Update

Het is lang geleden dat ik geschreven heb. Ik weet het.

De geboorte van Ilian heb ik jullie al in geuren en kleuren verteld. Wat nu volgt is de hele tijd erna, tot op vandaag. Morgen is onze flinke zoon al zes weken oud! Wat vliegt de tijd toch genadeloos voorbij…

Ilian is vooral een onrustige baby. Behalve wanneer hij gepakt wordt. Als hij in zijn park of op zijn doomooseat ligt, dan trappelt en bokst hij alle lucht rondom hel weg. Zijn ademhaling is heel onrustig. Alleen een fopspeen kan hem een beetje doen kalmeren, maar het stampen en boksen is daarmee nog niet voorbij. Tot hij eindelijk,na een gevecht van twee uur, in slaap valt. Tegen zijn volgende voeding moeten we hem dan wakker maken.

Als hij zo onrustig is, durft hij ook luid huilen. Ik pak hel regelmatig op, want wie weet zit er nog een boertje ofzo in de weg. Maar meestal gebeurt er niets. Als ik hem dan terug neerleg, dan begint het concert opnieuw. Ik vind het vooral fijn als zijn oudere broer moe en onhandelbaar van school komt. Dan kan het concert hier de toegestane decibelnorm wel overschrijden. Ikzelf ben ook al een beetje prikkelbaarder, want mijn nachten zijn ook niet wat ze geweest zijn.

Ik geef borstvoeding. Mijn eigen keuze. En er is niets dat ik liever doe dan die voedingstijden exclusief voor mij en mijn baby. Ik geniet er ten volle van en alles verloopt ook vlot. Dus iedereen gelukkig. Enige minpuntje, er kan niemand een voedingsbeurt van mij overnemen. Zijn laatste voeding is om halftwaalf, twaalf uur ’s nachts. Reken daar nog een uurtje bij eer ik ook in slaap val. Dan trekken we het tot vijf uur ’s morgens. Soms ligt hij al vanaf vier uur te smakken, zuchten, stampen, snurken, zeuren…. Aangezien hij in zijn wiegje aan mijn kant van ons bed slaapt, word ik daar wel degelijk wakker van.

Rond vijf ur drinkt hij goed. Dan vallen we tegen zes uur terug in slaap, maar om twintig na zeven loopt mijn wekker weer af om de oudste wakker en klaar te maken voor school. Om kwart na acht vertrek ik met baby en kleuter naar school. Kleuter wordt afgezet. Soms doe ik dan nog snel boodschapjes voor het avondeten ofzo. Ik ben thuis tussen halfnegen en negen uur. Dan moet Ilian alweer drinken/eten. Ik kijk dan naar televisie, The Renovators of Komen Eten. Een halfuurtje ontspanning, en ik heb dan nog niets gedaan.

Dan begin ik rond te kijken en zie ik alles wat er in feite nog gedaan moet worden. ‘S middags eet ik een boterhammetje, Ilian krijgt ook zijn middagmaal. Om kwart na drie moet ik alweer de deur uit, met baby, om de kleuter te gaan halen.

Kwart voor vier komen we thuis. Stukje fruit wordt geschild voor de kleuter. Als die gegeten en gedronken heeft, is het al weer de beurt aan de baby. Nog een klein uurtje quality time met de kleuter. Soms de baby er ook bij, omdat die aan het huilen is. Dan begin ik aan het avondeten, dat kan soms lang duren omdat de baby zeer onrustig is.

Rond zes uur proberen we te eten, zonder papa. Want die is nog aan het werken. Zijn eten wordt opgewarmd. Daarna kleuter in bad, flesje melk en bedje in. Terwijl kleuter flesje drinkt, moet baby ook alweer drinken. Als kleuter in bed ligt, wordt de keuken opgeruimd en kijken we naar volwassentelevisie. Voor we het weten is het alweer middernacht en begint het ritme opnieuw…

Vandaag heb ik wilde plannen! Ik ben er nu mee weg. Ik moet het afwasmachine terug inladen en opzetten. Daarna naar de post. Een paar boodschappen gaan doen. Drie keukenkasten onder handen nemen in het kader van orde te brengen in ons nestje. Zorgen dat alles opgeruimd is, want vanavond komen onze buren op babybezoek. Hun zoontjes hebben dezelfde leeftijd als onze kleuter, dus ze kolen wat vroeger en blijven hier eten. Croque monsieur staat op het menu. Als zij weg zijn, ga ik beginnen studeren! Ik heb een hele studieplanning gemaakt. Als ik die kan volgen, ben ik klaar tegen eind mei. Dan kan ik mij eventjes focussen op het verjaardagsfeestje van onze kleuter en pas daarna beginnen herhalen.

Ik zie het zitten! Ondanks de vermoeidheid, heb ik toch tonnen energie. Of dat lijkt toch zo…

Liefs,

Me, Myself and We.

Advertenties

Donderdag 15 januari

Ik Skype regelmatig met mijn ouders. Zo zien zij onze zoon ook, in plaats van alleen te horen. En het is dan nog gratis ook. Win-win situatie voor iedereen! Ze vroegen hoe het gisteren allemaal verlopen is. Ik geef een stand van zaken en zeg dat de kleerkast nog uit de kinderkamer moet om naar de zolder gebracht te worden. Prompt zei mijn mama ‘we komen na het avondeten af om jullie daarbij te helpen!’ Ik was wel blij. Dan zou het toch nog een beetje vooruit gaan, zo drie dagen voor de uitgerekende datum.

Als hoogzwangere liep ik maar een beetje op en af en deed ik eigenlijk niets… Eens de kleerkast uit de kinderkamer was, werden de nieuwe meubels naar boven gedragen. Vooral de nieuwe kleerkast voor zoon 2. Een groot en zwaar meubel. Gelukkig dat ze met drie waren om die in elkaar te steken! Alleen zou het nooit gelukt zijn.

Zo rond een uur of halfelf, hebben mijn ouders beslist om naar huis te gaan. De kastdeuren moesten er nog aangezet worden, maar dat zou Het Ventje alleen ook wel kunnen. Ik was blij toen ze weg waren. Eindelijk rust! Het Ventje en mijn zus gingen de grote stukken karton van de kleerkast naar de garage doen zodat die uit de weg stonden. Ik ging me klaarmaken om mijn bed op te zoeken. Ik wou me dus helemaal omkleden zo rond een uur of kwart na elf en ik stond helemaal in mijn blootje. Ik wou eventjes wachten tot die stekende rugpijn weggetrokken was om mijn been te kunnen tillen om een vers onderbroek aan te trekken. Toen de rugpijn was weggetrokken, voelde en zag ik helder water langs mijn benen lopen en stond er een plasje onder mij. Ik keek op de klok en zag 23:18.

Ik heb dan maar een maandverbandje in dat vers onderbroek gelegd en heb me aangekleed. Ondertussen riep ik op Het Ventje, maar ik kreeg geen gehoor. Ik ging naar beneden en zag niemand. Ik ging naar de berging en zag de achterdeur openstaan. Ik hoorde precies gelach buiten. Ik heb eens hartgrondig gevloekt en ben terug naar binnen gegaan, alle deuren achter mij open latend.

Het Ventje en mijn zus kwamen terug binnen. ‘Ik hoorde je precies vloeken’ zei mijn zus. ‘Ja. Dat klopt.’ antwoordde ik. ‘We moeten nu naar het ziekenhuis. Mijn water is gebroken.’ zei ik. ‘Ik vermoedde al zoiets. Die vloek en dan die deuren die open stonden, ik was er zeker van dat ik die had dichtgedaan.’

Om 23:40 waren we op de spoedafdeling van het ziekenhuis. We werden naar de dienst materniteit doorverwezen. ‘Is het uw eerste kindje mevrouw?’ werd me gevraagd. ‘Neen, het tweede. Vorige keer ging het heel snel. 4 uur en 20 minuten tijd tussen mijn water dat gebroken is en de eigenlijke geboorte.’ zei ik. ‘Amai! Dat is snel!’ kreeg ik als antwoord.

Aangekomen in een arbeidskamertje zei ik nogmaals dat mijn water gebroken was. ‘We zullen eens kijken mevrouw.’ Ik stond daar dan in ontbloot onderlijf. ‘Kan je eens heel hard op je pols blazen. We zullen eens zien of het je water is.’ Uiteraard gebeurde er dan niets meer… ‘We zullen eens voelen mevrouw.’ … ‘Ja, drie centimeter ontsluiting. Het is zeker voor vannacht. We gaan je monitoren. Mijnheer, u mag mevrouw gaan inschrijven aan de balie van de spoeddienst.’ Om 23:50 was ik ingeschreven.

‘Ik zou graag een epidurale hebben, als het kan.’ zei ik vrij snel. ‘Geen probleem. We brengen dat dadelijk in orde, zeker omdat je eerste bevalling zo snel ging.’ Ik kreeg zo’n lelijk ziekenhuishemd aangemeten en dan begon de ‘operatie’ voor die epidurale. Dat is ook nogal een gedoe. Ik moest rechtop zitten op de rand van het bed en mocht niet te veel bewegen en moest ondertussen die pijnlijke rugweeën verbijten. Niet gemakkelijk wetende dat ik het liefst van al rechtstond en een beetje van links naar recht wiegde.

Om 1:30 had ik die epidurale en rond 2 uur begon die te werken. Ik voelde wel nog weeën. Op een bepaald moment om tien na twee voelde ik precies een enorme druk. Ik heb dan gebeld voor een vroedvrouw die kwam voelen. ‘8 centimeter ontsluiting mevrouw. Het zal niet lang meer duren.’

Rond 2:40 heb ik nog eens gebeld. ‘Die druk wordt almaar groter, mevrouw.’ ‘Ja, nog een halve centimeter te gaan. Als je die druk voelt, mag je al eens mee duwen.’ wat ik ook braafjes deed terwijl de vroedvrouw mijn bed aan het omvormen was tot arbeidsbed. Op 16 januari 2015 om 2:50 na drie keer meepersen met de persweeën was onze tweede zoon daar. Ik zag hem komen, heb hem op mijn buik gekregen en ben onbedaarlijk beginnen huilen. De tranen liepen van mijn wangen. ‘En nog goed nieuws’, zei de gynaecologe, ‘want je bent niet gescheurd noch geknipt.’ Ooooh! De opluchting die ik voelde. Want de knip van bij de eerste was ik nog niet vergeten! De gynaecologe zei nog ‘maak, gij zijt een snelle. Een halfuur geleden zeiden ze nog dat je acht centimeter ontsluiting had. Nu ben je al bevallen. Ik heb net op tijd alleen mijn handschoenen kunnen aantrekken.’

Nog even wachten op de moederkoek. Ik denk dat ik gezegd heb, met dat versgeperst baby’tje op mijn buik, ‘komt er nog een kind ofzo?’ Neen, dat was dus de moederkoek. Onze zoon, met de mooie naam (ahja, anders hadden we die niet gekozen he) Ilian werd gewogen (3kg240) en gemeten (50cm) en goed bevonden. Dan moest ik nog even blijven wachten tot ze me kwamen opfrissen. Ik denk nog dik een halfuur ofzo. Er was ineens een dringender geval.

Na het opfrissen moest ik proberen om onze tweede zoon aan te leggen, voor de borstvoeding. Dit lukte wel en rond vijf uur waren we op een gewone kamer. Het Ventje is rond zes uur naar huis gegaan zodat hij mijn zus kon helpen bij de ochtendrush en onze eerste zoon niets vreemds zou merken. Vanaf dan begonnen de vier drukste dagen. Die in het ziekenhuis. Tijdens een weekend. Met veel, lang en druk bezoek en slecht gevangeniseten. Maar ach. Nieuwe verslagen volgen nog wel.

Liefs,

Me, Myself and We.

Van 6 januari tot en met 14 januari

Een verslagje van bijna twee weken, maar waar niets wereldschokkends gebeurd is…

Elke ochtend om 20 na 7 liep de wekker af. Ik kleedde me aan, ik maakte zoon 1 wakker en kleedde hem aan. Dan gingen we naar de badkamer om onze gezichten te wassen en onze tanden te poetsen. Dan naar beneden om te ontbijten en een lunchpakketje te maken voor de zoon. Op het gemakje… Elke dag hetzelfde scenario. En elke dag aan de schoolpoort dezelfde opmerking ‘ah! Je loopt nog rond!’

Vrijdag 9 januari had ik een hele dag een lastig gevoel. Ik kon er geen vinger op leggen, maar ik voelde me gewoon lastig. Ik had een beetje last van pijn in de onderrug. Met Het Ventje werd er redelijk veel gesmst waarop hij besloot een beetje vroeger naar huis te komen dan gewoonlijk. Het avondeten werd nog door mij bereid en werd door ons allen opgegeten om zes uur. Na het eten hebben we de buren gecontacteerd om te vragen of onze zoon even bij hen opgevangen mocht worden, want dat we toch eens naar het ziekenhuis gingen om te checken. Rond halfnegen waren we terug thuis, allez, bij de buren. Het was vals alarm. Ik had twee centimeter ontsluiting en last van voorweeën. Die zijn bij een tweede naar het schijnt beter waarneembaar.

Ik wist mezelf geen houding te geven in bed van de rugpijn van dinsdag – op woensdagnacht. Om twee uur zijn we weer bij onze superlieve buren gaan aanbellen. Onze buurvrouw is naar ons toegekomen en heeft zich in de zetel gelegd, voor moest onze zoon wakker worden. Ook voor de ochtendrush en om hem naar school te brengen, moest het nodig zijn. Om vijf uur ’s morgens stonden we terug thuis. Weer vals alarm…

Op woensdag 14 januari kwamen mijn broer en zus langs. We hebben toen het logeerbed op zolder in elkaar gezet. Met ons drieën. Zonder ruzie te maken zoals vanouds! Zoon zat in de namiddag beneden naar Kabouter Plop te kijken. We hebben hem niet gehoord. Ook werd er een beetje aan de elektriciteit op zolder gewerkt. En de rekken om dozen in op te bergen werden ook in elkaar gezet zodat we de ruimte al een beetje konden beginnen opruimen. We moesten namelijk nog met een kleerkast passeren en met al die rommel in het midden van de ruimte konden we daar op geen enkele manier langs. Daarom moest ook het bed in elkaar gestoken worden. Een tweede reden voor dat bed was dat ik geen derde keer beroep durfde doen op onze buren en mijn zus net een paar dagen vrij had. Zo kon zij bij ons komen logeren, just in case. Van woensdag op donderdag is mijn zus dan blijven slapen, maar uiteindelijk was het voor niets nodig…

Liefs,

Me, Myself and We.