Kerst 2017

Ik dacht dat ik dit jaarlijks postte, maar dat blijkt niet zo te zijn. Mijn vorige kerstsfeer dateert al van 2015! Twee jaar geleden dus… Oepsie. De tijd gaat toch vlug, he.

Ondertussen staat onze kerstboom voor dit jaar ook al. De luiertafel die al vijf jaar in dit lege hoekje stond heb ik uit elkaar gehaald en naar de zolder gedragen. Hopelijk komt die niet meer terug. Plaats voor de kerstboom dus! Ik heb ondertussen kerstversiering in allerlei kleuren. Dit jaar heb ik gekozen voor de combinatie rood-wit-zilver. Ik denk dat het tien jaar geleden is dat er iets roods in onze kerstboom kwam. Tijd voor herhaling dus, me dunkt.

IMG_8177IMG_8178

Leeg trekt ze op niks natuurlijk. Dat is ook maar normaal denk ik. Alle versiering naar beneden halen vraagt veel over en weer geloop van het gelijkvloers naar de zolder en terug. Het Ventje denkt dat ik 7 kerstbomen kan versieren met de versiering die wij hebben. Elk jaar koop ik een beetje bij. Maar nu mag ik niet meer… Allez, het komende jaar toch.

IMG_8183IMG_8184IMG_8185IMG_8186IMG_8187

Naast de standaard-kerstballen hang ik altijd een paar eye-catchers in de boom. En de lichtjes? Die knipperen! Maar net niet hard genoeg om er dol van te worden.

IMG_8188IMG_8189

Ik probeer ook om zo weinig mogelijk versiering op de kasten te zetten. Zelfs door het jaar probeer ik minder en minder op de kasten te zetten. Te veel is nooit goed, natuurlijk. Maar zo maak ik wel plaats voor de kerstversiering en staat er alleen kerstmis op onze kast te blinken.

IMG_8190IMG_8191IMG_8192

Ons keukenraam biedt ook altijd wel perspectief. Grote kandelaars en veel lichtjes, daar hou ik van. Kerst is toch het feest van het licht, of zie ik dat verkeerd?

IMG_8182

IMG_8193

En zo is het einde van dit jaar ook bijna in zicht. De laatste maand is ingegaan. Nog drie weken les, dan de feestdagen overleven en dan de examens.  De kerstvakantie wordt dit jaar ook mijn laatste blokvakantie. Eindelijk.

Staat jouw kerstboom al?

Liefs,
Me, Myself and We.

Advertenties

Stageperiode

Momenteel ben ik aan “de koningin van de stages” van onze opleiding bezig. Allez, dat wordt zo genoemd door ons opleidingshoofd. We moeten 44uur lesgeven en 30uur aan meso-activiteiten doen. Of educatieve activiteiten binnen de school.

Momenteel ben ik lessen 35 en 36 aan het voorbereiden. Ik vind het zeer boeiend en interessant. Ik leer ook veel dingen bij, wat normaal is denk ik. Maar langs de andere kant ga ik ook blij zijn als de stage voorbij is. Want altijd creatief zijn en vernieuwende dingen integreren vergen enorm veel energie. Energie die ik begin te missen.

De taken voor de hogeschool blijven liggen. Dus volgende week woensdag, donderdag en vrijdag ga ik een inhaalbeweging maken. Maar ik zou ook graag ergens tussendoor onze kerstboom al zetten. Bon. Ik zal wel zien waar ik geraak, maar school inhalen primeert nu wel.

Ik moet me ook eens verder verdiepen in de lessenreeks voor mijn bachelorproef. De desbetreffende leerkracht zou ik ook eens moeten aanschrijven. De lesbundels bezorgen aan de school en hopen op feedback. Afspreken wanneer ik de lessen zou mogen gaan geven… Mijn promotor aanschrijven om te kijken hoe ik het best een nulmeting kan uitvoeren.

Wintermoeheid begin ik ook te voelen. Ziek ben ik (gelukkig) nog niet. Ik roep er ook niet op, want het is écht niet het moment nu. Die laatste rechte lijn naar mijn diploma is behoorlijk stevig.

Ik kan nog uren doorgaan over het vele werk dat ik moet doen, maar daarmee geraakt het werk niet af natuurlijk. Dus ik sluit hier weer af en vlieg er opnieuw in.

Hoe gaat het met jou trouwens?

Liefs,
Me, Myself and We.

Opluchting…

Wat een opluchting. Wat een blok is er van mijn schouders gevallen! Herinner je je nog de hele rompslomp die er volgde op mijn ontslag van september vorig jaar? Het was nogal een geloop en een gedoe, maar om het kort samen te vatten: het is in orde!

Vorige week dinsdag kreeg ik een mail van mijn vakbond. “U heeft een goedgekeurde code gekregen voor de maanden april tot en met juli. U zal dus uitbetaald worden. Maar is het mogelijk ons de controlekaarten voor deze 3 maanden opnieuw te bezorgen, net zoals uw inschrijvingsbewijs bij de VDAB?”

Eerst was ik blij, tot ik de ‘maar’ las. Het is toch niet mogelijk, he?! Nu dat weer! Ik mail vriendelijk terug dat ze mijn inschrijvingsbewijs twee weken geleden nog maar een derde keer gekregen hebben, maar dat ik ondertussen een vrijstelling heb gekregen bij de VDAB. Ik vroeg ineens ook welke controlekaarten ik nu opnieuw moest indienen, want door die vrijstelling heb ik er geen blauwe meer, maar witte. Bon.

Ik kreeg een mail terug met de vraag of ze mij die blauwe controlekaarten opnieuw moest opsturen. Uiteraard heb ik ‘ja’ geantwoord! Woensdag zaten ze al in mijn bus.

Donderdagochtend, ik ga wéér naar het kantoor van mijn vakbond. Ik krijg eindelijk een ticketje toegewezen. Maar mijn kaarten had ik nog niet afgegeven. “Ik wil ze persoonlijk afgeven en horen dat het in orde is, dat ik binnen twee dagen weer geen brief krijg om te zeggen dat er iets niet in orde is.” Ik werd begrepen.

Ik kwam bij een man terecht. Die zegt mij: “het is allemaal in orde. Ik ben nu de betaling aan het valideren.” Je wilt niet weten hoe blij ik was. Echt serieus! Bovenop de betaling die volgde, kwam er ook nog een bijpassing, want ik had te weinig gekregen. Ongelooflijk content was ik! Ik wil vertrekken, en die man van de vakbond zei me: “Ik wil u nog bedanken voor uw koelbloedigheid, mevrouw. In uw plaats zou ik bijlange zo kalm niet kunnen gebleven zijn. Want het had nogal wat voeten in de aarde, he.” Ik schrok van deze woorden, want ik vond dat ik alles behalve koelbloedig was. Maar langs de andere kant wil dat ook zeggen dat ze daar heel wat andere gevallen dan mij over de vloer krijgen.

Bon, gisteren was ik helemaal content. Het geld stond op onze rekening. Eindelijk in orde! En vanaf nu zal het ook zo zijn. Oef.

Van slag was mijn stageles die ik nadien gaf een pak beter dan eerder in de week. En thuis was ik ook plots een ander mens. Want zo lopen en doen, dat vreet toch aan een mens…

Liefs,
Me, Myself and We.

Het studentenleven

Het studentenleven… Ik heb er nooit deel van uitgemaakt en zal dat ook nooit doen. Hoe kan het ook anders? Ik heb thuis twee koters rondlopen. Ik kan het me niet permitteren om nog naar fuiven te gaan tot een kot in de nacht.

Neenee, ik ben een zelfbewuste studente. Ik maak mijn taken (nipt) op tijd. Maar het zijn er zo veel. Ik combineer in het eerste semester 5 opleidingsonderdelen. Dat wil zeggen dat ik minimum 15 grote opdrachten moet maken, plus dan nog alle vaardighedenassessments. En ook nog de tussentijdse opdrachten van in de klas. Want ja, ik ga nu ook effectief naar de les.

Ik moet wel bekennen dat ik dit relatief leuk vind. Zo word ik al eens met de leerstof geconfronteerd en hoor ik alles al eens. Ik ben er nog gemotiveerder door en wil het écht tot een goed einde brengen.

Maar langs de andere kant: ik ben ook wel een uur onderweg naar ginder of naar huis. Ik zit dus minstens twee uur in de auto om naar school en terug thuis te geraken. Als de lessen tot 17u45 duren, ben ik niet voor 19 uur thuis. Als de lessen om 8u30 beginnen, moet ik om 7uur de deur uit zijn én sta ik op om 5u30. Eén dag in de week, de woensdag, starten de lessen om 8u30 en eindigen ze om 17u45. Dus… Ik zie de kinderen niet zo veel meer.

Gelukkig hebben we fantastische (schoon)moeders die gerust één dag in de week willen komen oppassen en de kinderen van school willen gaan halen. We hebben ook een babysit die dit wilt doen. Op die manier eten de kinderen op tijd en moeten Het Ventje noch ik ergens onderuit muizen of ons opjagen. Ik denk dat de (schoon)mama’s niet half weten hoe dankbaar ik hen ben. Want het is dankzij hun hulp dat ik mij volledig kan gooien op mijn studies.

Ik ben ook weer met vanalles tegelijk bezig. Een opdracht voor PAV werk ik uit zodat ik die tijdens mijn lessen voor mijn Bachelorproef ook kan gebruiken… Twee vliegen in één klap noemen ze dat dan. En de weekends… Tjah… Dit weekend wordt een werkweekend. Maar anders probeer ik zo veel mogelijk in de week te doen.

Ik merk wel dat ik geen 20 meer ben en dat ik kinderen heb, want ik ben op vrijdag zo moe. Mentaal wordt er veel van me gevraagd. Het vroeg opstaan, het laat doorwerken… ’s Nachts nog eens uit bed gezet worden door één van de twee knappe zonen. Ik voel het wel.

Volgende week begint mijn observatiestage. De week daarna begin ik aan mijn stagelessen. Ik kan onmogelijk uitleggen hoeveel zin ik erin heb en hoe had ik ernaar uit kijk om les te geven. Ken je het gevoel dat je je hart volgt? Dat gevoel heb ik echt wel.

Hoe gaat het eigenlijk met jou? Heb je ook soms het gevoel dat je nogal veel hooi op je vork genomen hebt? Want dat gevoel heb ik wel, hoewel ik er mij ook van bewust ben dat het nu in rechte lijn naar mijn diploma zal leiden. Daar trek ik mij aan op.

Blijkbaar ben ik niet de enige die een evenwicht zoekt tussen studeren en gezinsleven. Ik mag me dan nog gelukkig prijzen dat ik voorlopig niet hoef te werken, maar dat is ook ooit anders geweest. Kim doet ook haar eigen ding om een goed evenwicht te vinden. Een straffe madam vind ik haar.

Liefs,
Me, Myself and We.

Mijn bureau

Ik heb er een liefde-haat verhouding mee, met mijn bureau. Thuis dan. Aangezien ik al een jaar niet aan het werk ben, heb ik geen professioneel bureau meer en ik ben er niet rouwig om. Mijn eigen bureau thuis vind ik om eerlijk te zijn een heerlijk plaatsje om te vertoeven. Mijn bureautafel staat onder het dakvenster. Zo krijg ik lekker veel licht binnen (tijdens de juni maanden iets te veel en dan brengt de ventilator ook al eens ‘verkoeling’.) Alleen jammer dat ik het soms niet georganiseerd krijg…

Alles in fardes. Mooi. Op orde, maar toch ook weer niet… Die mappen zitten niet allemaal vol en in feite blader ik er niet zo veel meer door. Ze nemen ook veel plaats in… En dan heb ik het nog niet over de boeken die bij elk vak horen. Help! Nadenken, nadenken, nadenken…

Ik ben begonnen met van alle cursussen die afgewerkt waren een bundel te maken. Veel netter, nog altijd beschikbaar ter inzage en gedaan met nieuwe fardes kopen! Recyclen for the win! Maar langs de andere kant, het is ook een wanordelijk boeltje, he… Aan stevigheid ontbreekt het elke bundel dus echt mooi recht staan doen ze niet… Nadenken, nadenken, nadenken…

Dan was het mijn verjaardag… En ik heb nagedacht! Over een manier om de bundels te verstevigen en samen te voegen. Ik heb dus tijdschrifthouders (denk ik) gevraagd voor mijn verjaardag, en ze gekregen van mijn lieve zus! OK. Op zich neemt dit misschien wel even veel plaats in als een farde, maar in de bakjes zitten ook mijn studienotities, mijn opdrachten en taken (4 bundels per vak omvatten in feite twee dikke fardes en zitten nu samen in 1 bakje) en de bijhorende handboeken. Ik heb dus per vak 1 bak. Ik ontbreek er nog dus ga ik er binnenkort weer bijhalen. Ik heb namelijk nog wel wat bundels te maken, maar niet voor ik ze netjes kan wegzetten.

Eindelijk krijgt mijn boekenkast zijn overzicht terug! Net als mijn bureau zelf… Opruimen zonder rommel maken gaat niet.

Zoals gezegd: ik spendeer graag tijd aan mijn bureau. Ik hoop het helemaal in orde te krijgen tegen eind volgende week zodat ik hier met plezier kan komen zitten om mijn bachelorproef te schrijven… En te studeren. En dingen uit te werken. Ja, de laatste rechte lijn naar mijn diploma gaat bijna van start!

Hoe ziet jouw bureau eruit? Wordt dat ook gemakkelijk een rommeltje? Of heb jij altijd alles continu onder controle?

Liefs,
Me, Myself and We.

Wat een geloop en gedoe …

12 september 2016. De dag voor mijn 31ste verjaardag. Die dag kreeg ik mijn ontslag en moest ik als een crimineel het bedrijf verlaten. In tranen heb ik Het Ventje gebeld. Want hoe je het ook draait of keert: een deuk in je ego is het wel…

Ik werd uitbetaald tot 6 april 2017 na 6.5 jaar dienst enzo. Hoe dat juist wettelijk geregeld is weet ik niet, maar ik was toch een paar maanden ‘gerust’. Ik ben wel quasi onmiddellijk naar mijn vakbond gegaan om mijn verhaal uit de doeken te doen en te vragen wat ik nu moet doen. “Niets, kom gewoon eind maart terug, een week voor je uitbetaling afloopt, en dan zullen we alles in orde brengen.”

Zo gezegd zo gedaan. Eind maart ging ik terug naar de vakbond, maar ondertussen had ik ook al gewerkt in het onderwijs. Ik zat dus met een grote C4 van mijn eerste werkgever, en een kleine C4 van in het onderwijs. So far so good. Alle papieren waren op tijd binnen en doorgestuurd.

Pas na een tijdje en nadat ik zelf terug naar het ACV ben gegaan, kreeg ik te horen dat er een probleem was met mijn dossier en dat er een bepaald document ontbrak. Het dossier werd vanuit de RVA terug opgestuurd naar het ACV waar het nooit is toegekomen. Waar waren mijn papieren? Kwijt. Simpelweg kwijt. In die 19 jaar dat die mevrouw voor de vakbond werkte, heeft ze dat nog nooit meegemaakt…

Blijkbaar had ik in 2007 ook een werkloosheidsuitkering aangevraagd in Vlaams-Brabant, maar nooit gekregen omdat ik direct nieuw werk had. En blijkbaar ontbrak er dus een overdrachtsformulier om mijn dossier van RVA Vlaams-Brabant naar RVA Oost-Vlaanderen over te dragen. Dat papier werd ingevuld en ondertekend, maar tegelijkertijd werd er mij ook gevraagd om contact op te nemen met mijn ex-werkgevers (zowel de privé als de school) om nieuwe originele C4’s op te sturen. Ik heb hier wijselijk voor bedankt en gezegd dat ACV dit zelf mocht doen. Het is ergens bij hun communicatie dat mijn papieren zijn verloren gegaan en ik neem liever geen contact meer op met mijn privé-werkgever. (Ik heb trouwens ook quasi iedereen die daarmee te maken heeft geblokkeerd op Facebook en Instagram.)

Uiteindelijk waren mijn C4’s dan opnieuw in orde, dank u ex-werkgevers. Dus dacht ik dat het in juni wel in orde zou komen… Niets daarvan. In juli nog altijd geen uitbetaling gekregen, dus ik terug… Er werd gebeld naar RVA: “Ze moeten je nog een code geven, maar dat zal tegen eind volgende week in orde zijn.”

Vorige week (we zijn bijna midden augustus): nog steeds niet in orde. Er werd opnieuw gebeld naar RVA: “Het is allemaal in orde, eind volgende week krijg je daar nieuws over.”

Vandaag had ik nog niets in de bus gekregen en aangezien het ACV alleen in de voormiddag open was, ben ik nog maar eens teruggegaan. “Ahja, vandaag werd er iets in je dossier gewijzigd. Neem maar een nummertje en wacht nog maar even.” (Een uur heb ik in de wachtzaal gezeten…)

Bon, ik kom aan een bureautje bij een vriendelijke dame (ze zijn daar allemaal wel vriendelijk hoor, hoewel ik ook behoorlijk boos begin te worden) die me wist te vertellen dat er een 0 code werd gegeven vanaf 7 april, de dag waarop ik mijn uitkering aanvroeg, en een deftige code ga krijgen vanaf 28 juli 2017. Ik vroeg dus, net zoals jij nu denkt: “Wilt dat dan zeggen dat ik geen uitkering ga krijgen van 7 april tot 28 juli?”

“Inderdaad.” werd mij gezegd en tegelijkertijd werd er mij ook verzekerd dat er maandag contact wordt opgenomen met de RVA, want dat ik wél met alles in orde en op tijd was, maar dat de communicatie tussen beide volledig is verkeerd gelopen en dat het dus niet aan mij lag.

Nu hoop ik maar dat het ACV het in orde gaat krijgen, of ik moet naar de arbeidsrechtbank stappen… Vandaag zat er trouwens een brief in de bus met de beslissing van de RVA op vermeld. Gelukkig had ik al een woordje uitleg gekregen, of ik zou gewoon gefreakt hebben.

Maandag zou ik dus meer moeten weten (nog wachten) en ga ik weten hoe ze dat gaan oplossen. Ik ben eens benieuwd, want hoe je het ook draait of keert: onze spaarpot geraakt stilaan leeg… Gelukkig heb ik een vakbond om dat een beetje voor mij op te lossen. Ze nemen er wel hun tijd voor, maar als je dat allemaal zelf moet in orde brengen: waar moet je in hemelsnaam zijn? Ik zou het echt niet weten…

En zo heb ik dus deze voormiddag mijn tijd een beetje verspild en verspeeld…

Liefs,
Me, Myself and We.

Zandsculpturenfestival

In augustus sturen wij Ilian op woensdag niet naar de crèche. Hij gaat dan normaal gezien een halve dag, maar we vinden het zonde om Mauro uit zijn bed te kegelen om Ilian weg te brengen voor vier uurtjes… Vandaar dat we beslist hebben dat Ilian op woensdag thuis blijft, met Mauro en mama.

Ik probeer dan om leuke dingen met hen te doen. Vorige week gingen we naar Planckendael. Gisteren zijn we naar Oostende gereden voor het zandsculpturenfestival. Ik was sowieso van plan hier eens naartoe te gaan en heb ineens ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om Mauro in Bredene, bij zijn meter, af te zetten voor een paar dagen logeren. Iedereen happy en ik ben op donderdag en vrijdag alleen thuis zodat ik goed kan doorwerken.

Op de website van zandsculpturenfestival heb ik gelezen dat foto’s alleen voor eigen gebruik mogen dienen. Vandaar dat ik hier maar een kleine selectie laat zien. Ook had ik daar gelezen dat je korting kreeg met je fun-kaart, je delhaize-kaart of lerarenkaart. Kun je je nu voorstellen dat ik mijn fun-kaart ben vergeten afgeven en dus de volle pot heb betaald? Dom, he? Ach. Persoonlijk vond ik het veel geld (€8 voor Mauro, €12 voor mij, gratis voor Ilian) voor wat het was. Ik begrijp dat er veel werk kruipt in deze speciale zandkastelen (zo heb ik dat toch proberen uitleggen aan Mauro), maar er waren er al een aantal waar het zand begon af te brokkelen. Ik heb dus één goede raad voor wie er ook eens naartoe wil gaan: ga onmiddellijk nadat het is opengegaan. Zo heb je echt nog volledige zandsculpturen.

We waren thuis vertrokken om 11uur. We waren pas om 12u45 geparkeerd op de Visserskaai in Oostende (daar heb ik geen lift gevonden, dus met de buggy boven de grond geraken en nadien terug aan de auto is een hele onderneming!). Er was een beetje file… We moesten nog geen honderd km rijden, he! En dan zo lang in de auto zitten… Pfff…

We zijn dan direct een croque monsieur gaan eten in een zeer kitscherig etablissement. Prulletjes, lampjes, krulletjes, beeldjes… En allemaal het liefst zo kitsch mogelijk. Ach, de kinderen waren braaf, de croque was eetbaar (wel weinig groentjes om een croque met groentjes te vragen en daar dan bijna het dubbele voor te betalen) en we konden naar toilet gaan.

Na het eten moesten we niet ver stappen naar het Zeeheldenplein om de zandsculpturen te bekijken. Daarna eventjes op de pier en de dijk gewandeld en een pannenkoek/wafel gegeten. Rond twintig na vier waren we dan bij de meter van Mauro waar we nog gezellig op het terras hebben gezeten en een beetje hebben  gebabbeld, foto’s van de trouw bekeken…

En nu zit mijn pauze erop en ga ik terug in de boeken vliegen. Het laatste hoofdstuk van relationele en seksuele vorming. Weet je dat ik zelfs op schema zit? Ik ga relax mijn herexamens tegemoet, maar misschien ook te relax?

Liefs,
Me, Myself and We.