Weer een beetje groter …

Dat kinderen groeien als kool, dat moet ik je niet uitleggen. Dat weet iedereen, en niet in het minst de mensen die zelf kinderen hebben. De tijd gaat zo snel voorbij! Ik heb ergens eens gelezen dat je dat gevoel hebt, dat de tijd sneller voorbij gaat, naarmate je verantwoordelijkheden groter worden. En ergens kan ik die redenering wel volgen…

Ook onze kleinste prins wordt groot. Weet je dat die op 1 september al naar school gaat? Kleine jongens worden ook groot. Maar tegelijk kan hij ook nog zo klein zijn en bijna terug kruipen in mijn buik… Dan rolt hij zich in een heel klein bolletje en komt echt in mijn oksel liggen en wringen tot hij erin past. Zo schattig! Ik zou hem dan zo kunnen opvreten!

Toen Mauro naar school ging, kreeg hij zijn ‘groot bed’. We hebben dat met Ilian ook gedaan. Het Ventje is een hele dag bezig geweest om de babykamer om te toveren in een grote jongenskamer.

IMG_5423IMG_5424IMG_5425

Een dag van bloed, zweet en tranen heeft het hem gekost. Maar ik heb niet geholpen. Niet dat ik niet wou, maar voor de lieve vrede in huis en het risico op ruzies te doen dalen, was dat de beste optie.

Ziehier het eindresultaat.

IMG_5641IMG_5640IMG_5638IMG_5639IMG_5429IMG_5430

Hoe hij het doet in zijn ‘groot bed’ is echt een ramp. Het was al de laatste twee weken dat hij in zijn babybedje sliep en vooral het eerste uur veel huilde. Soms zelf zo luid dat we dachten dat hij erin zou blijven. We hoopten dat met de verandering naar een groot bed dit zou beteren, maar nu komt hij eruit en gaat op de gang staan brullen. Normaal gezien hebben wij goede slapers en slapen die quasi direct nadat hun hoofd het hoofdkussen raakt, maar nu… We weten echt niet wat er aan de hand is met onze kleine man. ’s Nachts blijft hij gelukkig wel liggen en lijkt hij goed te knorren, maar dat eerste uur nadat hij in zijn bed werd gelegd… De Hel!

Ik heb al helemaal wilde plannen voor de kamer van Mauro onder handen te nemen als die naar het eerste schooljaar gaat. Hij heeft zo heel zachte kleuren tegen zijn muren en ik zou hem volgend jaar in de zomervakantie willen verrassen met een stoere jongenskamer in stoere kleuren. Maar daar hebben we nog tijd voor.

Ohja, de potjestraining van Ilian loopt ook niet van een leien dakje. Maar elk kind is anders zeker? Op zijn zestiende zal hij geen pampers meer dragen, denk ik dan…

Liefs,
Me, Myself and We.

Advertenties

Verjaardagsfeestjes

Mauro is in tussentijd ook vijf jaar geworden. Ze worden zo snel groot, he… Het is het eerste jaar waarop we beslist hebben om twee feestjes te geven voor Mauro: eentje voor kindjes, eentje voor volwassenen (in feite onze familie). Het probleem is dat als ze allemaal samen komen, het hier veel te druk wordt. Je kan niet meer deftig praten met elkaar. Vandaar de opsplitsing.

Ook dit jaar had ik gekozen voor een themafeestje, namelijk Blaze. In feite is het Mauro die gekozen heeft, en ik probeer dat dan uit te voeren. Van uitnodiging tot versiering is dat dan.

Hierbij een paar sfeerbeelden van het kinderfeestje.

Ik weet waarom ik niet voor kleuterjuf studeer hoor. Dat is echt niks voor mij. Chapeau voor de kleuterjuffen, maar ik zie mezelf dat echt niet doen. Deze ene namiddag was al goed genoeg voor mij… Maar Mauro vond het geweldig, heeft leuke cadeautjes gekregen, lekkere cake gegeten en appel-kersensap gedronken. En Ilian? Die was ziek, had koorts en moest binnenblijven met de papa (Het Ventje). Dus ik heb in mijn eentje deze bende proberen entertainen.

De zondag na deze drukke woensdagnamiddag hadden we dan het familiefeestje. Daarbij is er ook altijd taart in thema en wordt er avondeten voorzien. Hierbij ook een paar sfeerbeelden.

Het was de eerste keer dat we een feestje buiten konden houden. Normaal gezien aperitieven we buiten, maar trekken we voor de taart en het eten naar binnen. Maar deze eerste keer hebben we alles buiten kunnen doen. Er was wel felle wind, maar dat hield ons niet tegen om er toch een fijne namiddag van te maken. We hebben ineens die rustige namiddag ook gebruikt om een draaiboek te schrijven voor onze trouwdag.

De versiering die ik zelf gemaakt heb, hangt momenteel in Mauro zijn slaapkamer. Ik heb de decoratie van zijn Paw Patrol feestje van vorig jaar weg gedaan en dit in de plaats gehangen. Hij vindt dat super!

Door alles samen te laten komen, ben ik heel eventjes ingestort. Het werd me op een zaterdag te veel… Ik had afgesproken met een lieve buurvrouw om tickets voor cultuuruitjes te bestellen, maar ik was dat vergeten en ben naar de markt gegaan met Het Ventje en de boys. We hebben toen ook onze trouwringen opgehaald. En plots kreeg ik telefoon. “Waar blijf je?” Lap! Ik heb me dan maar naar huis gehaast, maar at was niet met de zin van Het Ventje… En ja: plots wist ik dat ik niet goed bezig was om een goede moeder, vriendin, lief, organisator en student te zijn. Ik was plat op mijn gezicht gegaan, maar ik ben rechtgekrabbeld en dat heeft welgeteld 24 uur geduurd. Nadien ben ik opnieuw kunnen kalmeren. Maar dat weet ik dan ook weer: niet te veel hooi op mijn vork nemen.

Momenteel ben ik ook al een beetje bezig met het helpen van het organiseren van de babyborrel voor mijn zus. Ook niet gemakkelijk, maar we zijn er op tijd aan begonnen en dat is ook al goed. 🙂

Liefs,
Me, Myself and We.

Time flies…

Het is al een goede twee maand geleden dat ik nog eens tijd genomen heb om een blogje te schrijven. Het is dan ook zo druk geweest! Gelukkig op een positieve en blije manier, maar toch enorm druk.

Wat is er allemaal gebeurd?

Wij zijn ondertussen getrouwd. Het was een heerlijke dag waarbij er niks verkeerd is gelopen. We hebben er met volle teugen van genoten, samen met de mensen die we graag zien.

DSC_0116IMG_5365IMG_5366IMG_5371IMG_5449IMG_5450

Daarna zijn we op huwelijksreis geweest, zonder kindjes, naar Kreta. Ik zie onze zoontjes doodgraag, maar voor deze ene speciale reis wilde ik ze er niet bij hebben. Ik ben van mening dat je ook nog tijd voor elkaar moet vrijmaken als koppel, zeker op vlak van huwelijksreis! We hebben ook geopteerd voor een adults-only hotel. Als we onze eigen kinderen niet bij ons hebben, willen we die van een ander ook niet in onze buurt. En daarbij: als dat dan een kindvriendelijk hotel is, dan doe je jezelf toch pijn door constant aan je eigen kinderen te denken in het genre van “ze zouden dat hier toch tof vinden, he?” Pas op: niks mis met mensen die hun kinderen mee op huwelijksreis nemen, he. Maar dit is mijn mening, en die van Het Ventje.

Na thuiskomst uit Kreta hebben we snel al onze kleren gewassen en opnieuw gestreken, want we vertrokken niet lang daarna mét de jongens naar Frankrijk. Wij op vakantie? Zij ook! We hebben ervan genoten! De twee reizen met elkaar vergelijken ga ik niet doen, want ze waren zo verschillend dat dat quasi onhaalbaar is…

Ondertussen zijn we ook alweer bijna drie weken terug van Frankrijk, maar het huis moest dringend gekuist worden. De versiering van de trouwdag is weggehaald. De kaartjes werden opgeborgen. En de tweede examenzittijd komt eraan. Dus daar heb ik ook nog een beetje werk voor…

Niet dat het mij allemaal tegensteekt, hoor. Integendeel. De vakanties hebben me deugd gedaan. Echt waar. En vanaf nu is het alle hens aan dek voor mijn herexamens… Studeren, taken afwerken… Maar op woensdag ga ik proberen nog een beetje vakantie in te plannen met de jongens.

Zo ben ik aan het denken om volgende week woensdag naar Planckendael te gaan. De week daarna zou ik graag naar het zandsculpturenfestival gaan. De week daarna heb ik dan examen en dan pas heb ik weer volop vakantie om die laatste week met volle teugen van de jongens te genieten…

Hoe gaat het in feite met jou? Nog plannen voor de maand augustus?

Liefs,
Me, Myself and We.

Countdown…

Nog een maand en we trouwen. Nog exact 1 maand! Wat gaat de tijd toch snel…

We hebben nog wel het één en ander te regelen. Zo gaan we dit weekend de locatie voor de foto’s in orde proberen brengen, gaan we de lunch voor de suite regelen. En verder moeten we nog een openingsdans vinden en muziek voor tijdens de ceremonie.

Voor de rest is alles wel klaar. Mijn trouwjurk hangt al bij mijn ouders thuis. Het kostuum van Het Ventje is ook bijna klaar. De trouwringen liggen klaar bij de juwelier. Mijn juwelen zijn vandaag binnen gebracht om te maken zodat ik die dan kan aandoen. Ik heb ook prachtige kousen gevonden vandaag en ben vollebak bezig met het oefenen van lenzen dragen. Het begint goed te lukken, ja! De uitnodigingen zijn ook de deur uitgeraakt. De taart is ontworpen en wordt gemaakt naar onze wens. De DJ en de fotograaf hebben ook nog niet afgebeld. Wat een pak van ons hart is.

Ondertussen moet ik ook nog taken maken voor school en beginnen studeren voor mijn examens. Ik heb ook niet stilgezeten door mijn stage Nederlands. Ik wist heel even niet meer waar mijn hoofd stond. Vandaar ook – en omdat Het Ventje via een collega van hem kan meegenieten van mijn blog en dat niet zo heel tof vindt – dat het hier zo stil is geweest. Niet dat ik mij daarvoor verontschuldig, maar prioriteiten stellen heet dat.

Met de kinderen gaat ook alles heel goed. Binnenkort wordt onze oudste al 5 jaar! De voorbereidingen voor zijn feestje zijn ook al aan de gang. Heb jij trouwens een idee voor leuke buitenspeelspelletjes met een hoop kinderen? Ik denk aan 1,2,3 piano, schipper mag ik overvaren (maar hoe gaat dat verder?), zakdoek leggen, hinkelen…

Hoe gaat het in feite met jou?

Liefs,
Me, Myself and We.

Daar is de lente …

… daar is de zon …

21 maart vandaag, dat wil zeggen dat de lente écht begonnen is. Het zonnetje gaf ook die indruk vandaag, maar de warmte bleef een beetje achterwege.

Ondertussen heb ik een stageperiode van twee weken achter de rug voor het vak PAV. Ik moet eerlijk bekennen, de eerste week verliep goed. De tweede week… Als ik daar niet plat op mijn gezicht ben gegaan, dan was het een foutloos parcours. Man man man… Het begon al bij de start van de les: ik gaf helemaal geen leiding. Ik omschreef nadien de leerlingen dan ook als een bende losgeslagen objecten, maar dat was volledig aan mezelf te danken. Zo onzeker dat ik was! Zo slecht geslapen dat ik had! Vlak voor mijn stageles nog een soortement van aanvaring met een collega… Jongens toch, het was mijn dagje niet.

En net die dag kwam mijn docente kijken… Ze had me het heugelijke nieuws te melden dat ik niet geslaagd was voor mijn stage op basis van wat ze die twee lesuren gezien heeft. Ik kon haar geen ongelijk geven. Huilend ben ik naar huis gereden…

’s Avonds dan gefacetimed met mijn ouders. De tranen stroomden over mijn wangen, want draai het of keer je zoals je wilt: ik leg wel mijn hart en ziel in mijn stagelessen. Soit, zij zijn in de auto gesprongen, hebben 50km gereden, hebben me bij elkaar geveegd en samen hebben we een leuke les in elkaar gestoken voor de dag nadien. Dikke dikke dikke dank u aan mijn lieve mama en papa die dat voor mij wilden doen en gedaan hebben. Woorden kunnen niet genoeg uitdrukken hoe dankbaar ik hen ben!

Gelukkig voor mij voelde ik mij toen alweer een pak zekerder, ging de les ook beter, had ik terug controle en deden de leerlingen graag wat ik van hen verwachtte!

Dikke merci ook aan mijn stagementor, want zij heeft ervoor gezorgd dat ik mijn ‘mislukte’ stageles opnieuw mag doen. Ze heeft daarvoor gepleit bij mijn docente die me ook die kans wilt geven. Je hebt er geen idee van hoe dankbaar ik hen ben! Zowel mijn mentor als mijn docent.

Maar de combinatie fulltime baan met stages en studies is écht niet gemakkelijk. Ik heb dat niet onderschat, want Nederlands heb ik erbij genomen op het moment dat ik zonder job zat. Toch deed ik iets verkeerds: want in januari heb ik alles laten vallen. Ik kon het niet, ik trok het niet, ik was op. Ik denk dat het toch tot dan geduurd heeft eer mijn ego terug een beetje opgekrikt was. Ik heb van mijn ontslag toch meer afgezien dan ik dacht, hoewel ik niemand van de mensen daar mis, laat staan het werk… Soit. Chapeau voor iedereen die die combinatie wél weet te managen, maar voor mij werkt het niet.

Vandaar dat ik al heb laten weten dat ik een eventuele verlenging na de paasvakantie niet ga aannemen. De combinatie is echt te zwaar. Het werk bevalt me enorm, de afwisseling ook, de collega’s ook. Maar ja. Ik moet vooral aan mijn toekomst denken, en niet alleen aan de toekomst van morgen.

Zo dadelijk heb ik een gesprek met mijn docente over mijn mislukte stageles die zij mocht aanschouwen. Ik heb er zo mijn theorie over en hoop dat ik haar kan overtuigen om naar mijn inhaalles te komen kijken. Moest ik er zin in hebben, dan zal ik misschien eens uitschrijven wat er juist is misgelopen, maar voor nu is dit voldoende vind ik.

Heb jij ooit tijdens je studies, bijscholingen, nascholingen, … een grote uitschuiver gemaakt? Of verliep alles altijd vlekkeloos bij jou?

Liefs,
Me, Myself and We.

En plots zijn we maart …

Mijn vorig berichtje is al van een hele poos geleden, maar er is zoveel gebeurd intussen dat ik er voor mezelf eens nood aan heb om alles op een rijtje te zetten… Ondertussen heb ik al overal #40dagenbloggen zien opduiken. Leuk initiatief, maar ik kan nu al niet meer volgen.

Ik zal eens vertellen wat er allemaal gebeurd is…

Op 1 februari kreeg ik telefoon met de vraag of ik die dag kon beginnen werken in een school op 3km van ons huis. Ideaal! Maar ik heb mijn diploma nog niet en daarbij: het was pedagogische studiedag in de school van Mauro, dus ik kon die dag sowieso niet beginnen. Dit werd me trouwens via mijn voicemail gevraagd, samen met de vraag om terug te bellen wat ik dan ook deed, maar zonder gevolg.

Op donderdag 2 februari kreeg ik opnieuw telefoon. Ik legde uit dat ik echt wel had proberen terugbellen, maar zonder gehoor. Plots viel de ‘frank’: ze was vergeten een nummer achter te laten en op de vaste lijn antwoordt ze niet gemakkelijk op woensdagnamiddag… Soit: ik werd uitgenodigd voor een gesprek. Maar het was bijna einde schooltijd voor Mauro en onvoorbereid stuur ik die niet graag naar de opvang. Ik legde dit dan ook uit en kreeg prompt te horen: breng je kinderen maar mee. Dus donderdag zat ik om vier uur aan het bureau van de directrice van dat centrum, met twee kinderen in mijn kielzog en met mijn agenda in de aanslag.

Zou je zo snel mogelijk, als in morgen, kunnen starten bij ons op het leerlingensecretariaat? Ik heb open kaart gespeeld en gezegd dat ik dat wel wou doen, maar dat ik al veel stage had ingepland in het kader van mijn opleiding. “Geen probleem! Zet er niks nieuws bij en we passen daar wel een mouw aan.” Mijn stage PAV gaat door binnen dezelfde scholengroep als waar ik werk. Mijn stage voor Nederlands gaat door in een andere school en heb ik verzet tot na de paasvakantie.

Dus op vrijdag 3 februari ben ik beginnen werken. En tot op de dag van vandaag doe ik dat nog altijd met véél plezier en graagte. Het contact met leerlingen spreekt mij enorm aan. Het feit dat het ook een beroepsschool is en ik voor het vak PAV kies heeft er ook voor gezorgd dat ik zonder schrik de sprong waagde. En uiteindelijk is het een tijdelijke opdracht, tot aan de paasvakantie. Leuk voor mij ook, want zo altijd alleen thuis zitten. Het heeft zijn voor- en nadelen!

Plots was het aanpassen, want van fulltime thuis zijn naar fulltime werken. Het was weer even zoeken naar een evenwicht thuis. Ondertussen hebben we dat gevonden, maar mijn stage loopt een beetje ‘in het honderd’, organisatorisch toch. Plots heb ik geen tijd meer overdag om eraan te werken. En dat voel ik wel. Gelukkig is het woensdag gedaan. Niet dat ik het niet graag doe, maar gewoon zodat ik terug op tijd mijn bed in kan.

Ergens tussendoor probeer ik dan nog dingen te regelen voor onze trouw. Het huishouden blijft liggen, want mijn prioriteiten liggen elders. Vandaag hebben we toch kunnen kuisen. Het was hoog tijd! Straks ga ik nog twee lesuren van 100 minuten voorbereiden en dan kan ik met een gerust hart gaan slapen.

Mijn docent waarvoor ik morgen normaal een opdracht klaar moet hebben, heb ik ook gemaild om te zeggen dat ik er niet klaar mee ga geraken. Ik hoop dat hij mij begrijpt… Ik wil niks afgeven waar ik niet tevreden mee ben. Dat is voor niemand fijn, dus ik heb een beetje respijt gevraagd tot volgend weekend. Dat valt nog mee, he?

Voor de rest gaat alles hier zijn gangetje. Alles loopt goed. De kinderen groeien als kool. De trouw nadert met rasse schreden. Carnaval in de carnavalsstad bij uitstek hebben we niet meegevierd door een zieke Ilian. Ach ja… Het is een beetje druk, maar we kunnen daar wel tegen.

Ik ga proberen weer wat meer structuur te brengen in mijn blog. Maar voorlopig heeft ons gezin het meest nood aan structuur.

Hoe gaat het in feite met jou?

Liefs,
Me, Myself and We.

Trouwblog – update

Gisteren waren we nog exact vijf maanden van onze trouwdag verwijderd. Wat vliegt de tijd toch! Gisteren ben ik ook een beetje in actie geschoten.

Zo heb ik iemand aangeschreven om hun locatie als locatie voor onze huwelijksshoot te mogen gebruiken. Inclusief lichte lunch. We trouwen normaal gezien om 12u30 in het stadhuis in Aalst. Dat is een ambetant uur, he. Ik ga proberen om onze suite om 11uur te ontvangen en een soort van mini-buffet met kant-en-klare koffiekoeken te voorzien. Koeken waar je niet meer moet in snijden of die nog ‘gesmeerd’ moeten worden. Ik denk dan eerder aan rozijnenkoeken, chocoladebroodjes, boterkoeken.

Ik zou dan tijdens de fotoshoot een lichte lunch willen aanbieden aan onze suite, want dan nog wachten tot pakweg 19uur ’s avonds… Ik denk dat er dan een paar mensen zullen flauwvallen van de honger als er de hele dag niet gegeten wordt. In de eerste plaats ikzelf. Tenzij ik stilaan sterf van de zenuwen en geen honger ga hebben… Maar dat weer ik dus nog niet.

Ik heb ook de feestzaal aangeschreven met de vraag wat er nu juist van decoratie wordt voorzien door hen. “U moet op onze website kijken, mevrouw.” Jaja, allemaal goed en wel. Er staan daar een 25tal foto’s op en op geen enkele is duidelijk te zien wat er in de prijs is inbegrepen, want er zijn zoveel verschillende kleuren en settings enzo… Ik heb hen dus gevraagd wat zij juist doen en wat wij juist mogen vragen (bv. de kleur van de servietten). Hun antwoord kwam vrij snel en nu weet ik dat er nog véél ruimte is om DIY decoratie te voorzien in de kleuren die wij wensen, want zij voorzien alles in het wit.

Wat de ceremonie betreft ben ik ook in blijde verwachting van een antwoord. De DJ heb ik ook nog even gecontacteerd om te horen of alles nog in orde is. Ik begin wel stress te krijgen dat er iemand gaat afzeggen (fotograaf zou ik ook nog eens moeten contacteren…)

Ik heb zoveel zin om er écht werk van te maken. Ik zal jullie dan ook op de hoogte houden, want vijf maanden is echt niet zo lang meer.

Wat denk jij nu? Dat ik een bridezilla ben? Of dat het uiteindelijk allemaal nog wel zal meevallen? 🙂

Liefs,
Me, Myself and We.