, de afstand van Aalst naar Nazareth en het feit dat ik betaald educatief verlof kan inplannen wanneer ik het nodig heb, zijn zaken die me hier houden. De job biedt me nog enige voldoending, maar in feite niet genoeg om goedgezind en gezwind uit mijn bed te springen om halfzes ’s morgens.

Dat gevoel, van in feite geen voldoening uit je job halen, dat is toch jammer? Ik heb dat gevoel bij veel andere bloggers ook. Ik vind het echt jammer dat we gestopt zijn met onze dromen na te jagen en proberen met een goed gevoel te gaan werken. Neen, we doen alles op automatische piloot voor het salaris en de randvoordelen, maar niet voor onszelf. En dat vind ik zo jammer! Waarom doen we ons dat aan!?

Hoe zit het bij jullie? Vertel eens eerlijk… Haal jij nog voldoening uit je job? En waarom ga je niet voor dat voldaan gevoel!? Daar wordt een mens toch zoveel rijker van!

Liefs,
Me, Myself and We.

Weegschaal in evenwicht?

Ik weet niet zo goed of mijn werk-privé-leven een beetje in balans is. Ik denk het wel, maar misschien kom ik tot andere conclusies als ik erover nadenk en schrijf.

Lies heeft een paar rake vragen opgeschreven om in het Boostyourpositivity-campagne eens over na te denken. De vragen luiden als volgt: “Welke keuze heb jij gemaakt? Was dat bewust of van moeten? En most importantly: ben je blij met die keuze?”

Nu, ik ga niet klakkeloos deze vragen beantwoorden, maar ik ga wel proberen om ze te integreren.

In 2006 ben ik bewust op zoek gegaan naar werk. Ik had al twee dure jaren aan de hogeschool gesleten zonder succes. Een derde jaar er zoveel geld doorjagen op de kap van mama en papa zag ik niet zitten, dus ging ik op mijn 21ste werken. Ik denk dat ik een maand aan het zoeken was en ik al iets gevonden had.
Fier op mezelf ben ik daar vol enthousiasme beginnen werken. Na anderhalf jaar begon bij mij het besef te komen dat ik nog altijd op datzelfde postje zou zitten de dag dat ik met pensioen zou gaan. Ik wou dat niet. Ik wil uitgedaagd worden. Ik wil kunnen groeien. Ik wil vooruitgaan. Nooit blijven stilstaan! (Ondertussen heb ik vernomen dat de werknemers moeten inleveren op hun loon. Dan is het toch ver gekomen en ben ik daar ruim op tijd vertrokken!)

Ik ben iets anders gaan zoeken en heb dat ook gevonden. Nu bij een ford-garage in Wilrijk. Tegen het verkeer in (van Mechelen naar Antwerpen ging toen beter dan van Mechelen naar Diegem). Ik moest daar een vervanging doen van iemand die met bevallingsverlof ging en nadien zou ik mogen blijven. Die dame beviel iets vroeger dan verwacht waardoor de overdracht niet helemaal goed is kunnen verlopen. Ik kon het niet en toen ze na een paar maanden terugkwam zei ze “Amai! Jij hebt veel fouten gemaakt. Ik doe het vanaf nu terug zelf.” OK. Behoorlijk motiverend werkte dat niet. Ik ben daar ziek naar huis gegaan en toen ik maandag terugkwam had ik eigenlijk geen zin. Nog voor ik een koffie had kunnen nemen, werd me meegedeeld dat ik terug naar huis kon gaan. Hebben jullie er enig idee van hoe opgelucht je kan zijn als ze je naar huis sturen!?!? Ik stapte met de grootste smile buiten en ben goedgezind in mijn auto gestapt. De keuze om daar niet meer te werken werd in mijn plaats gemaakt, maar ik was er niet rouwig om. Wel integendeel!

Exact één week later mocht ik aan de slag bij een elektriciteitsleverancier. Elke week tekende ik een interimcontract. Zo meer dan een jaar aan een stuk (van oktober 2008 tot januari 2010). Ondertussen leerde ik Het Ventje kennen, daar, op het werk. We wilden een huis kopen, maar door die stomme interimcontracten ging dat niet. Onzekerheid enzo, snap je? Na een kleine maand zoeken mocht ik beginnen bij de bouwfirma waar ik nu nog altijd werk. De dag dat ik ging zeggen dat ik de week nadien niet meer zou komen (met die interimcontracten was dat gemakkelijk he), werd er me geantwoord “En net vandaag kon ik je een vast contract aanbieden.” Wetende dat ik voor de vaste fuctie op de dienst escalaties had gesolliciteerd en ik die functie in interimverband al een hele poos uitvoerde en er toch iemand anders werd aangenomen, een externe. Als ik er nog maar aan denk word ik weer misselijk. Dat is toch schandalig. Er werd dan van mij verwacht dat ik die nieuwe zou opleiden. Wat heb ik dat tegen mijn zin gedaan! Ik wilde liever zelf die functie behouden. Ach ja.

Eindelijk kon ik in januari 2010 dan aan de slag op mijn huidige job. We hebben dan vrij snel beslist om voor een kindje te gaan, nog voor er sprake was van een een huis dat we gekocht hadden. Alleen was de natuur ons niet zo goed gezind… Na lange tijd kwam hij dan toch in juni 2012. In september ben ik opnieuw voltijds gaan werken, maar de afstand Aalst-Anderlecht was niet te onderschatten. Na vier maanden had ik begrepen dat ik nood had aan werkvermindering. Ik heb dan beslist mijn ouderschapsverlof op te nemen in 4/5e en op vrijdag thuis te zijn. De crèche sloot dan ook om halfzes zijn deuren terwijl ik tot vijf uur moest werken. Dat was heksenwerk! Dus die vrijdag thuis deed deugd en ik zou het nooit anders willen. Na de geboorte van nummer twee ben ik twee weken fulltime gaan werken, maar de keuze was snel gemaakt om quasi onmiddellijk opnieuw 4/5e te gaan werken. Maar nu ben ik op woensdag thuis, want die namiddagen. Waar vind je opvang!? De naschoolse opvang is maar tot vier uur trouwens. Soit. Ik ben zeer tevreden met mijn 4/5e. Ook werk ik nu in Nazareth (Deinze) wat een iets beter traject is. Ik heb niet het gevoel mij te moeten opjagen en dat doet zo’n deugd. Qua kilometers is het verder, maar qua snelheid gaat het beduidend sneller!

Ook maak ik gebruik van betaald educatief verlof in het kader van mijn studies. Dat zorgt ervoor dat ik voor de avonden dat ik naar de avondschool moet op tijd kan vertrekken en niet hoef te stressen. Ook kan ik mijn examens dan een beetje inplannen waardoor ik het gevoel heb daar meer tijd te kunnen insteken.

Wat ook helpt voor dit (beter) evenwicht is het feit dat we beslist hebben om op donderdag gedurende vijf uur een poetshulp te laten komen. Zij kuist de badkamers, stoft alles afen onderhoudt de vloer. Op die manier hebben we in het weekend vrij om leukere dingen te doen, samen met de kindjes. Alleen het koken en strijken doe ik zelf, en uiteraard de vloer een beetje onderhouden. Ik durf grif toegeven dat ik blij ben dat zij er is, want het brengt toch wel wat bij aan de kwaliteit van onze weekends.

Tegenwoordig maak ik de keuzes zelf en heb ik echt het gevoel dat het evenwicht tussen werk en privé terug is. Alleen vraag ik me af hoe het komt dat ik ’s avonds precies nog altijd tijd te kort kom? Die woensdagen thuis breken mijn week en ik kan ongegeneerd genieten van mijn jongens en profiteren van het feit dat zij in de namiddag een dutje durven doen. Ik doe dat dan ook. 😉

Hoe zit het bij jullie?

Liefs,
Me, Myself and We.

Vrouwenavond

Een paar jaar geleden, op ons vorig adres, heb ik een aantal homeparty’s gehouden. De welbekende tupperware, een victoriajuwelenavond, een juwelenavond van een ander merk… Ik denk dat iedereen dat al wel eens heeft meegemaakt.
Op ons nieuw adres heb ik nog maar één keer een culinaire tupperware gehouden. Nadien heb ik een homeparty gehouden voor een vriendin die een webshop wilde beginnen, maar ook aan huis kwam.

Na vier jaar vond ik dat er wel eens een derde homeparty mocht doorgaan bij ons thuis.

Binnenkort ga ik er dus een nieuwe houden, maar eentje dat minder gekend is maar eens zo’n leuke spullen heeft! Ik laat namelijk Larelle langskomen, met al hun tassen in alle mogelijke vormen en voor elke gelegenheid. Echt super!

Maar ik vind het zo fijn om gezellige vrouwenavond te organiseren! Nu heb ik een pak nieuwe buren en Larelle is nog niet zo gekend in onze omgeving, dus het zal (hopelijk) wel weer een succes worden. Ikzelf ben op zoek naar een leuke zwemtas voor ons gezin en een leuk lunchtasje voor mijzelf om mee te nemen naar het werk. Misschien kan ik nog een bijpassende drinkfles kopen… Je hoort het, ik laat me graag gaan!

Ik voorzie ook altijd witte wijn en chips. Meer moet dat niet zijn he. Er worden dan toch wel 3 à 4 flessen soldaat gemaakt. We zijn wel altijd met een tiental ongeveer, dus dat is niet zo verwonderlijk. Ik heb er nu al zin in! Alleen vrouwen, dus pure wijverij. Dat gaat zo’n deugd doen!

Ik ben al duchtig aan het sms’en geweest. Hopelijk komt er toch wat reactie.

En jullie? Houden jullie wel eens van een homeparty, al dan niet zelf georganiseerd? Zijn jullie soms ook op zoek naar dingen die minder gekend zijn? Of kennen jullie nog andere dingen die wel eens leuk zijn om thuis te ontvangen? Upperdare heb ik nog nooit gedurfd. Ik denk dat ik daar eens over moet nadenken…

Ik zou graag één keer per jaar zo’n party organiseren. Dat is haalbaar, toch?

Liefs,
Me, Myself and We.