Wat een geloop en gedoe …

12 september 2016. De dag voor mijn 31ste verjaardag. Die dag kreeg ik mijn ontslag en moest ik als een crimineel het bedrijf verlaten. In tranen heb ik Het Ventje gebeld. Want hoe je het ook draait of keert: een deuk in je ego is het wel…

Ik werd uitbetaald tot 6 april 2017 na 6.5 jaar dienst enzo. Hoe dat juist wettelijk geregeld is weet ik niet, maar ik was toch een paar maanden ‘gerust’. Ik ben wel quasi onmiddellijk naar mijn vakbond gegaan om mijn verhaal uit de doeken te doen en te vragen wat ik nu moet doen. “Niets, kom gewoon eind maart terug, een week voor je uitbetaling afloopt, en dan zullen we alles in orde brengen.”

Zo gezegd zo gedaan. Eind maart ging ik terug naar de vakbond, maar ondertussen had ik ook al gewerkt in het onderwijs. Ik zat dus met een grote C4 van mijn eerste werkgever, en een kleine C4 van in het onderwijs. So far so good. Alle papieren waren op tijd binnen en doorgestuurd.

Pas na een tijdje en nadat ik zelf terug naar het ACV ben gegaan, kreeg ik te horen dat er een probleem was met mijn dossier en dat er een bepaald document ontbrak. Het dossier werd vanuit de RVA terug opgestuurd naar het ACV waar het nooit is toegekomen. Waar waren mijn papieren? Kwijt. Simpelweg kwijt. In die 19 jaar dat die mevrouw voor de vakbond werkte, heeft ze dat nog nooit meegemaakt…

Blijkbaar had ik in 2007 ook een werkloosheidsuitkering aangevraagd in Vlaams-Brabant, maar nooit gekregen omdat ik direct nieuw werk had. En blijkbaar ontbrak er dus een overdrachtsformulier om mijn dossier van RVA Vlaams-Brabant naar RVA Oost-Vlaanderen over te dragen. Dat papier werd ingevuld en ondertekend, maar tegelijkertijd werd er mij ook gevraagd om contact op te nemen met mijn ex-werkgevers (zowel de privé als de school) om nieuwe originele C4’s op te sturen. Ik heb hier wijselijk voor bedankt en gezegd dat ACV dit zelf mocht doen. Het is ergens bij hun communicatie dat mijn papieren zijn verloren gegaan en ik neem liever geen contact meer op met mijn privé-werkgever. (Ik heb trouwens ook quasi iedereen die daarmee te maken heeft geblokkeerd op Facebook en Instagram.)

Uiteindelijk waren mijn C4’s dan opnieuw in orde, dank u ex-werkgevers. Dus dacht ik dat het in juni wel in orde zou komen… Niets daarvan. In juli nog altijd geen uitbetaling gekregen, dus ik terug… Er werd gebeld naar RVA: “Ze moeten je nog een code geven, maar dat zal tegen eind volgende week in orde zijn.”

Vorige week (we zijn bijna midden augustus): nog steeds niet in orde. Er werd opnieuw gebeld naar RVA: “Het is allemaal in orde, eind volgende week krijg je daar nieuws over.”

Vandaag had ik nog niets in de bus gekregen en aangezien het ACV alleen in de voormiddag open was, ben ik nog maar eens teruggegaan. “Ahja, vandaag werd er iets in je dossier gewijzigd. Neem maar een nummertje en wacht nog maar even.” (Een uur heb ik in de wachtzaal gezeten…)

Bon, ik kom aan een bureautje bij een vriendelijke dame (ze zijn daar allemaal wel vriendelijk hoor, hoewel ik ook behoorlijk boos begin te worden) die me wist te vertellen dat er een 0 code werd gegeven vanaf 7 april, de dag waarop ik mijn uitkering aanvroeg, en een deftige code ga krijgen vanaf 28 juli 2017. Ik vroeg dus, net zoals jij nu denkt: “Wilt dat dan zeggen dat ik geen uitkering ga krijgen van 7 april tot 28 juli?”

“Inderdaad.” werd mij gezegd en tegelijkertijd werd er mij ook verzekerd dat er maandag contact wordt opgenomen met de RVA, want dat ik wél met alles in orde en op tijd was, maar dat de communicatie tussen beide volledig is verkeerd gelopen en dat het dus niet aan mij lag.

Nu hoop ik maar dat het ACV het in orde gaat krijgen, of ik moet naar de arbeidsrechtbank stappen… Vandaag zat er trouwens een brief in de bus met de beslissing van de RVA op vermeld. Gelukkig had ik al een woordje uitleg gekregen, of ik zou gewoon gefreakt hebben.

Maandag zou ik dus meer moeten weten (nog wachten) en ga ik weten hoe ze dat gaan oplossen. Ik ben eens benieuwd, want hoe je het ook draait of keert: onze spaarpot geraakt stilaan leeg… Gelukkig heb ik een vakbond om dat een beetje voor mij op te lossen. Ze nemen er wel hun tijd voor, maar als je dat allemaal zelf moet in orde brengen: waar moet je in hemelsnaam zijn? Ik zou het echt niet weten…

En zo heb ik dus deze voormiddag mijn tijd een beetje verspild en verspeeld…

Liefs,
Me, Myself and We.

Zandsculpturenfestival

In augustus sturen wij Ilian op woensdag niet naar de crèche. Hij gaat dan normaal gezien een halve dag, maar we vinden het zonde om Mauro uit zijn bed te kegelen om Ilian weg te brengen voor vier uurtjes… Vandaar dat we beslist hebben dat Ilian op woensdag thuis blijft, met Mauro en mama.

Ik probeer dan om leuke dingen met hen te doen. Vorige week gingen we naar Planckendael. Gisteren zijn we naar Oostende gereden voor het zandsculpturenfestival. Ik was sowieso van plan hier eens naartoe te gaan en heb ineens ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om Mauro in Bredene, bij zijn meter, af te zetten voor een paar dagen logeren. Iedereen happy en ik ben op donderdag en vrijdag alleen thuis zodat ik goed kan doorwerken.

Op de website van zandsculpturenfestival heb ik gelezen dat foto’s alleen voor eigen gebruik mogen dienen. Vandaar dat ik hier maar een kleine selectie laat zien. Ook had ik daar gelezen dat je korting kreeg met je fun-kaart, je delhaize-kaart of lerarenkaart. Kun je je nu voorstellen dat ik mijn fun-kaart ben vergeten afgeven en dus de volle pot heb betaald? Dom, he? Ach. Persoonlijk vond ik het veel geld (€8 voor Mauro, €12 voor mij, gratis voor Ilian) voor wat het was. Ik begrijp dat er veel werk kruipt in deze speciale zandkastelen (zo heb ik dat toch proberen uitleggen aan Mauro), maar er waren er al een aantal waar het zand begon af te brokkelen. Ik heb dus één goede raad voor wie er ook eens naartoe wil gaan: ga onmiddellijk nadat het is opengegaan. Zo heb je echt nog volledige zandsculpturen.

We waren thuis vertrokken om 11uur. We waren pas om 12u45 geparkeerd op de Visserskaai in Oostende (daar heb ik geen lift gevonden, dus met de buggy boven de grond geraken en nadien terug aan de auto is een hele onderneming!). Er was een beetje file… We moesten nog geen honderd km rijden, he! En dan zo lang in de auto zitten… Pfff…

We zijn dan direct een croque monsieur gaan eten in een zeer kitscherig etablissement. Prulletjes, lampjes, krulletjes, beeldjes… En allemaal het liefst zo kitsch mogelijk. Ach, de kinderen waren braaf, de croque was eetbaar (wel weinig groentjes om een croque met groentjes te vragen en daar dan bijna het dubbele voor te betalen) en we konden naar toilet gaan.

Na het eten moesten we niet ver stappen naar het Zeeheldenplein om de zandsculpturen te bekijken. Daarna eventjes op de pier en de dijk gewandeld en een pannenkoek/wafel gegeten. Rond twintig na vier waren we dan bij de meter van Mauro waar we nog gezellig op het terras hebben gezeten en een beetje hebben  gebabbeld, foto’s van de trouw bekeken…

En nu zit mijn pauze erop en ga ik terug in de boeken vliegen. Het laatste hoofdstuk van relationele en seksuele vorming. Weet je dat ik zelfs op schema zit? Ik ga relax mijn herexamens tegemoet, maar misschien ook te relax?

Liefs,
Me, Myself and We.

 

 

 

Tweede zit

Ik heb een tweede zit, maar dat is niet verwonderlijk. Ik schiet altijd te laat in gang waardoor ik maar één opleidingsonderdeel onder de knie krijg. Liever één opleidingsonderdeel goed, dan twee slechte… Nietwaar?

Omdat ik in januari zo ziek was, zou ik in principe die vakken ook moeten herdoen, maar ik ga dat niet doen. Allez, waarom niet??

Om de eenvoudige reden dat ik volgend academiejaar voor 45 studiepunten wil ingeschreven zijn. Anders krijg ik bij de VDAB geen vrijstelling voor werk en solliciteren. Als ik alles nu in tweede zit meedoe, en ik slaag, dan heb ik volgend academiejaar maar 33 studiepunten op te nemen. Veel te weinig en kans om halftijds te moeten gaan werken. Met een beetje tegenslag is dat dan elke voormiddag…

Ik had me sowieso voorgenomen om het jaar van mijn bachelorproef loopbaanonderbreking te nemen ofzo. Maar door mijn ontslag van vorig jaar kan dat niet.

Alle respect voor mensen die hun bachelorproef schrijven en ondertussen gaan werken, maar ik weet dat dat voor mij geen haalbare combinatie is.

Ik focus me de komende tijd op mijn tweede zit en ga volgend academiejaar ook als campusstudent naar school gaan. Ik ben eens zeer benieuwd, want opnieuw op de schoolbanken gaan zitten… Het is potverdekke lang geleden dat ik dat nog gedaan heb!

Hoe het verder zit met mijn planning, aanpak en bureau zal ik je nog wel laten weten. Ik heb nog zoveel inspiratie om over te bloggen op dat vlak! Dus het wordt hier misschien opnieuw een beetje kalmer, maar ik zal niet helemaal verdwijnen. I will be back…

Liefs,
Me, Myself and We.

Planckendael

Blijkbaar wordt het een jaarlijkse gewoonte, ofzoiets. Een bezoekje brengen aan het dierenpark Planckendael. Vorig jaar zijn mijn mama en mijn zus mee geweest. Het jaar daarvoor was het met een vriendin en haar dochtertje.

Dit jaar had ik een vriendin meegevraagd die het een beetje moeilijk heeft thuis. Ik dacht dat ik haar kon plezieren door een dagje haar gedachten te verzetten, maar ze kon niet mee. Ik ben dus alleen gegaan, met de kinderen uiteraard.

 

Dit jaar was er ook een tijdelijke ‘tentoonstelling’ van dieren gemaakt uit legoblokjes. Omdat Mauro er zo gek op is, wou ik hem die vooral ook tonen. Dat doet er mij trouwens aan denken dat ik wel eens naar Legoland in Denemarken wil gaan, of anders wachten tot Legoland Nederland open gaat… Bon, ik wijk weer af.

We hebben geluk gehad met het weer. Ik vreesde het ergste, maar kreeg het beste. Mauro werd na Planckendael bij zijn oma en opa afgezet, die daar op een boogscheut vandaan wonen, om er te blijven logeren tot vrijdag. Zo heb ik in de dag vrij (mits Ilian in de crèche zit) om mij voor te bereiden voor mijn tweede zit.

Het was een fijne dag. Ik heb ze schandalig verwend: frietjes, een ijsje, schmink… Maar ach. Ik geniet er zelf van, dus waarom niet?

Ik denk niet dat ik volgend jaar terug zal gaan. Drie jaar op rij is goed genoeg. Het wordt tijd voor iets anders. Ik heb nog een heel jaar om vanalles te bedenken.

Liefs,
Me, Myself and We.

Weekendje Ardennen

Twee jaar geleden werden we door onze buren in de Ardennen uitgenodigd. Ook dit jaar viel die eer ons te beurt. De uitleg is eigenlijk exact hetzelfde als toen, alleen zijn de kinderen nu een tikkeltje groter geworden en zijn er dan ook andere dingen te beleven dan twee jaar geleden.

Het was weer een fijn weekend, met fijne mensen. ’s Avonds aan een vuurmand zitten met daarin een brandend vuur en gewoon praten over koetjes en kalfjes terwijl de kindjes binnen slapen? Zalig, toch?!

We hebben vooral gewandeld in het bos, een heel korte rondvaart gedaan op het plezierbootje, de jongens reden een toertje met de tractor. Gelukkig viel het weer ook nog goed mee!

Liefs,
Me, Myself and We.

Weer een beetje groter …

Dat kinderen groeien als kool, dat moet ik je niet uitleggen. Dat weet iedereen, en niet in het minst de mensen die zelf kinderen hebben. De tijd gaat zo snel voorbij! Ik heb ergens eens gelezen dat je dat gevoel hebt, dat de tijd sneller voorbij gaat, naarmate je verantwoordelijkheden groter worden. En ergens kan ik die redenering wel volgen…

Ook onze kleinste prins wordt groot. Weet je dat die op 1 september al naar school gaat? Kleine jongens worden ook groot. Maar tegelijk kan hij ook nog zo klein zijn en bijna terug kruipen in mijn buik… Dan rolt hij zich in een heel klein bolletje en komt echt in mijn oksel liggen en wringen tot hij erin past. Zo schattig! Ik zou hem dan zo kunnen opvreten!

Toen Mauro naar school ging, kreeg hij zijn ‘groot bed’. We hebben dat met Ilian ook gedaan. Het Ventje is een hele dag bezig geweest om de babykamer om te toveren in een grote jongenskamer.

IMG_5423IMG_5424IMG_5425

Een dag van bloed, zweet en tranen heeft het hem gekost. Maar ik heb niet geholpen. Niet dat ik niet wou, maar voor de lieve vrede in huis en het risico op ruzies te doen dalen, was dat de beste optie.

Ziehier het eindresultaat.

IMG_5641IMG_5640IMG_5638IMG_5639IMG_5429IMG_5430

Hoe hij het doet in zijn ‘groot bed’ is echt een ramp. Het was al de laatste twee weken dat hij in zijn babybedje sliep en vooral het eerste uur veel huilde. Soms zelf zo luid dat we dachten dat hij erin zou blijven. We hoopten dat met de verandering naar een groot bed dit zou beteren, maar nu komt hij eruit en gaat op de gang staan brullen. Normaal gezien hebben wij goede slapers en slapen die quasi direct nadat hun hoofd het hoofdkussen raakt, maar nu… We weten echt niet wat er aan de hand is met onze kleine man. ’s Nachts blijft hij gelukkig wel liggen en lijkt hij goed te knorren, maar dat eerste uur nadat hij in zijn bed werd gelegd… De Hel!

Ik heb al helemaal wilde plannen voor de kamer van Mauro onder handen te nemen als die naar het eerste schooljaar gaat. Hij heeft zo heel zachte kleuren tegen zijn muren en ik zou hem volgend jaar in de zomervakantie willen verrassen met een stoere jongenskamer in stoere kleuren. Maar daar hebben we nog tijd voor.

Ohja, de potjestraining van Ilian loopt ook niet van een leien dakje. Maar elk kind is anders zeker? Op zijn zestiende zal hij geen pampers meer dragen, denk ik dan…

Liefs,
Me, Myself and We.

Verjaardagsfeestjes

Mauro is in tussentijd ook vijf jaar geworden. Ze worden zo snel groot, he… Het is het eerste jaar waarop we beslist hebben om twee feestjes te geven voor Mauro: eentje voor kindjes, eentje voor volwassenen (in feite onze familie). Het probleem is dat als ze allemaal samen komen, het hier veel te druk wordt. Je kan niet meer deftig praten met elkaar. Vandaar de opsplitsing.

Ook dit jaar had ik gekozen voor een themafeestje, namelijk Blaze. In feite is het Mauro die gekozen heeft, en ik probeer dat dan uit te voeren. Van uitnodiging tot versiering is dat dan.

Hierbij een paar sfeerbeelden van het kinderfeestje.

Ik weet waarom ik niet voor kleuterjuf studeer hoor. Dat is echt niks voor mij. Chapeau voor de kleuterjuffen, maar ik zie mezelf dat echt niet doen. Deze ene namiddag was al goed genoeg voor mij… Maar Mauro vond het geweldig, heeft leuke cadeautjes gekregen, lekkere cake gegeten en appel-kersensap gedronken. En Ilian? Die was ziek, had koorts en moest binnenblijven met de papa (Het Ventje). Dus ik heb in mijn eentje deze bende proberen entertainen.

De zondag na deze drukke woensdagnamiddag hadden we dan het familiefeestje. Daarbij is er ook altijd taart in thema en wordt er avondeten voorzien. Hierbij ook een paar sfeerbeelden.

Het was de eerste keer dat we een feestje buiten konden houden. Normaal gezien aperitieven we buiten, maar trekken we voor de taart en het eten naar binnen. Maar deze eerste keer hebben we alles buiten kunnen doen. Er was wel felle wind, maar dat hield ons niet tegen om er toch een fijne namiddag van te maken. We hebben ineens die rustige namiddag ook gebruikt om een draaiboek te schrijven voor onze trouwdag.

De versiering die ik zelf gemaakt heb, hangt momenteel in Mauro zijn slaapkamer. Ik heb de decoratie van zijn Paw Patrol feestje van vorig jaar weg gedaan en dit in de plaats gehangen. Hij vindt dat super!

Door alles samen te laten komen, ben ik heel eventjes ingestort. Het werd me op een zaterdag te veel… Ik had afgesproken met een lieve buurvrouw om tickets voor cultuuruitjes te bestellen, maar ik was dat vergeten en ben naar de markt gegaan met Het Ventje en de boys. We hebben toen ook onze trouwringen opgehaald. En plots kreeg ik telefoon. “Waar blijf je?” Lap! Ik heb me dan maar naar huis gehaast, maar at was niet met de zin van Het Ventje… En ja: plots wist ik dat ik niet goed bezig was om een goede moeder, vriendin, lief, organisator en student te zijn. Ik was plat op mijn gezicht gegaan, maar ik ben rechtgekrabbeld en dat heeft welgeteld 24 uur geduurd. Nadien ben ik opnieuw kunnen kalmeren. Maar dat weet ik dan ook weer: niet te veel hooi op mijn vork nemen.

Momenteel ben ik ook al een beetje bezig met het helpen van het organiseren van de babyborrel voor mijn zus. Ook niet gemakkelijk, maar we zijn er op tijd aan begonnen en dat is ook al goed. 🙂

Liefs,
Me, Myself and We.