Halloween

Het is toch komiek hoe zo’n Amerikaanse rage tot hier geraakt, en elk jaar meer en meer! Vorig jaar heb ik er ook al iets rond gedaan en geschreven. Dit jaar heb ik me ook een beetje laten meeslepen…

Dit jaar had ik ons keukenraam meer ‘langs de binnenkant’ versierd zodat wij er ook geniet van hadden. Vlaggetjes, lampjes, theelichthouders… Als je de orchidee weg denkt, kan je je wel inbeelden hoe het eruit zag.

halloween

Vrijdagavond (op de verjaardag van Het Ventje) was er een Halloween wandeltocht in de school van Mauro. We zijn op valavond geweest, wat voor Mauro al ‘bangelijk genoeg’ was. Niet dat hij geschreeuwd heeft ofzo, maar hij was toch niet helemaal op zijn gemak.

Uiteraard waren onze kinderen ook verkleed en geschminkt. Dat hoort zo in dé carnavalsstad bij uitstek.

img_1755

Een echt skelet!

img_1760

En een schattig bijtje…

Het was een leuke wandeling en rond 20uur waren we terug thuis. Op tijd om de kindjes in hun bed te leggen nadat alle schmink was weggeveegd.

Ik had ook nog twee zakken Halloween-snoepjes gekocht voor als er kinderen kwamen Trick or Treaten. Allemaal leuk en wel en ik geef graag mee, maar zouden die kinderen dan in het vervolg het respect willen hebben om hun papiertjes van hun snoepjes op te rapen en die niet voor onze deur op de grond te laten vallen? Onbeschoft is dat! Sorry dat ik het zeg, maar mijn kinderen zouden het niet moeten proberen!

Ik heb nog een heleboel Halloween snoepjes over. Maar aangezien ik volgende week les ga geven over ‘de smaak’ en ik dit omgetoverd heb in ‘je bent wat je eet’, ga ik een paar snoepjes meenemen om de lesovergangen te versoepelen en om van die snoepjes vanaf te geraken.

Doe jij mee met de Halloween-hype? Of laat je dat aan je voorbij gaan?

Liefs,
Me, Myself and We.

 

Advertenties

Barbie III

Hola! Kom maar al van je paard af jij! Ik heb je gewaarschuwd dat ik misschien een “wetenschappelijk onderbouwd” blogbericht zou schrijven over dit onderwerp, want ik vond het een zeer interessant artikel!

Eerst en vooral: Barbie door de jaren heen.
1956: De Amerikaans Ruth Handles reist naar Europa en vindt in Duitsland de inspiratie voor wat later Barbie zal worden: Lilli, een pop gebaseerd op een callgirl, voorzien van de maten die bij zo’n beroep horen.
1959: De première van Barbie, op een speelgoedbeurs in New York. Het is de eerste vrouwelijke pop die bedoeld is voor kinderen. Om diezelfde reden wordt  de pop aanvankelijk weggehoond, maar hetzelfde jaar worden er maar liefst 300.000 stuks van verkocht.
1963: Controverse  wanneer een Barbie-pop op de markt komt met als accessoire een dieetboek met als titel: ‘Don’t eat’.
1973: Een dokter-Barbie komt op de markt als deel van en serie Barbie-poppen die verschillende beroepen uitbeelden. Duizenden kinderen spelen plots doktertje, en raken daar niet voor in de problemen.
1980: De eerste multiculturele Barbies, met andere huidskleuren dan sneeuwwit, zien het levensecht. Critici zijn echter niet overtuigd: de poppen hebben immers nog altijd dezelfde blanke gelaatstrekken als voorheen. Michael Jackson laat weten niets te snappen van de hele commotie.
1986: Een nieuwe lijn Barbies komt op de markt. Elke pop beeldt iemand uit de Amerikaanse geschiedenis uit. De lijn is een succes, ook al worden de poppen aan 68 dollar per stuk verkocht.
1987: Regisseur Todd Haynes, toen nog universiteitsstudent, maakt een kortfilm over muzikante Karen Carpenter, die overleed aan de gevolgen van anorexia nervosa. Haynes gebruikt in zijn film Barbie-poppen om Carpenter te vertolken , waarmee hij het marketingprincipe dat élke publiciteit sowieso goeie reclame is, in één moeite op de helling.
2000: Slecht nieuws voor Mattel wanneer een ex-werknemer de Bratz-poppen boven de doopvont houdt. De hippere poppen zijn binnen de vijf jaar 2 miljard dollar waard, en happen pijlsnel een aanzienlijk deel weg van het marktaandeel van Barbie.
2004: Barbie, sinds 1961 gehuwd met Ken, is voortaan een gescheiden vrouw. Barbie krijgt het huis, Ken de roze sportwagen. Zeven jaar later zullen de twee hun huwelijk alsnog redden.
2012: Het Oekraïnse model Valerie Lukyanova raakt bekend als ‘de menselijke Barbie’, en bijnaam die ze te danken heeft aan haar gelijkenis met de pop. Ze geeft toe dat ze wel degelijk borstimplantaten heeft, maar dat de rest van haar lichaam natuurlijk is. Ook Jeff  Hoeyberghs beweert van niets te weten.
2015: De doorbraak van het gewelfde lichaam in de populaire media. Modehuizen pakken uit met grotere maten, voormalige stijliconen als >Barbie worden op de korrel genomen in de popmuziek, en Kim Kardashian haalt wereldwijd de pers door op de cover van een Amerikaans tijdschrift te figureren naast haar omvangrijke en ontblote achtersteven, die de hoofdrol opeist en daarbij geen tegenspraak duldt.
2016: Mattel, dat steeds meer met dalende verkoopcijfers en veranderende schoonheidsidealen te kampen heeft, neemt een beslissing die ooit ondenkbaar geacht werd, en wijzigt het onaantastbare uiterlijk van de Barbie-pop. Voortaan zullen er drie nieuwe versies van Barbie op de markt komen, elk met een ander lichaam.

Ik wil in feite gewoon bewijzen dat Mattel al veel watertjes heeft doorzwommen en altijd het centrum van menig discussie geweest is. Er zijn altijd voor- en tegenstanders geweest. Zijn mijn ogen opengegaan na het lezen van dit interessant artikel. Zeer zeker!

“Hallo, ik ben een dikkerd. Dik, dik, dik.” Een 6-jarig meisje dat voor het eerst een ‘curvy’ Barbie in handen heeft gekregen in de testruimte van Mattel, verleent haar eigen  stem aan de pop. Haar speelkameraadjes lachen zich kapot.
Dit kan toch nooit de bedoeling zijn van een project als dit! Het kan toch niet de bedoeling zijn dat een kind haar eigen zelfbeeld ondermijnt en daarin gesteund wordt door een speelgoedreus als Mattel en haar eigen speelkameraadjes!

Een beetje verder in het artikel staat dan weer dat kinderen niet zomaar het woord ‘dik’ in de mond durven nemen. Het mag pleiten voor de campagnes tegen pesten op school dat geen enkel kind het  woord ‘dik’ zomaar in de mond neemt, maar toch: de nieuwe Barbie omarmen doen ze nog niet echt.

Als je het hele artikel graag eens wil lezen, den verwijs ik je graag naar de Humo van 9 februari 2016. Ik vond het zeer boeiend en ben het  standpunt van  de tegenstanders ook beginnen begrijpen. Waar een artikel dat gelezen wordt in het kleinste kamertje al niet goed voor is…

Heb jij het artikel gelezen? Of heb je dat stilletjes aan je voorbij laten gaan?

Liefs,
Me, Myself and We.

Barbie II

Gisteren heb ik mijn mening gegeven over de nieuwe Barbiepoppen. Mijn eigen persoonlijke mening. Ik ben trouwens zeer blij geweest met je reacties! Ik heb er zelf om gevraagd. Wat ik iets minder leuk vind is dat ik op andere sociale media als “dom persoon” word beschouwd net omdat ik mijn mening gaf en ik dit een goed idee vond.

Na jouw opbouwende kritiek op mijn mening ben ik nog eens gaan nadenken. Heb je het trouwens goed gelezen? In mijn bericht van gisteren stond al dat ik mijn bedenkingen had dat als ze dit voor Barbie doen ze dit dan moeten doortrekken voor al het speelgoed. Of heb je daar over gelezen? Soit.

Gisteren is LEGO trouwens ook met iets nieuws op de markt gekomen.

image

Een baby en rolstoelpatiënt. Willen we hiermee (tiener)zwangerschappen of rolstoelgebruik aanmoedigen? Uiteraard niet! Maar ook hier komt er stilaan een weerspiegeling van de realiteit. En ik vind dat alleen maar positief!

Als je niet te spreken bent over de veranderingen bij Barbie, wat is dan je mening over de vervangingen bij LEGO?

Liefs,

Me, Myself and We.

Barbie

Ik ben zelf een meisje en wilde vroeger doodgraag alles van Barbie hebben. Hoe rozer, hoe liever ik het gewild zou hebben. Uiteindelijk had ik 1 of 2 Barbiepoppen en je wilt niet weten hoe fier ik daarop was! En toch vond ik het nog niet genoeg. Ik wilde alles: het huis, de auto, Ken…

Enfin, ik kreeg het niet.

Neem ik dat mijn ouders kwalijk? Neen, hoor! Misschien op dat moment wel, maar ondertussen ben ik allang tevreden dat ik niet altijd alles kreeg wat ik wilde. Hoe verwend zou ik dan geweest zijn!?

Je weet toch dat die Barbiepoppen niet realistisch zijn? Je weet toch dat die taille dodelijk smal is? Dat als ze in het echt zou bestaan ze omvalt door de véél te grote borsten? Dat haar voeten niet plat te krijgen zijn door die hoge hakken die ze altijd draagt?

Er zijn zelfs echte meisjes die als Barbie door het leven willen gaan. Plastische chirurgie to the rescue! Hoe zot kan je zijn? Zou jij zover gaan om je ‘doel’ te bereiken? Ik vraag me trouwens af wat echte mannen hiervan vinden. Want echt mooi is dat in het echt niet, he.

Wat ben ik blij om vandaag in de krant te lezen dat er nieuwe Barbiepoppen zijn uitgekomen vandaag. Barbiepoppen die dichter bij de realiteit liggen. HALLELUJAH!

Aanschouw: de nieuwe Barbiepoppen.

CZ0QzCyWQAEiv1R

Ikzelf ben grote fan van de nieuwe poppen. Eindelijk is het doorgedrongen bij de fabrikant. Maar langs de andere kant vind ik het vreemd dat fantasie zo afgestompt moet worden. Want dat is het uiteindelijk wel: fantasie.

Moest ik zelf een dochter hebben, denk ik wel dat ze hiermee zou mogen spelen, zowel met de oude als de nieuwe poppen. Ware het niet dat ze zo verschrikkelijk duur zijn! Voor mijn zonen ben ik niet van plan dit bewust in huis te halen, maar als ze ergens komen waar ze Barbie hebben en ze spelen ermee, dan zal ik ze ook niet tegenhouden.

Wat vind jij van deze evolutie? Speelt je dochter al met Barbiepoppen? Zoja, vertel je haar dan dat dat figuurtje niet realistisch is? Zo niet, waarom niet?
Moest je een dochter hebben, zou je haar dan met Barbie laten spelen? Of speelt je zoon met Barbie en koop je dat bewust voor hem?

Liefs,
Me, Myself and We.

Cultureel erfgoed deel 4

Wauw! Deze maand is het wel een tegenvaller geweest seg… Uitleggen hoe dat komt ga ik niet doen. Het is wat het is. Voila.

Wat staat er komende maand op de planning?

p19ms71g0s196hjb3vv21l35io21Op zaterdag 19 december ga ik weer met mijn twee buurvrouwen naar een comedy-show kijken.

In zijn nieuwe show Kloenke deelt Han solo stevige klappen uit maar moet hij zelf ook slagen incasseren. Hij vecht terug. Nu de Islamitische Staat, de Kuringse Kleurenwies Kameraden en andere radicale hobbyclubjes de wereld bedreigen, is Han solo actueler dan ooit. En noodzakelijk! Hij is de stekende aambei in de reet van alles wat conservatief, extreem en naïef is. Ongemakkelijk, pijnlijk zelfs, maar altijd grappig. Humor met inhoud, diepgang, dubbele bodems en liters zalf.
Kloenke is de vierde avondvullende show van Han solo, gespeeld door acteur Han Coucke. Op tv was hij vorig seizoen te zien als vaste gast in het programma Balls of Steel. Momenteel speelt hij Lorenzo in het Canvasprogramma ‘Bevergem’.

Ik ben zeer benieuwd, want eigenlijk ken ik hem niet. Maar mijn ene buurvrouw heeft er al eens iets van gezien en vond hem goed. Ik weet het dus niet…

Theater

p19mq4o4j011881orh2sl1tko1jnc1Op woensdag 21 oktober ben ik naar ‘Vergeet het’ van het Vernieuwd Gents Volkstoneel geweest.

Didier Aspeslagh, oud-ambtenaar van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, wordt een dagje ouder en het lijkt wel alsof er wat ruis op zijn gedachten zit. Zijn naaste omgeving vindt dan ook dat het tijd is voor begeleid wonen. Ze maken zich immers zorgen over Didiers helderheid van geest, zijn steeds levendiger wordende fantasie en zijn recent ontloken religiositeit. En ook wel een beetje over zijn kunstverzameling waar ze tot voor kort geen weet van hadden…
Een evenwichtsoefening op de grens tussen strategisch geheugenverlies en de eerste tekenen van dementie. Verrassend volkstheater met een sterke cast. 

Het was grappig, met leuke  conversaties en een tof decor. Soms had ik het gevoel dat ik ogen te kort had om alles te volgen. Misschien kwam dat ook wel door het feit dat ik op het balkon zat. Dan is alles verder af.

Het verhaal was wel leuk. Een demente man die niet meer goed weet wat vandaag of gisteren gebeurde. Wat ze in ht stukje tekst schrijven om het stuk te verkopen, heb ik zo niet ervaren. Er staat dat zijn omgeving zich zorgen maakt? Neen, joh! Ze kwamen alleen maar profiteren! En misbruik maken van de situatie. Er was daar juist niets van bezorgdheid te merken. Wel raar dat ze over het verleden spraken, maar nooit echt gezegd hebben wat hun gemeenschappelijk deler was…

Alleszins, de tekst was grappig. Het verhaal iets minder. De cast was steengoed. Wederom heb ik ervan genoten.

Boeken

covers_boektoppers_B_chatroom1Chatroom ~ Helen Vreewswijk

“Dit is hem.”
Nieuwsgierig hield Marcia het gezicht van Floor met haarogen gevangen.
“Hij is achttien en heet Erik. Nou, wat vind je van hem?”
“Waarom is hij eigenlijk in zijn onderbroek?” wilde Floor weten.
“Daarom. Wat vind je nou van hem?”
“Hij is best knap.”
“Best knap? Hij is een stuk.”
Floor grijnsde. “Oké, hij is een stuk. Hoe lang ken je hem al?”
“Bijna drie weken.”
“Wat is dat nou met die onderbroek?” viste Floor.
“We hebben voor de webcam onze broek uitgetrokken. eerst hij en toen ik, gewoon voor de lol.”
Verscholen achter hun anonimiteit surfen Floor en Marcia rond op het internet, op zoek naar leuke jongens. Op een profielsite presenteren ze zich zo aantrekkelijk mogelijk. Ze veranderen hun naam en leeftijd en passen hun uiterlijk aan. Helaas zijn Floor en Marcia niet de enigen die de waarheid verdraaien. Al snel raken de meisjes verstrikt in een web van intriges en dan verandert een onschuldig avontuur in een ware nachtmerrie.

Dit boek zat in een pakket van boektoppers voor dit schooljaar voor de tweede graad. De perfecte doelgroep voor dit boek en dit verhaal. Ik heb het dus gelezen vanuit het standpunt leraar zijn.

Wat vond ik er nu van?
Beklijvend, een eye opener, een boek dat veel ruimte biedt om mee aan het werk te gaan.

Zou ik dit boek aanraden?
Ja, aan elke ouder met (tiener)dochters. En ook aan alle leerkrachten secundair onderwijs. Enfin, aan iedereen in feite.

happy-11Happy mama ~ Erika Van Tielen

In feite kan je alles wat ik over dit boek te zeggen heb al lezen in mijn verslag over de boekenbeurs. Ik ga dit dus niet nodeloos herhalen. Het laatste wat ik wil is je vervelen met herhalingen.

 

Musicals

Ons weekendje Londen heeft ons verleid tot het bezoeken van de musical Cats. Het ventje die nooit leest en me meenam naar de boekenbeurs en die nooit naartoneel gaat, ging met mij toch in een zeer knap Londens theater naar Cats kijken. De musical bestaat al 25 jaar, of langer, maar ze blijft mooi. Echt. Ik heb er immens van genoten! Dit was dus redelijk impulsief gebeurd. Wat het net zo leuk maakte. Foto’s zullen volgen in mijn reisverslagje.

Liefs,
Me, Myself and We.

Boekenbeurs 2015

11930930_918944048193255_830029248_nVorige week dinsdagavond drong het Ventje er nogal op aan dat ik woensdagnamiddag iets leuks zou gaan doen met onze jongens. Het was de eerste keer dat hij echt aandrong om eens met hen naar een binnenspeeltuin te gaan. Ik heb dat dan ook met plezier gedaan, hoewel ik vergeten was wat voor een lawaai er is in zo’n etablissement. Maar achteraf gezien ben ik er zeker van dat Mauro zich geamuseerd heeft. Ilian had er wat minder aan, maar dat komt gewoon door zijn leeftijd. Dat zal wel beteren.

Woensdagavond kwam dan de aap uit de mouw waarom ik iets moest gaan doen met onze jongens. Het Ventje had tickets geregeld om naar de boekenbeurs te gaan. Het Ventje die nooit leest ging met mij, zonder de kindjes, naar de boekenbeurs. Ik was zo blij!

Wat bedroeg onze buit?
Een speciale editie van een Jommekes-strip omdat die 60jaar geworden is.
Een strip over leraars. Zo van die ‘kortverhaaltjes’.
Onderhuids van Deflo&Liefrink.
Een boek uit de Shopaholic-serie van Sophie Kinsella.
Twee werkboekjes van PAV-atelier.
Duizend brochures voor leerkrachten over autisme, hoogbegaafdheid, pesten…
Happy mama van Erika Van Tielen, gesigneerd en met foto op de telefoon.

Het boek van Erika was eergisteren al uitgelezen. Ik denk dat ik het kan omschrijven als een langgerekte column, of een in boek uitgebrachte blog. Maar daar is helemaal niets mis mee! Ik heb het boek met plezier gelezen, maar ik denk dat het toch eerder een aanrader is voor aanstaande mama’s. Ik heb namelijk mijn bevallingen en borstvoedingssessies al een tijdje achter de rug waardoor ik mij minder persoonlijk aangesproken voelde.

Maar toch herkende ik mij in haar verhaal! Wie me volgt op Instagram weet al dat ik standaard tegen zwangere vrouwen (die ik ken) zeg: “Als jullie eens een positief bevallingsverhaal willen horen, kom maar af.” Ik ben het volledig met Erika eens dat vrouwen ongegeneerd de horrorverhalen met elkaar delen en zo elkaar schrik willen aanjagen ofzo? Ikzelf heb nooit geluisterd naar zo’n verhalen. Ik wachtte af wat er ging gebeuren en liet alles op me afkomen. Ik ging wel zien en het is zéér positief uitgedraaid.

Ook heeft ze het uitgebreid over borst – of flesvoeding. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook altijd die vraag stel aan zwangere vrouwen, maar ik kan jullie met mijn hand op mijn hart zweren dat ik mij bij de gemaakte keuze geen enkele vraag stel of een oordeel vel. Dat is puur uit persoonlijke interesse dat ik dat vraag.

Dat vergelijken van de kindjes, doe dat toch niet. Daarin heeft Erika dan ook weer gelijk. We maken er onszelf niet gelukkig mee. Dat Kind&Gezin ook altijd alles vergelijkt helpt natuurlijk ook niet echt. Elk kind heeft zijn eigen ritme en er is geen enkel 16-jarige die nog een pamper draagt of een fopspeen nodig heeft of niet kan spreken. Dus alles komt uiteindelijk wel goed.

Wat me vooral opviel was dat Erika zo’n sympathieke dame is. Niet dat ik iets anders verwacht had, maar toch. Van zo’n ‘BV’ weet je dat eigenlijk nooit op voorhand he.

De boekenbeurs van dit jaar zit er weer op. Ik ben eindelijk nog eens geweest en heb veel meer kennis dan boekenwijsheid meegenomen.

En jij? Ben jij naar de boekenbeurs geweest? Of lees je in feite toch niet zo graag? En heb je al gehoord van het boek van Erika Van Tielen? Al gelezen? Wil je het wel of niet lezen?

Liefs,
Me, Myself and We.

Cultureel erfgoed deel 3

Wat heb ik de voorbije maand allemaal gedaan op ‘cultureel’ vlak? Ik neem jullie graag mee op reis zonder spoilers te verklappen.

Wat staat er de komende maand op de planning?

p19mq4o4j011881orh2sl1tko1jnc1Op woensdag 21 oktober gaan we naar ‘Vergeet het’ van het Vernieuwd Gents Volkstoneel.

Didier Aspeslagh, oud-ambtenaar van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, wordt een dagje ouder en het lijkt alsof er wat ruis op zijn gedachten zit. Zijn naaste omgeving vindt dan ook dat het tijd is voor begeleid wonen. Ze maken zich immers zorgen over Didiers helderheid van geest, zijn steeds levendiger wordende fantasie en zijn recent ontloken religiositeit. En ook wel een beetje over zijn kunstverzameling waar ze tot voor kort geen weet van hadden…
Een evenwichtsoefening op de grens tussen strategisch geheugenverlies en de eerste tekenen van dementie. Verrassend volkstheater met een sterke cast.

Van het Vernieuwd Gents Volkstoneel heb ik al een stuk gezien en ik vond dat goed. Dus normaal gezien zou dit ook goed moeten zijn.

Boeken

cecileCécile ~ Ish Ait Hamou

Djibril is elf en droomt  van de wereld buiten zijn kleine dorp in het diepe zuiden van Marokko. Door zijn nieuwsgierigheid en zijn kinderlijk enthousiasme krijgt zijn leven een onverwachte wending. Niet alleen zijn eigen leven wordt door deze schokkende gebeurtenis overhoopgehaald, ze heeft ook een invloed op het leven van zijn familie en van een aantal mensen die hij nooit eerder heeft ontmoet.
Het enige wat Djibril twaalf jaar later nog verbindt met zijn zonovergoten geboorteplaats zijn de kleren die hij droeg en een verhakkelde foto die toebehoorde aan zijn oudere broer Kareem. Een onduidelijke krabbel op die foto leidt hem naar een adres in Parijs, waar hij kennismaakt met de jonge vrouw Cécile. De Française intrigeert hem, maar ze is nauwer vervlochten met zijn leven dan hij kon vermoeden.
Hoe meer hij Cécile bezoekt, hoe meer Djibril verwikkeld raakt in haar duistere kwellingen. De kans wordt steeds kleiner dat hij zijn thuis en zijn familie ooit terugziet.

Dit boek heb ik geleend van een goede vriendin. Ze leest niet zo heel veel maar vond dit boek zo mooi dat ze het me aanraadde. Ik denk dat ze het vooral een mooi boek vond omdat het geschreven is door Ish, maar het verhaal vond ze ook mooi. Er is nogal wat publiciteit rond geweest natuurlijk waardoor het boek in de kijker is gezet.

Wat vond ik er nu van?
Ik vond het een mooi verhaal! Vooral met de huidige vluchtelingencrisis in gedachten heb ik een aantal keer moeten slikken. Ik kan me nogal laten meeslepen in een verhaal, Dus ja. Ik moest een paar keer slikken. Het verhaal is ook leuk en verrassend geschreven. Er wordt gebruikt gemaakt van verschillende vertelstandpunten, maar eens Djibril zijn reis verder zet, wordt dat personage dat net aan het woord was weer vergeten. Speciaal, maar wel heel leuk. Ook wordt er op sommige momenten lang verteld of stilgestaan bij een gebeurtenis, op andere momenten zijn we ineens drie jaar verder in de tijd. Een verrassend boek en goed geschreven, vind ik.

Zou ik dit boek aanraden?
Ja, net zoals mijn vriendin. Je moet je er wel voor open zetten, want een heel vrolijk boek is het niet te noemen. Ik vind het eerder een tragisch en dramatisch boek. Een beetje donker, duister, zwart, rauw en ruig. Daar moet je je wel van bewust zijn, want niet iedereen zal dit kunnen appreciëren.

donkere-maanDonkere maan ~ Luc Deflo

Esra Shabo heeft haar streng religieuze opvoeding maar daarmee ook haar ouders de rug toegekeerd en probeert, ver weg van de verstikkende invloed van de Mechelse Aramese gemeenschap, haar eigen levensverhaal te schrijven. Dat lukt aardig tot haar jongere zus in paniek komt aankloppen. Nalan zit in de problemen. Rahmi, hun vader, wil Esra’s zeventienjarige zus uithuwelijken aan een man die haar verkracht heeft en zwanger heeft gemaakt.
Bij Esra slaan de stoppen door. Bereid om tot het uiterste te gaan om voor Nalan een clandestiene abortus te kunnen financieren, begeeft Esra zich op glad ijs en laat ze zich door een crimineel overhalen om tegen betaling als lokaas te fungeren bij het afpersen van een bekende politicus.

Deflo is volledig mijn slag van auteur. Mijn eindwerk in het zesde middelbaar draaide rond hem. Ik heb zelfs een interview van hem afgenomen voor dat eindwerk! elk nieuw boek van hem wordt onmiddellijk gekocht en uitgelezen. Ik vind hem super! Van dit boek had ik nog niets vernomen. Plots stond Het Ventje ermee thuis met mijn verjaardag. Super!

Wat vond ik er nu van?
Een geweldig boek! Ik kon het met moeite aan de kant leggen. Ik heb het quasi in één ruk uitgelezen. Het ging snel. Elk hoofdstuk eindigde op een kleine climax. Ik wou het vervolg lezen! Deflo gheeft er ook een handje van weg om alles heel gedetailleerd uit te leggen. Ik vind dat wel fijn. Als ik zijn boeken lees, zie ik een film voor mijn ogen afspelen.

Zou ik dit boek aanraden?
Ja! Als je van thrillers houdt natuurlijk. Want dit boek is één van de spannendste thrillers die ik gelezen heb met een zeer onverwacht einde.

Wanneer gaan ze de boeken van Deflo nu eindelijk eens verfilmen, he!?

zwart witZwart-wit ~ Gillian King

Elin: op zoek naar werk, niet naar een relatie.
Vicky: achttien jaar jong en volkomen onbezonnen.

Nick: bijzonder aantrekkelijk, maar verboden terrein.
Je hebt van die dagen waarop alles anders gaat dan je verwacht. Op weg naar een sollicitatiegesprek scheelt het maar een haartje of Elin krijgt Vicky onder haar auto. Geschrokken brengt ze het meisje naar huis. Daar ontmoet ze ook Vicky’s oom Nick, die haar meteen wantrouwt, en Vicky’s opa Max, die haar meteen inhuurt als personal assistant.
In dienst van het familiebedrijf leert Elin de kleurrijke Rijnders-clan al snel beter kennen. Vooral Nick. Deze man is superaantrekkelijk, maar lijkt ook heel wat issues te hebben. Tegen haar eigen voornemens in voelt Elin zich tot hem aangetrokken, en hij tot haar. De timing kan alleen niet slechter. Dus ze spreken af: wij worden niet verliefd op elkaar.

Dit boek kreeg ik afgelopen zomer bij een tankbeurt. Bij het tanken van x liter krijg je een code en kon je kiezen tussen een selectie e-boeken. Wat vond ik nu zo geweldig aan dat e-lezen? In bed, zonder licht aan, werd het scherm zwart en de letters wit. Zeer aangenaam voor de ogen om zo te lezen! Maar dit zal bij elk e-boek zijn, en niet alleen bij dit. Natuurlijk miste ik wel de charme van het echte boek. Maar langs de andere kant: geen geklooi met bladwijzers enzo. Omgeplooide hoeken zijn een absolute NO GO voor mij, vandaar dat ik zweer om altijd iets tussen mijn boek te steken.

Wat vond ik er nu van?
Ik heb het verhaal graag gelezen. Een luchtig verhaal, verteld vanuit verschillende perspectieven waardoor je de personages goed leert kennen. Heerlijke luchtige vakantieliteratuur! Natuurlijk is er een happy ending, maar ik vond het toch nog verrassend.

Zou ik dit boek aanraden?
Ja, als luchtig tussendoortje. Een beetje een chicklit met een paar elementen van humor.

Theater

verdachtBarre weldaad – Verdacht!
Op 9 november 1985 pleegde de Bende van Nijvel zijn laatste en bloedigste overval, op de Delhaize van Aalst. Vandaag, 30 jaar later, zijn de schuldigen nog steeds niet veroordeeld.
Vlaanderens topauteur Peter Terrin creëert een politiethriller en monoloog die graaft, schuurt, wrijft en ontroert. Een brok geschiedenis die ons land teisterde wordt samengevat in een ingrijpend relaas en gebracht door rasverteller Tom Van Bauwel.

We hadden dit toneelstuk gekozen omdat het in Aalst doorging en het over de overval door de bende van Nijvel op de delhaize in Aalst ging. We dachten dat het aangrijpend ging zijn omdat het zo dichtbij was. We dachten dat het meeslepend ging zijn. Flitsend.

Wat was het nu echt? Een monoloog, gebracht door Tom Van Bauwel. Chapeau voor hem dat hij die tekst van buiten geleerd heeft. Hij was een politie agent die op de parking van de delhaize was waar op dat moment dé overval aan de gang was. Hij was getuige van op de eerste rij en zag hoe mensen werden doodgeschoten. Ook had die politie agent drie maanden geleden zijn vrouw en dochter begraven. Die waren verongelukt door een kettingbotsing in een mistbank. Hij vertelt op het moment dat het midden in de nacht is en er een verdachte wordt binnengebracht die hij moet verhoren. Uiteindelijk denk ik dat hij zelf die verdachte was… Verschillende verhaallijnen die in elkaar overlopen zonder een echte leidraad. Ook liep er een mevrouw op het podium rond. Enfin, ze kroop en sloop en bewoog tergend traag. Haar meerwaarde is mij volledig ontgaan. Het was ook donker. Een spotlight die af en toe versprong, behoorlijk statisch ook. Donker decor met lege ramen en een spiegel. Vier stoelen waar die trage vrouw eens op ging liggen aan het eind van het stuk.

Een toneelstuk is toch anders dan televisie he. Er zat een man naast ons die het stuk blijkbaar niets vond en ongenegeerd zat te geeuwen, inclusief lawaai. Onbeleefd tot en met! OK. het was ‘rustig’ (om het met de woorden door iemand in de foyer gebruikt te zeggen), of slaapverwekkend. Maar hou je toch een beetje in! Zeker als je op de vijfde rij zit. Of ga naar buiten. Enfin…

Heb ik ervan genoten? Ja, langs de ene kant wel ja. Ik kan ontspannen in een theaterzaal en dat is altijd fijn na een lange werkweek. Langs de andere kant was het toch een energievreter na een week hard werken.

battleBattle, the show – Sephira & Extreme Rythm
Battle is een ware clash op het podium tussen twee zoetgevooisde schoonheden, hun violen en een broederschap van onverschrokken percussionisten in bloot bovenlijf. Het internationale muziekfenomeen Sephira en de drummers van Extreme Rhythm gaan de confrontatie aan in een adembenemend muzikaal duel. Dit levert vuurwerk op met unieke eigen composities en eigentijdse interpretaties van Kashmir (Led Zeppelin), Hallelujah (Leonard Cohen) en Earth Song (Michael Jackson).

We wilden wel eens iets anders zien dan alleen toneelstukken, dus kozen we er iets uit dat ons wel aanstond. Een vleugje klassiek (viool) met een beetje lawaai (percussi) en half blote mannen. YES! Daar hadden we wel zin in!

Het eerste deel was een beetje gezapig, rustig. OK. Er waren delen dat die halfblote mannen zich volledig lieten gaan, maar de violistes gingen met al de aandacht lopen (en niet onterecht). Het tweede deel, na de pauze, kreeg iets meer schwung en meer gekende liedjes die de revue passeerden waardoor het levendiger werd.
Eén stuk kon ons absoluut niet bekoren, en dat was de solo van de gitariste. ze zal dat wel goed gedaan hebben, maar dat was te veel en te luide rock voor mij.

Ik moet wel toegeven dat ik ervan genoten heb. Het deed me een beetje denken aan een filmpje dat ik al een tijdje geleden gezien had. Ik denk dat ik eerder zoiets verwacht had, maar deze battle was rustiger. De strijkstokken werden niet kapot gespeeld. Jammer genoeg misschien. Maar allez. Het was wel de moeite.
Randbemerking: de dames die de violen hanteerden hadden ook een benijdenswaardig lijntje en figuurtje… Toeme toch! Waarom ben ik zo niet?

Liefs,
Me, Myself and We.