Al een maand geleden

Al een maand geleden werd onze kleinste man al drie jaar. De tijd vliegt echt. Het is ongelooflijk. Drie jaar al. Maar soms kan hij toch nog zo klein zijn… Hij kan dan echt komen kroelen als een baby, een tutje vragen op een zeer zielige manier… Knuffelen doet hij als de beste. En als hij ’s morgens bij ons in bed komt liggen, dan streelt hij zo lief en zachtjes over mijn wang. Hij is zo lief, maar langs de andere kant zou ik hem soms achter het behang willen plakken.

Mauro zijn derde verjaardag was in het thema Kabouter Plop. Pas vanaf zijn vierde verjaardag mocht hij zelf kiezen. Ik ben een mama die van het principe is: wat de ene krijgt, krijgt de andere ook. Vooral ook omwille van het feit dat Mauro enorm veel beseft en hij zich jaloers durft gedragen. Ik ben er echt van overtuigd dat ik ze gelijk behandel en ik streef daar ook naar. Soms is dat wel vermoeiend, maar ik heb het er voor over.

Mauro zijn derde verjaardag in thema Plop? Die van Ilian ook dan. Maar er was nog zo weinig decoratiemateriaal van te vinden! Ondanks de twintigste verjaardag van die kabouter. Niks te vinden in de winkel. Ik heb dan maar met nog wat restjes van Mauro zijn feestje iets geknutseld en me op die kleuren gebaseerd voor de rest van de decoratie. Ik heb ook voor het eerst een slinger gemaakt van heel het eerste levensjaar van Ilian. Elke maand werd er een foto gemaakt en zo werd er dan een jaar opgebouwd. Alleen jammer dat hij verkeerd geplakt is en van rechts naar links ‘te lezen’ is. Ik zal daar niet goed over nagedacht hebben… Tegen Mauro zijn volgende verjaardag moet ik dat van hem ook hebben. Dan kan die slinger elk jaar boven water komen. Maar ik moet eens nadenken over een gemakkelijker en lichter exemplaar. Die van Ilian is behoorlijk ‘zwaar’. Dus als je een idee hebt hoe ik dat het best kan doen of waar ik dat eventueel zou kunnen bestellen, dan hoor ik het graag.

Zoals bij ons de gewoonte is, gaven we eerst taart, gevolgd door soep en pasta met bolognaisesaus. Lekker gemakkelijk. Wel veel afval, maar minder afwas. Het is maar waar je je prioriteiten legt… Koffie werd uiteraard niet in kartonnen bekers geschonken. Ik heb nog een beetje fatsoen hoor.

Hieronder foto’s van de versieringen, de mise-en-place, de taart en het feestje.

Ilian heeft genoten van zijn feestje en de cadeautjes, net zoals de gasten zelf ook genoten hebben. Althans, dat hoop ik. Ondertussen ben ik uiteraard al aan het nadenken over Mauro zijn volgende verjaardag, maar daar hebben we nog tijd voor.

Nu moet ik wel toegeven dat het ophangen van de versiering beduidend langer geduurd heeft dan ik dacht. Ik denk dat dat net zolang duurde als het eigenlijke feestje geduurd heeft. Als die krulletjes en spiralen en tierlantijntjes… Na het feestje is de versiering van Plop ook naar de kamer van Ilian gegaan. Zo heeft hij nu een jaar lang een Plop kamer.

Vind je het eigenlijk wel leuk om onze feestjes te zien? Of verveel ik je daar alleen maar mee?

Liefs,
Me, Myself and We.

Advertenties

Let’s kick some ass in 2018 !

2018 is al goed op gang. De jaarwisseling hebben wij rustig gevierd. Ik denk dat we rond halfdrie in ons bed lagen. Op het gemakje, toch? Samen met de buren lekker eten, de kindjes die samen spelen, iets drinken, beetje zot en onnozel doen, maar toch nog ernstige gesprekken. Voor mij hoeft dat niet meer te zijn.

Ik zou je gerust nog het beste willen wensen voor het nieuwe jaar, maar ik vind dat zo raar om te doen. Note to myself: volgende jaarwissel een bericht inplannen waarin dit gebeurt en die laten publiceren op 1 januari 2019.

Bon, ik ga voor mijzelf even de doelen voor het nieuwe jaar oplijsten. De dingen die ik wil doen en bereiken dit jaar:

  • een bachelorproef schrijven
  • afstuderen
  • een opkuis houden in mijn digitale foto’s en daar fotoboeken van maken

Je denkt nu misschien: is het alles? Neen, hoor. Er zijn nog veel kleinere doelen, maar mijn tijd is nu te beperkt om ze allemaal met jou te delen. Dit zijn de grootste, want de foto’s die ik moet opkuisen gaan over een tijdsperiode van minstens vijf jaar, als het niet meer is.

Ergens tussendoor wil ik ook leren handletteren en tekenen om mijn Bullet Journal mooi te krijgen. Hoewel het niet zozeer een planningsmethode is voor mij. Eerder een verzamelmethode voor alle collecties die we in huis hebben en halen. Gaande van strips over boeken naar dvd’s… Ook hou ik hier de verjaardagsfeestjes van de kinderen en de to do’s voor elk feestje in bij. Indien je meer wil zien, zal ik misschien wel eens een blogje wijden aan mijn eigen Bullet Journal.

Voor nu kruip ik terug met mijn neus in de boeken en hoop ik regelmatiger terug iets te schrijven.

Wat zijn jouw doelen voor het nieuwe jaar?

Liefs,
Me, Myself and We.

Kerst 2017

Ik dacht dat ik dit jaarlijks postte, maar dat blijkt niet zo te zijn. Mijn vorige kerstsfeer dateert al van 2015! Twee jaar geleden dus… Oepsie. De tijd gaat toch vlug, he.

Ondertussen staat onze kerstboom voor dit jaar ook al. De luiertafel die al vijf jaar in dit lege hoekje stond heb ik uit elkaar gehaald en naar de zolder gedragen. Hopelijk komt die niet meer terug. Plaats voor de kerstboom dus! Ik heb ondertussen kerstversiering in allerlei kleuren. Dit jaar heb ik gekozen voor de combinatie rood-wit-zilver. Ik denk dat het tien jaar geleden is dat er iets roods in onze kerstboom kwam. Tijd voor herhaling dus, me dunkt.

IMG_8177IMG_8178

Leeg trekt ze op niks natuurlijk. Dat is ook maar normaal denk ik. Alle versiering naar beneden halen vraagt veel over en weer geloop van het gelijkvloers naar de zolder en terug. Het Ventje denkt dat ik 7 kerstbomen kan versieren met de versiering die wij hebben. Elk jaar koop ik een beetje bij. Maar nu mag ik niet meer… Allez, het komende jaar toch.

IMG_8183IMG_8184IMG_8185IMG_8186IMG_8187

Naast de standaard-kerstballen hang ik altijd een paar eye-catchers in de boom. En de lichtjes? Die knipperen! Maar net niet hard genoeg om er dol van te worden.

IMG_8188IMG_8189

Ik probeer ook om zo weinig mogelijk versiering op de kasten te zetten. Zelfs door het jaar probeer ik minder en minder op de kasten te zetten. Te veel is nooit goed, natuurlijk. Maar zo maak ik wel plaats voor de kerstversiering en staat er alleen kerstmis op onze kast te blinken.

IMG_8190IMG_8191IMG_8192

Ons keukenraam biedt ook altijd wel perspectief. Grote kandelaars en veel lichtjes, daar hou ik van. Kerst is toch het feest van het licht, of zie ik dat verkeerd?

IMG_8182

IMG_8193

En zo is het einde van dit jaar ook bijna in zicht. De laatste maand is ingegaan. Nog drie weken les, dan de feestdagen overleven en dan de examens.  De kerstvakantie wordt dit jaar ook mijn laatste blokvakantie. Eindelijk.

Staat jouw kerstboom al?

Liefs,
Me, Myself and We.

Stageperiode

Momenteel ben ik aan “de koningin van de stages” van onze opleiding bezig. Allez, dat wordt zo genoemd door ons opleidingshoofd. We moeten 44uur lesgeven en 30uur aan meso-activiteiten doen. Of educatieve activiteiten binnen de school.

Momenteel ben ik lessen 35 en 36 aan het voorbereiden. Ik vind het zeer boeiend en interessant. Ik leer ook veel dingen bij, wat normaal is denk ik. Maar langs de andere kant ga ik ook blij zijn als de stage voorbij is. Want altijd creatief zijn en vernieuwende dingen integreren vergen enorm veel energie. Energie die ik begin te missen.

De taken voor de hogeschool blijven liggen. Dus volgende week woensdag, donderdag en vrijdag ga ik een inhaalbeweging maken. Maar ik zou ook graag ergens tussendoor onze kerstboom al zetten. Bon. Ik zal wel zien waar ik geraak, maar school inhalen primeert nu wel.

Ik moet me ook eens verder verdiepen in de lessenreeks voor mijn bachelorproef. De desbetreffende leerkracht zou ik ook eens moeten aanschrijven. De lesbundels bezorgen aan de school en hopen op feedback. Afspreken wanneer ik de lessen zou mogen gaan geven… Mijn promotor aanschrijven om te kijken hoe ik het best een nulmeting kan uitvoeren.

Wintermoeheid begin ik ook te voelen. Ziek ben ik (gelukkig) nog niet. Ik roep er ook niet op, want het is écht niet het moment nu. Die laatste rechte lijn naar mijn diploma is behoorlijk stevig.

Ik kan nog uren doorgaan over het vele werk dat ik moet doen, maar daarmee geraakt het werk niet af natuurlijk. Dus ik sluit hier weer af en vlieg er opnieuw in.

Hoe gaat het met jou trouwens?

Liefs,
Me, Myself and We.

Opluchting…

Wat een opluchting. Wat een blok is er van mijn schouders gevallen! Herinner je je nog de hele rompslomp die er volgde op mijn ontslag van september vorig jaar? Het was nogal een geloop en een gedoe, maar om het kort samen te vatten: het is in orde!

Vorige week dinsdag kreeg ik een mail van mijn vakbond. “U heeft een goedgekeurde code gekregen voor de maanden april tot en met juli. U zal dus uitbetaald worden. Maar is het mogelijk ons de controlekaarten voor deze 3 maanden opnieuw te bezorgen, net zoals uw inschrijvingsbewijs bij de VDAB?”

Eerst was ik blij, tot ik de ‘maar’ las. Het is toch niet mogelijk, he?! Nu dat weer! Ik mail vriendelijk terug dat ze mijn inschrijvingsbewijs twee weken geleden nog maar een derde keer gekregen hebben, maar dat ik ondertussen een vrijstelling heb gekregen bij de VDAB. Ik vroeg ineens ook welke controlekaarten ik nu opnieuw moest indienen, want door die vrijstelling heb ik er geen blauwe meer, maar witte. Bon.

Ik kreeg een mail terug met de vraag of ze mij die blauwe controlekaarten opnieuw moest opsturen. Uiteraard heb ik ‘ja’ geantwoord! Woensdag zaten ze al in mijn bus.

Donderdagochtend, ik ga wéér naar het kantoor van mijn vakbond. Ik krijg eindelijk een ticketje toegewezen. Maar mijn kaarten had ik nog niet afgegeven. “Ik wil ze persoonlijk afgeven en horen dat het in orde is, dat ik binnen twee dagen weer geen brief krijg om te zeggen dat er iets niet in orde is.” Ik werd begrepen.

Ik kwam bij een man terecht. Die zegt mij: “het is allemaal in orde. Ik ben nu de betaling aan het valideren.” Je wilt niet weten hoe blij ik was. Echt serieus! Bovenop de betaling die volgde, kwam er ook nog een bijpassing, want ik had te weinig gekregen. Ongelooflijk content was ik! Ik wil vertrekken, en die man van de vakbond zei me: “Ik wil u nog bedanken voor uw koelbloedigheid, mevrouw. In uw plaats zou ik bijlange zo kalm niet kunnen gebleven zijn. Want het had nogal wat voeten in de aarde, he.” Ik schrok van deze woorden, want ik vond dat ik alles behalve koelbloedig was. Maar langs de andere kant wil dat ook zeggen dat ze daar heel wat andere gevallen dan mij over de vloer krijgen.

Bon, gisteren was ik helemaal content. Het geld stond op onze rekening. Eindelijk in orde! En vanaf nu zal het ook zo zijn. Oef.

Van slag was mijn stageles die ik nadien gaf een pak beter dan eerder in de week. En thuis was ik ook plots een ander mens. Want zo lopen en doen, dat vreet toch aan een mens…

Liefs,
Me, Myself and We.

Het studentenleven

Het studentenleven… Ik heb er nooit deel van uitgemaakt en zal dat ook nooit doen. Hoe kan het ook anders? Ik heb thuis twee koters rondlopen. Ik kan het me niet permitteren om nog naar fuiven te gaan tot een kot in de nacht.

Neenee, ik ben een zelfbewuste studente. Ik maak mijn taken (nipt) op tijd. Maar het zijn er zo veel. Ik combineer in het eerste semester 5 opleidingsonderdelen. Dat wil zeggen dat ik minimum 15 grote opdrachten moet maken, plus dan nog alle vaardighedenassessments. En ook nog de tussentijdse opdrachten van in de klas. Want ja, ik ga nu ook effectief naar de les.

Ik moet wel bekennen dat ik dit relatief leuk vind. Zo word ik al eens met de leerstof geconfronteerd en hoor ik alles al eens. Ik ben er nog gemotiveerder door en wil het écht tot een goed einde brengen.

Maar langs de andere kant: ik ben ook wel een uur onderweg naar ginder of naar huis. Ik zit dus minstens twee uur in de auto om naar school en terug thuis te geraken. Als de lessen tot 17u45 duren, ben ik niet voor 19 uur thuis. Als de lessen om 8u30 beginnen, moet ik om 7uur de deur uit zijn én sta ik op om 5u30. Eén dag in de week, de woensdag, starten de lessen om 8u30 en eindigen ze om 17u45. Dus… Ik zie de kinderen niet zo veel meer.

Gelukkig hebben we fantastische (schoon)moeders die gerust één dag in de week willen komen oppassen en de kinderen van school willen gaan halen. We hebben ook een babysit die dit wilt doen. Op die manier eten de kinderen op tijd en moeten Het Ventje noch ik ergens onderuit muizen of ons opjagen. Ik denk dat de (schoon)mama’s niet half weten hoe dankbaar ik hen ben. Want het is dankzij hun hulp dat ik mij volledig kan gooien op mijn studies.

Ik ben ook weer met vanalles tegelijk bezig. Een opdracht voor PAV werk ik uit zodat ik die tijdens mijn lessen voor mijn Bachelorproef ook kan gebruiken… Twee vliegen in één klap noemen ze dat dan. En de weekends… Tjah… Dit weekend wordt een werkweekend. Maar anders probeer ik zo veel mogelijk in de week te doen.

Ik merk wel dat ik geen 20 meer ben en dat ik kinderen heb, want ik ben op vrijdag zo moe. Mentaal wordt er veel van me gevraagd. Het vroeg opstaan, het laat doorwerken… ’s Nachts nog eens uit bed gezet worden door één van de twee knappe zonen. Ik voel het wel.

Volgende week begint mijn observatiestage. De week daarna begin ik aan mijn stagelessen. Ik kan onmogelijk uitleggen hoeveel zin ik erin heb en hoe had ik ernaar uit kijk om les te geven. Ken je het gevoel dat je je hart volgt? Dat gevoel heb ik echt wel.

Hoe gaat het eigenlijk met jou? Heb je ook soms het gevoel dat je nogal veel hooi op je vork genomen hebt? Want dat gevoel heb ik wel, hoewel ik er mij ook van bewust ben dat het nu in rechte lijn naar mijn diploma zal leiden. Daar trek ik mij aan op.

Blijkbaar ben ik niet de enige die een evenwicht zoekt tussen studeren en gezinsleven. Ik mag me dan nog gelukkig prijzen dat ik voorlopig niet hoef te werken, maar dat is ook ooit anders geweest. Kim doet ook haar eigen ding om een goed evenwicht te vinden. Een straffe madam vind ik haar.

Liefs,
Me, Myself and We.

Mijn bureau

Ik heb er een liefde-haat verhouding mee, met mijn bureau. Thuis dan. Aangezien ik al een jaar niet aan het werk ben, heb ik geen professioneel bureau meer en ik ben er niet rouwig om. Mijn eigen bureau thuis vind ik om eerlijk te zijn een heerlijk plaatsje om te vertoeven. Mijn bureautafel staat onder het dakvenster. Zo krijg ik lekker veel licht binnen (tijdens de juni maanden iets te veel en dan brengt de ventilator ook al eens ‘verkoeling’.) Alleen jammer dat ik het soms niet georganiseerd krijg…

Alles in fardes. Mooi. Op orde, maar toch ook weer niet… Die mappen zitten niet allemaal vol en in feite blader ik er niet zo veel meer door. Ze nemen ook veel plaats in… En dan heb ik het nog niet over de boeken die bij elk vak horen. Help! Nadenken, nadenken, nadenken…

Ik ben begonnen met van alle cursussen die afgewerkt waren een bundel te maken. Veel netter, nog altijd beschikbaar ter inzage en gedaan met nieuwe fardes kopen! Recyclen for the win! Maar langs de andere kant, het is ook een wanordelijk boeltje, he… Aan stevigheid ontbreekt het elke bundel dus echt mooi recht staan doen ze niet… Nadenken, nadenken, nadenken…

Dan was het mijn verjaardag… En ik heb nagedacht! Over een manier om de bundels te verstevigen en samen te voegen. Ik heb dus tijdschrifthouders (denk ik) gevraagd voor mijn verjaardag, en ze gekregen van mijn lieve zus! OK. Op zich neemt dit misschien wel even veel plaats in als een farde, maar in de bakjes zitten ook mijn studienotities, mijn opdrachten en taken (4 bundels per vak omvatten in feite twee dikke fardes en zitten nu samen in 1 bakje) en de bijhorende handboeken. Ik heb dus per vak 1 bak. Ik ontbreek er nog dus ga ik er binnenkort weer bijhalen. Ik heb namelijk nog wel wat bundels te maken, maar niet voor ik ze netjes kan wegzetten.

Eindelijk krijgt mijn boekenkast zijn overzicht terug! Net als mijn bureau zelf… Opruimen zonder rommel maken gaat niet.

Zoals gezegd: ik spendeer graag tijd aan mijn bureau. Ik hoop het helemaal in orde te krijgen tegen eind volgende week zodat ik hier met plezier kan komen zitten om mijn bachelorproef te schrijven… En te studeren. En dingen uit te werken. Ja, de laatste rechte lijn naar mijn diploma gaat bijna van start!

Hoe ziet jouw bureau eruit? Wordt dat ook gemakkelijk een rommeltje? Of heb jij altijd alles continu onder controle?

Liefs,
Me, Myself and We.