Plannen like a pro

Pinterest, een rijke bron aan informatie, maar vooral aan ideeën allerhande. Mijn aandacht wordt vooral getrokken door ideeën in verband met planningen en opruimingen. Geen idee waarom eigenlijk!

Door online veel dingen te zien, begin ik dan na te denken hoe ik dat in mijn eigen praktijk kan brengen. Ik had al een leeg maandoverzicht staan tussen mijn outlook agenda’s. Die heb ik dan vier keer afgeprint tot het einde van het jaar.

1x als ‘planning gezin’
1x als ‘planning studies’
1x als ‘planning huis&tuin’
1x als ‘planning blog’

Met kleurcodes en al

Met kleurcodes en al

Je ziet het, ik plan like a pro!

Ja, ik heb al (of nog maar) vier verschillende planningen. Ik zie elk onderdeel apart. Anders wordt alles onoverzichtelijk. Alles samen kletsen zie ik echt niet zitten, want dan raak ik de kluts kwijt. Nu ik een aparte planning heb voor mijn blog, mogen jullie ideeën uiten over hoe ik hier nieuw leven kan in blazen. Zijn er misschien ‘categorieën’ die ik kan invoeren waar jullie wel benieuwd naar zijn?

Hoe plannen jullie in feite alles? Want soms heb ik het gevoel dat ik door het bos de bomen niet meer zie…

Liefs,
Me, Myself and We.

Studeren en pauzeren

De examens naderen met rasse schreden. Volgende week vrijdag heb ik al mijn eerste examen! Spannend!

Ik heb nog niet veel gedaan, jammer genoeg. ik geraakte precies niet in gang en had het gevoel dat ik nog een zee van tijd had. Wrong idea!

Volgende week heb ik een hele week verlof. Hopelijk voldoende om te studeren. Maar moet wel lukken. In feite is het ‘herhaling’ he. Dus komt wel goed!

Vanavond moet ik nog een taak over vakoverstijgend afwerken. Morgen is RZL aan de beurt. Zaterdag en zondag mijn portfolio’s voor Frans. Het zullen korte nachten worden, maar alles zal het dubbel en dik waard zijn!

Ik probeer als pauze af en toe een blogje te schrijven en hoop dat het zal lukken. Ik wil net iets te graag slagen (liefst in eerste zit) om mij niet voor de volle 300% te ‘smijten’.

Als het dus nog stiller wordt, dan weten jullie waaraan dit ligt. Ik heb nochtans hele leuke blogideetjes, hoor! Enfin…

Liefs,
Me, Myself and We.

Zelf instawall maken

Een instawall, ik vind het prachtig om te zien! Omdat we volgende week zondag een feestje hebben en onze gang lelijk blijft, heb ik besloten zelf een instawall te maken. Ik heb een selectie gemaakt van mijn instagramfoto’s. Ik heb die allemaal even groot gemaakt (16,5cm hoog), uitgeknipt en geplastificeerd. Dan heb ik dat ook nog uitgeknipt en met dubbelzijdige tape tegen de muur geplakt. Ik ontbreek nog een paar foto’s, maar die komen er woensdag bij.

Puzzelen op tafel

Puzzelen op tafel

Tegen de muur ermee!

Tegen de muur ermee!

Het Ventje vindt het er goedkoop uitzien. Ik vind het voorlopig goed. Eens de gang geverfd is, ga ik ofwel allemaal kleine kaders halen en die ophangen zodat ik regelmatig kan wisselen. Ofwel één grote kader met een passe partout met kleinere vakken. Dan kan ik ook nog regelmatig wisselen en hoef ik maar één gat te boren.

Wat zouden jullie doen? 25 kleine kaders of 1 grote kader?

Liefs,

Me, Myself and We.

Mijn trots

Omdat beelden duizend keer meer zeggen dan woorden. Deze zijn genomen op zondag 17 mei tijdens het communiefeest van ons neefje.

Allebei strak in het pak

Allebei strak in het pak

Allebei strak in het pak

Allebei strak in het pak

Allebei strak in het pak

Allebei strak in het pak

Allebei strak in het pak

Allebei strak in het pak

Liefs,
Me, Myself and We.

Slechtste idee ooit

Woensdag ben ik onze wekelijkse boodschappen gaan doen in een grote supermarkt in Aalst, namelijk Delhaize. Geen AD’ke van bij ons achter de hoek, maar ‘de grote’. Daar hebben ze toch een ander aanbod en nu ik toch tijd had…

Het begon al met de jongens af te zetten in de crèche en de school. Om halfnegen is het nog volop spits in Aalst! En ik moest de ring rond Aalst nemen. Veel te druk naar mijn goesting! Uiteindelijk kwam ik aan op de parking en tot mijn vreugde stelde ik vast dat er nog véél plaats was en dus weinig volk. Met een goed gevoel ging ik naar binnen en nam een selfscanding.

Wat was me dat een tegenvaller! Er waren veel plekken in de koelkasten en de rekken die gewoon leeg waren! De paletten met alle goederen stonden in het midden van de gang waardoor je er met je karretje niet meer langskon. Gek werd ik ervan! Rustig shoppen zat er dus niet in. Tot nu toe is – voor mij – nog maar eens bevestigd dat vrijdagavond halfacht het beste uur is. Dan is er weinig volk en de rekken zijn overvol voor de grote massa van zaterdag.

Ik heb me ook nog laten verleiden tot het kopen van de Dag Allemaal met de DVD van Frozen voor maar € 7,50 extra. De selfscan scande in plaats van € 10 maar € 3,50. Ik ben misschien te eerlijk, maar ik heb dat gemeld aan die kassierster die een beetje verder ballonnen aan het opblazen was. Ze zei me dat ik het dan van mijn scan moest halen en dat ze die er handmatig zou bij op zetten. Zo geschiedde. Maar wat gebeurde er? De lieve mevrouw had in plaats van € 10 (de € 2,50 van het boekje + de € 7,50 van de DVD) alleen maar € 7,50 aangerekend. Ik heb niets gezegd en betaald.

Volgende week woensdag ga ik toch eens proberen bij Lidl en Aldi. Die liggen naast elkaar. Misschien dat ik daar ook mijn gerief vind en voor véél minder geld.

Liefs,
Me, Myself and We.

Nog veel te doen

Ik heb nog zoveel werk en zo weinig tijd! Wat moet ik allemaal doen tegen wanneer?

Zondag 31 mei komt er 24 man de derde verjaardag van onze oudste zoon vieren. Ik moet nog taart gaan bestellen (ik ga proberen dat vanavond te doen als ik op tijd in Aalst ben), de voortuin moet proper gezet worden (man! Wat een onkruid!), mijn bestelling met decoratie is onderweg, de babyversiering moet weggehaald worden, mijn fotobestelling is ook onderweg, de ruiten moeten overal gekuist worden, plopmutsen tekenen op de kommetjes waarin we pasta gaan serveren… Op zich is dit niet zoveel werk, maar het is niet het enige dat er op de planning staat tegen dan.

De zaterdag voordien hebben we schoolfeest bij Mauro. Die dag zal dus ook vrij bezet zijn.

Buiten dit alles zijn er nog taken voor school die ik dringend moet afwerken – als in DIT WEEKEND! Gelukkig is het een lang weekend! Ik ga voor mezelf even oplijsten welke taken, zo kan ik het een beetje bijhouden.
– Portfolio Agogische Vaardigheden – al klaar voor 80%
– Ethische casus RZL – van 0 te beginnen
– Vakoverschrijdend werken met een boektopper – Zijdeman nog uit te lezen, dan taak maken
– Portfolio Frans 1-1 – al klaar voor 60%
– Portfolio Frans 1-2 – van 0 te beginnen

Op zich zie ik het  wel allemaal zitten, want ik heb véél verlof gepland in juni voor de examens. Studeren zal ik dan wel doen. Vanaf 1 juni. Maar als dit weekend alles al klaar is (en dat moet!), kan ik volgende week al beginnen en in het weekend ook – als ik een vrij moment vind.

Als er iemand zich geroepen voelt om op mijn jongens te komen letten zodat ik kan studeren, feel free! Ik kan alle hulp gebruiken, want op woensdagnamiddag gaan er veel uren voorbij als ik er alleen voor sta.

Als het hier dus nog stiller wordt dan het al is, dan weet je waar dat aan ligt!

Liefs,
Me, Myself and We.

Facebookloos bestaan

Ondertussen hou ik het al even vol, zo zonder facebook. Maar ik piep er nog wel op via de facebook van Het Ventje. Iets zetten doe ik niet, maar foto’s afhalen van de communie bijvoorbeeld, dat dan weer wel. Maar in feite zou ik daar ook mee moeten stoppen… Ik zal de foto’s wel via mail vragen.

Ik ben nog altijd blij met de stap die ik gezet heb. Gedaan met curieuzeneuzemosterdpotten in mijn leven. Toen Ilian in het ziekenhuis lag, heb ik niet de behoefte gevoeld heel de wereld daarover in te lichten, maar ik heb wel foto’s op Instagram geplaatst…

In feite vind ik Instagram wel leuk. Een app om alleen maar foto’s te plaatsen. Leuk! Maar ook daar zal ik mee moeten stoppen. Het vraagt zoveel energie en ik word er net iets vrolijker van dan facebook, maar echt op mijn eigen privé-eilandje zit ik daardoor ook niet, he.

Ik heb nog geen moment spijt van mijn beslissing. Integendeel. Vorige week kreeg ik een eerste sms: “Je hebt et druk zeker? Ik zie niets meer verschijnen op facebook…” Ha! Fijn! Daar doet een mens het toch voor, he.

Zondag tijdens het communiefeest werd er gezegd: “Facebook is plezant he. Dan zie je die kinderen groeien enzo.” Ik denk dat ze nog niet doorhadden dat mijn account weg is. Ach. Ik lig er niet wakker van.

Liefs,
Me, Myself and We.

Twee nachten

Zolang heb ik mogen ‘genieten’ van het vakantiegevoel op een kinderafdeling in het ziekenhuis. Laat het uit! Vakantie? No way José! Gebroken, dat was ik. Na ocharme twee dagen.

Het heeft me wel héél hard doen beseffen wat onze buren anderhalf jaar lang hebben moeten doorstaan. Jullie kunnen hun verhaal gaan lezen op hun eigen blog.

6 mei 2014 is de dag waarop Jana de strijd verloor tegen aplastische anemie, een bloedziekte. Ik heb nooit beseft hoe ‘gevaarlijk’ die ziekte is, tot ze in april haar hersenbloeding kreeg. Het arme ding…

Die twee nachten hebben me tot nadenken gestemd. Afgelopen zaterdag werd er een kindernamiddag georganiseerd door hun VZW, met benefietvoetblamatch ten voordele van kinderafdelingen in drie ziekenhuizen. Ik heb hen, de dag voor die kindernamiddag, trouwens een berichtje gestuurd dat ik ongenegeerd met jullie durf delen: ‘Hey. Morgen gaat het, ondanks de reden waarom, toch een fijne dag worden denk ik. Wij hadden al immens veel respect voor jullie, maar dat is de afgelopen twee dagen nog vertienduizendvoudigd ofzo. We hebben een duizendste mogen proeven en meemaken met Ilian als jullie met Jana… Wauw! Ik durf niet klagen over mijn gebroken rug van in die slechte slaapzetel zenne. (En nu heb ik het toch gedaan. Sorry.) Dat was ocharme voor twee nachten. Jullie hebben dat bijna anderhalf jaar gedaan… Jawadde. Wij buigen zeer diep voor jullie!! Tot morgen. xxx’

Ze vonden mijn woorden mooi. Maar ik meende ze ook uit de grond van mijn hart. Het leven kan toch oneerlijk zijn, he.

Liefs,
Me, Myself and We.

Wat een week !

Vorige week maandagmiddag belde de crèche. “Ilian heeft 38,7° koorts. Kan je hem komen halen?”
“Wat is het alternatief?” vroeg ik.
“Hem perdolan komen toedienen en dan terug vertrekken.”

Even gebeld met het Ventje. Die had twee vergaderingen met externen en kon niet weg. Dan overlegd met mijn baas. Ik mocht beschikken.

Kleine prutseman gaan halen. Naar huis gereden. Een beetje gerommeld op zolder/bureau terwijl Ilian lag te dutten in het logeerbed. Grote broer gaan halen. Perdolan gaan halen. Koorts was gestegen en tegen 6 uur ’s avonds had hij 40,2° koorts. Perdolan gegeven en om 20u naar de dokter gegaan.

Keelontsteking was het verdikt. Antibiotica voorgeschreven en als de koorts niet weg is na twee dagen, moesten we terug gaan. Het Ventje is naar de apotheek van wacht gereden zodat we maandagavond nog met antibiotica konden beginnen.

Dinsdag is hij dan naar mijn schoonmama gegaan. Toch nog koorts gemaakt in de dag. Ik ben hem gaan halen bij mijn schoonmama, ben naar huis gereden. Ik heb Ilian in de buggy gelegd, ben naar de dokter gestapt voor zijn doktersbriefje, dan naar school om grote broer te gaan halen, dan naar crèche om doktersbriefje af te geven, dan naar winkel om pizza.

Terug thuis pizza in de oven gestoken en gegeten. Beetje opgeruimd. Ventje kwam thuis, zijn pizza werd gebakken. Om halfzeven ben ik naar mijn school vertrokken voor een laatavondsessie.

Woensdagochtend stond mijn mama aan onze deur. De school van Mauro had facultatieve verlofdag en wij hebben beslist met Mauro weer naar Plopsaland te gaan. Ook nu Ilian ziek is, hebben we dat toch gedaan en we hebben ervan genoten (fotoverslag volgt nog wel). We kwamen thuis tegen 17uur. Mijn mama had eten gemaakt. Ze zei me dat Ilian toch nog koorts had gemaakt, 39,5°. Ik heb dan maar de dokter gebeld om te vragen of we nog konden langsgaan. Om 18u40 mochten we gaan.

Bij de dokter aangekomen wist ze ons – na onderzoek – te zeggen dat de antibiotica niet was aangeslagen. Omwille van de hoge koorts en de mindere eetlust, heeft ze ons toch doorverwezen naar het ziekenhuis om uitdroging te voorkomen. We gaan terug naar huis, prepareren alles en gaan naar het ziekenhuis.

Op spoed aangekomen zagen we direct dat daar niet veel ‘gewone’ mensen waren. Het eerste wat de dokter ons na anderhalfuur wachten zei toen hij ons zag, was: “Aaaah… Nog is normale mensen.” Hij heeft dadelijk de kinderarts gebeld omdat die nog in huis was en we mochten naar de kinderafdeling gaan. Hij had geen zin om Ilian te onderzoeken om daarna dat kind weer binnenstebuiten te keren. Hij had liever dat de kinderarts dat direct zelf deed.

Op de kinderafdeling toegekomen, gingen ze Ilian een baxter geven. Ze waren in zijn elleboogplooi aan het prikken, maar ze vonden blijkbaar geen ader, dus bleef die dokteres met haar naald van links naar rechts gaan onder dat vel. Niet moeilijk dat Ilian heel het kot bij elkaar gebruld heeft! (Ikzelf ben ook gezegend met regelmatige bloedonderzoeken en ik kan je verzekeren, dat onderhuids zoeken doet PIJN!) Uiteindelijk kreeg hij een baxter in zijn handje.

Er werd snel beslist dat we moesten blijven. Ilian had een virale infectie. We verkozen een kamer apart. Wist ik veel dat het geen hotel ging zijn! Een slaapzetel stond ter mijner beschikking en ik kreeg alleen ontbijt geserveerd! Geen middageten, geen avondeten… Uiteindelijk is dat het minste van mijn zorgen, maar vertel dat aan iemand en de reactie is “Huh?” (inclusief wijd opengesperde ogen).

De baxter in zijn linkerhandje...

De baxter in zijn linkerhandje…

Hij ligt er vredig bij te slapen. Maakt de zaken iets draaglijker.

Hij ligt er vredig bij te slapen. Maakt de zaken iets draaglijker.

Zijn kooibed. Zielig! En dan nog van dat ijzer...

Zijn kooibed. Zielig! En dan nog van dat ijzer…

De tijd kruipt traag voorbij als je aan het wachten bent zonder iets om handen.

De tijd kruipt traag voorbij als je aan het wachten bent zonder iets om handen.

Wachten op papa en grote broer met mijn middageten.

Wachten op papa en grote broer met mijn middageten.

Het Ventje is gerief gaan halen voor mij om te blijven overnachten. Nadien is hij naar Mauro gegaan en heeft hij mijn mama afgelost (die was nog altijd bij ons thuis). Donderdagochtend kreeg ik dan twee croissants (het was een feestdag) en wachtte ik op Mauro en het Ventje die tegen de middag zouden komen met boterhammetjes. Zo gezegd, zo gedaan. Ik had niets om handen gedurende de hele ochtend. Pas toen het Ventje er was, heeft hij mijn leesboeken voor school meegebracht zodat ik me kon bezig houden. Ventje is – samen met Mauro – zijn mama gaan halen. Hij is dan teruggekomen naar het ziekenhuis tegen drie uur. Ik ben dan naar huis gegaan om me te gaan douchen en iets te eten met Mauro en mijn schoonma. Ventje heeft mij toen in mijn gat gebeten, want hij zei doodleuk: “Gij zit wel in een luxepositie om u thuis te kunnen gaan douchen”. Geen goede opmerking tegen een mama die een hele nacht naast een ‘ziek’ kind heeft gezeten. (Gelukkig had hij geen koorts meer, maar wel die stomme baxter in zijn hand.)

Terug in het ziekenhuis rond halfzeven, is het Ventje naar huis gegaan. We moesten nog een nachtje blijven, maar Ilian was wel van zijn baxter verlost. Ze wilden zien hoe hij zou reageren zonder toegevoegd vocht. Nog een nachtje in die überslechte zetel geslapen. Om 4uur werd ik wakker met helse rugpijn! Ongelooflijk! Daarna helemaal niet meer kunnen slapen.

Vrijdagochtend kreeg ik dan drie sneden bruin boord met 10g boter, 20g speculoospasta en 20g philadelphiakaas. Lekker! (not) Enfin. De dokter kwam zeggen dat we naar huis mochten. Jeuj! Verpleegsters kwamen nog wel een snottebel van Ilian halen om te achterhalen welk virus hij had. De hoofdgeneesheer van de afdeling zei dat we om 14uur naar huis mochten en dat we mochten bellen voor het resultaat. Een andere dokter zei dat we moesten wachten op het resultaat, maar dat hebben we snel uit haar hoofd gezet.

We mogen naar huis!

We mogen naar huis!

Ilian koortsvrij en klaar om naar huis te gaan.

Ilian koortsvrij en klaar om naar huis te gaan.

Ventje is afgekomen om tien uur. Ik ben naar huis gegaan om brood en charcuterie te gaan halen (er was niets meer in huis) en met Mauro en mijn schoonma een boterham te eten. Dan heb ik een picknick gemaakt voor het Ventje en die meegenomen naar het ziekenhuis tegen 13uur. Om 14uur stonden we buiten.

Ik zweer het! Als je als ouder niet ziek bent als je daar binnenkomt, dan word je daar ziek! Slechte zetel, geen eten… Vreselijk! En de kinderafdeling an sich kan ook een opfrisbeurt gebruiken.

Terug thuis zei Mauro tegen het handje van Ilian ‘stoute giraf’. (Er hing een pleistertje met een giraf op over zijn baxtergaatje.) ‘Ilian pijn’. Zo schattig! Enfin. Ondertussen is alles vergeten en vergeven. Behalve mijn rugpijn… Die is nog altijd lichtjes gebroken.

Zaterdag zijn we dan naar een kindernamiddag geweest, georganiseerd door VZW Jana De Koker. Ilian is thuis gebleven met zijn meterke. Ik heb dan quiche gemaakt en chocomousse. Het was lekker. Zondag was het dan communiefeest bij de zus van het Ventje. Ilian mocht mee en onze twee zonen hebben de harten gestolen van iedereen. Ze zagen er dan ook superknap uit! (Foto’s volgen ook nog.)

Maandagochtend, ik geraakte moeilijk uit bed omdat Ilian weer zeer slecht geslapen had. Sinds 3u40 lag hij bij ons in bed. Om 5u30 liep mijn wekker af. Ik had geen zin me te douchen, dus snel mijn haar samengebonden en alles klaargemaakt voor vandaag voor iedereen. (Zak voor Ilian voor de crèche, boekentas incl boterhammetjes voor Mauro en lunchpakketje voor mij.)

Op weg in de file naar mijn werk ging vorige week dinsdag nog eens door mijn gedachten. Leuk… (not) Hier toegekomen had ik bijna mijn draak van een computer in gang gekregen toen plots alle elektriciteit uitviel. Ik kon opnieuw beginnen… Mijn hoogbegaafde taalpuristische oncollegiale collega kwam binnen en zat nog geen vijf minuten neer toen hij commentaar had op iets dat ik niet gedaan had. Like I care !? Hij is mijn baas niet en hoeft mij niet de les te spellen. Voor de rest zit diene mens heel de tijd te zuchten en te blazen en te puffen…

De dag gaat weer traag voorbij gaan. Dat kan ik je nu al zeggen.
Please! Laat het snel 17uur zijn!

Liefs,
Me, Myself and We.

Mijn dagje

Tot nu toe is het niet echt mijn dagje heb ik zo het gevoel.

Ilian is behoorlijk ziek met gisteren een koortspiek van 40,2 graden. Het arme ventje. De twee voorgaande nachten heeft hij zeer slecht geslapen. Afgelopen nacht goed, denk ik. Ik heb hem alleszins niet gehoord. Maar ik ben ook zo moe dat ik overal zou doorslapen, denk ik.

Vanmorgen bleek dan dat we vandaag maar met twee op kantoor zouden zijn in plaats van met vier. Voor mij geen probleem. Maar toen ik aan mijn collega – die beweert een hoogbegaafde taalpurist te zijn én die mij vervangen heeft tijdens mijn bevallingsverlof en zo mijn job heeft ingepikt – zei dat hij ‘vindt ik’ een beetje fout had geschreven, toen is die uitgevlogen! Van slag hield ik mijn mond en zeg ik geen woord. Ik weiger zelfs telefoon op te nemen zodat ik hem niet kan irriteren met mijn stem (ik doe dat niet voor hem, zenne, de dikkenek).

Vanmiddag ben ik dan een paar boodschapjes gaan doen in plaats van binnen te blijven. Zo ben ik naar Dreamland geweest om te zoeken naar decoratie voor het verjaardagsfeestje van Mauro. Ik wil alles in thema Plop, maar dat is nog niet zo makkelijk te vinden! Ik zag daar een Plopmuts liggen aan € 12,95. Ik dacht: ‘Die moet k hebben voor het feestvarken!’ dus ik nam die mee. Aan de kassa voelde ik al dat ik zoveel moest betalen, dus checkte mijn kassaticket en zag ik staan dat die muts aan € 19,95 werd aangerekend. Ik heb dat onmiddellijk gemeld en kreeg mijn € 7 terug.

In de Blokker en Casa ben ik op zoek gegaan naar een torentje glazen bokalen om in de badkamer te kunnen zetten met daarin de oorstokjes, ontschminkwatjes… Dat ligt nu overal verspreid in alle kasten en zo was dat ludiek gestokeerd. Ik heb wel een toren gevonden, perfect formaat, maar daar stond tekst op… Chocolate, cookies en sweets. Niet echt wat ik nodig had. Ik heb mijn oog dan laten vallen op drie mooie mandjes die perfect in de badkamer gaan passen aan € 1,99 per stuk. Ik kwam aan de kassa en moest € 7,47 betalen. Ik vond dat precies wat veel… Weer gemeld aan de kassa en het verschil terugbetaald gekregen.

Zie? Als het mijn dag niet is, dan heeft iedereen het geweten!

Nu nog de minuten aftellen tot halfvier zodat ik een zieke Ilian kan gaan halen bij mijn schoonma, een doktersbriefje bij de dokter, die in de crèche gaan afgeven, een gezonde Mauro gaan oppikken, pizza’s gaan halen, eten, wachten op papa en naar school vertrekken.

Nog twee uur! Benieuwd wat die nog gaan brengen…

EDIT: Mijn hoogbegaafde taalpurisitische oncollegiale collega heeft me net getrakteerd (jeuj!) op een keidikke scheet/prot/wind die stinkt van hier tot in Tokio! Nog een uur!!!!

Liefs,
Me, Myself and We.