Opa’s aan de top

Mijn opa is altijd een fiere man geweest. Altijd hemd en stropdas. Altijd een gesteven broek. Altijd zijn haar in de plooi. Altijd een opgeblonken bril op de neus. Nooit ziek. Nooit aan de medicijnen voor een ‘hoge bloeddruk’ of eender welk ander kwaaltje…

Hij is geboren in 1930. Heeft dus de tweede Wereldoorlog redelijk bewust meegemaakt. In 1955 is hij met mijn oma getrouwd. Ze kregen vier zonen.

In 2012 reed hij nog zelf met de auto. Hij was wel een beetje verward en wist de weg niet meer zo goed. Gelukkig was mijn oma er om hem de weg te wijzen. Hij heeft uren met zijn eerste achterkleinzoon op de arm in de zetel gezeten.

In 2013 zijn we met zijn verjaardag nog op restaurant geweest. Ik denk dat het de laatste keer was dat we met hem nog iets gedaan hebben… (Neen, dit klopt niet. In juli is hij nog meegewerkt naar de Ardennen. Een beetje vakantie met de rest van de familie. Nu vraag ik me wel af of hij zelf met de auto reed toen…)

Sinds 5 januari dit jaar is hij in een rusthuis. Mijn oma kon niet meer voor hem zorgen.

Ik ben er afgelopen zondag langsgeweest. De fiere man waarover ik eerder sprak is veranderd in een schim van zichzelf. Hij zegt niets. Hij doet met moeite zijn ogen open. Uiteindelijk deed hij ze toch open toen Mauro hem had wakker gekust. Ik wenste hem een gelukkige 58ste verjaardag (85 klinkt wel heel oud, he…). Nog in de fleur van zijn leven! Hij keek me in mijn ogen en deed dan de zijne terug dicht. Ik denk dat hij dat doet omdat hij me herkent en niet meer kan reageren en zodoende mij buitensluit en ervoor zorgt dat ik er niet meer ben.

Ik ben hem aan het verliezen. Ik accepteer het ook. Het is mooi geweest. Hem zo zien, stilzwijgend, met kromgetrokken benen en handen, niet meer willen eten of drinken… Ik zie hem graag met mijn hart, maar om hem ook effectief zo te zien: het doet pijn.

Mijn oma heeft afgelopen zondag ook met ons wat zangers opgeschreven die opa graag hoort voor bij zijn crematie. Ze wil geen triestige muziek, want ze wil niet dat de mensen zich vervelen tijdens de dienst… Hij is nog niet dood, maar als die moment er is, dan heeft ze andere zaken aan haar hoofd. Zegt ze zelf, he!

Vandaag starten ze met het geven van morfine aan mijn opa. Dat is het begin van het einde… Normaal blijft mijn gsm altijd beneden liggen en nooit naast mij tijdens de nacht, maar vanaf nu neem ik hem mee naar boven. Ik ga er niks aan kunnen doen, maar ik vrees (en ergens hoop ik het ook, hoewel dat nu heel cru klinkt, maar ik bedoel het zo niet) dat hij niet zo heel lang meer te leven heeft. Ik gun hem de trots om met opgeheven hoofd van deze aardbol te verdwijnen. Hij is een plant geworden. Heeft geen waardig leven meer…

Lieve opa, ook al ben ik wel is een paar keer heel kwaad op je geweest, ik zie je graag. Je kent je tweede achterkleinzoon nu ook. Doe je ogen toe en slaap maar zacht lieve opa…

Dikke zoen en veel liefs,

Je kleindochter.

Lenteschoonmaak

Is het nu omdat het mooier weer begint te worden, of omdat we binnenkort met veel volk in huis zitten voor het doopsel van Ilian, of omdat ik rust in huis en dus ook in mijn hoofd wil…? Feit is dat ik last heb van opruimkriebels. Of nestdrang, maar dan postnataal.

Wie me volgt op Instagram heeft het al gezien: ik heb heel mijn keuken onder handen genomen met de hulp van ideeën op Pinterest. In feite zou de rest van het huis ook nog onder handen genomen moeten worden tegen vijf april, maar dat zal niet meer lukken.

Ik heb mij ingeprent dat wanneer alles opgeruimd is en alles zijn plaatsje heeft, dat het dan gemakkelijker is om zo te houden ook. Ik ben dus wel gemotiveerd, maar toch ontbreekt het me een beetje aan energie. Hoewel ik er net een voldaan gevoel van krijg, als ik iets succesvol heb opgeruimd enzo. Ach… Het komt wel in orde, daar ben ik van overtuigd.

Vanavond zou ik het liefst van al studeren. Ik ga dat dan ook doen, als ik terugkom van de zonnebank. Ach ach, zoveel wilde plannen. Ik maak er maar beter werk van! Maar ik ben zo moe… Moest ik weten waarvan, ik zou er iets aan doen. Maar ja…

Liefs,

Me, Myself and We.

Een doopsel

Op 5 april dit jaar, toevallig ook Paaszondag, wordt Ilian gedoopt. Als je een deftig feestje wil geven, komt er wel wat werk bij kijken natuurlijk.

Wat heb ik al gedaan?

Tafellaken en servietten werden al aangekocht. Kaarsen voor op de buffetkast ook. Ballonnen in drie kleuren en krullen om op te hangen ook. Lege cava flessen werden van hun etiketten ontdaan. De spuitbussen verf staan al klaar. Servietten om papieren bloemen ofzoiets te maken liggen ook al klaar, net zoals de stokjes om die aan vast te maken om dan in de geverfde flessen te steken. Fotokaders zijn ook net aangeschaft. Een mooie foto van Ilian voor in die kaders is ook gemaakt. Een geschenkje voor meter en peter is ook zo goed als in orde, alleen de vulling nog. De traiteur en de menu liggen ook al vast. De taarten zijn besteld. De uitnodigingen zijn de deur uit.

Wat moet er nog gebeuren?

De lege flessen moeten nog geschilderd worden, de papieren bloemen moeten nog gemaakt worden. De prachtige foto van Ilian moet besteld worden in het juiste formaat. Ons terras moet afgespoten worden, net zoals ons paadje aan de voordeur. De sigarettenpeuken moeten verdwijnen. Pas als ik met de hogedrukreiniger klaar ben, ga ik mijn ruiten kuisen. Er zouden nog twee langen tafels, een tiental stoelen en borden, bestek en glazen tot bij ons moeten geraken. Een kleedje scoren voor mezelf staat op de planning voor 21 maart. Als ik dat gevonden heb, nog matching kleren scoren voor mijn drie mannen.

Tussendoor moet ik mijn dagelijkse taken bijgewerkt kunnen houden, studeren moet ook nog tussen de soep en patatten. Ons nestje organiseren mag er ook niet bij inschieten, want op die manier zal alles spic en span staan tegen het doopsel.

Is er iemand die zich verveelt en zich geroepen voelt mij een beetje te komen helpen? Alle hulp is meer dan welkom! Maar alleen als alles gebeurt zoals ik het wil…

Liefs,

Me, Myself and We.

Wilde plannen

Stilzitten… Ik zou het wel willen kunnen, maar ik zit zo niet in elkaar. Er is gewoon altijd te veel werk te doen! Ik zadel mezelf dan ook altijd op met een schuldgevoel als ik in de zetel hang of een beetje langer blijf liggen…

Daarnet heb ik een trainingsprogramma van 30 minuten afgewerkt. Ik ben doodmoe en zet me nu dus effe neer. Gelukkig vond de baby het geweldig om te zien en lag hij te lachen. Nu ik gedaan heb, begint hij uiteraard te huilen… Waar heb ik dat aan verdiend!?

ik ben van plan elke dag die training van 30 minuten te volgen via een app. Vanaf vandaag. Ook ga ik niet meer snoepen en vooral water drinken. Ik liep al langer met dat idee in mijn hoofd, maar nu pas voel ik er mij klaar voor. Zes weken na de bevalling. Hopelijk zal het geen negatieve invloed hebben op mijn melkproductie.

Ook heb ik nog een heleboel andere wilde plannen. Zo plan ik ook maximaal 30 minuten in om een paar kasten uit te mesten. Diegene die mij volgen op Instagram kunnen de vorderingen daar ook volgen. Ik haal er zoveel voldoening uit om dat allemaal netjes te organiseren. Ik heb nog tot 22 maart gepland. Dan zou ik moeten rond zijn. Ik laat dan wel de dagelijkse opruimingen enzo hierbuiten.

Waar ben ik nog zoal mee bezig? Op zondag 5 april wordt onze babyzoon gedoopt. De laatste uitnodigingen vertrekken vandaag of morgen per post. We gaan met 15 volwassenen en 5 kinderen tussen 2 en 5 jaar zijn. De traiteur ligt al vast. Over hapjes ben ik mijn hoofd aan het breken, zodat ik een paar verloren voorwerpen tijdens het opruimen nieuw leven kan inblazen. Voor feestjes werk ik graag met kleurenthema’s. Bij Mauro was het stylish wit en blauw. Om niet in herhaling te vallen gaan we nu voor groen en paars. Morgen ga ik al boodschapjes doen zodat ik al decoratiedingen kan uitwerken. Vooral veel DIY. Om het persoonlijk te maken en houden. Wie me volgt via Pinterest kan al een beetje zien wat ik zoal zou willen doen…

Tussendoor, als Ilian ligt te slapen (wat niet zoveel gebeurt overdag, lieve lezers) dan studeer ik. Ik zou er graag in eerste zit door zijn zodat ik drie maanden vakantie kan hebben met mijn jongens. OK, ik moet dan wel gaan werken natuurlijk. Maar als ik ’s avonds niet moet studeren, zou het wel helemaal geweldig zijn.

Dit zijn de plannen die ik stelselmatig uitvoer. Als jullie mij nu willen excuseren, ik ga nu de haren uit mijn hoofd trekken omdat Ilian nog geen twee seconden gestopt is met huilen en ik al zevenhonderd keer gestopt ben met verderschrijven…

Liefs,

Me, Myself and We.