Een kind hoort niet te sterven

Ergens in de zomer van het jaar 2010 hadden wij een optie getekend voor een huis. Dit huis stond er nog niet, maar ging gebouwd worden. We moesten eigenlijk beslissen op plan. Aangezien ik in feite niet kan planlezen, was dit dus behoorlijk moeilijk voor mij om mij er een voorstelling van te maken, van ons toekomstig huis.

We zijn op een zomerse dag eens naar die wijk gereden waar ons huis gebouwd ging worden. Ik geloof dat de eerste verdieping al gemetst was en dat er een betonnen plateau gegoten was, maar dat de bovenverdieping nog gebouwd moest worden. We hadden heel onze familie meegenomen om eens te gaan kijken. Ze vonden dat wel leuk.

We liepen een beetje rond in de wijk en zagen ineens een meisje met haar been of haar voet in de gips. We zijn met haar beginnen praten en hebben gezegd dat we ook een huis wilden bouwen zoals dat van hen. Ze heeft ons binnen uitgenodigd en zo konden we dat al eens langs de binnenkant zien ook. Onze familie stond buiten maar een beetje te koekeloeren.

Fijne mensen waren dat. En ze zijn dat nog steeds. We zijn een uur bij hen binnen geweest terwijl onze familie dus buiten in de warmtestond, zonder drank ofzo… Nu ik er op terugkijk was dat een echte schande…

In augustus 2011 zijn we dan verhuisd. Ons huis was gebouwd helemaal naar onze zin. Tijdens het organiseren van de housewarmingsparty’s ben ik zwanger geraakt van Mauro. In juni 2012 is hij dan geboren en kwamen die fijne mensen op babybezoek. Ahja, het zijn onze buren!

Een maand later kregen zij ook hun kindje, Jana. Een leuke meid. Wij zijn ook babybezoek gegaan, maar na de winter (in de winter zie je je buren niet veel, he. Of woon ik op Pluto ofzo?) sloeg het noodlot toe.

Jana was ziek, en nog geen beetje. Om eerlijk te zijn heb ik nooit goed beseft hoe ziek ze was. Ze wandelde regelmatig met haar mama en papa langs onze tuin en dan vroegen we altijd hoe het met hen ging. Ze vertelden dan alles, maar in feite was dat een beetje Chinees voor mij. ik dacht dat de ziekte van Jana van voorbijgaande aard zou zijn.

Ik weet wel dat ze veel tijd doorbrachten in het ziekenhuis en dat ze veel moesten wachten op vanalles om haar te laten genezen. Het was ook iets met haar bloed. (Om jullie niet helemaal in het ongewisse te laten, de ziekte heeft een naam: aplastische anemie.) Ik zoek liever niet te veel op op internet, want je hoort en leest dan alleen maar de negatieve verhalen terwijl ik een positief verhaal wou horen, voor die fijne mensen.

In april vorig jaar (dus een jaar nadat ze de eerste keer is opgenomen in het ziekenhuis) kreeg Jana echter een hersenbloeding. Ik zat op het puntje van mijn stoel en checkte elk uur haar facebookpagina. Als er geen bericht verscheen, stuurde ik de mama een sms. Ik denk dat het arme mens er gek van werd, maar ik leefde met hen mee en wou laten voelen dat ik aan hen dacht en hoopte op een spoedig herstel.

Mijn hart werd gebroken toen ik op haar facebookpagina een berichtje zag verschijnen met de woorden “Jana heeft het niet gehaald…” Ik was aan het werk en ben beginnen wenen. Op mijn werk dan nog! Ik was echt van slag. Twee dagen later werd ze gecremeerd. Beklijvend… Afscheid nemen van zo’n jong kind. Dat tastbare verdriet bij de ouders, grootouders, meter, peter… Vreselijk! Daartegen verdwijnen mijn ‘problemen’ in het niets, jong!

Om hun verdriet een plaats te kunnen geven, vooral de papa dan, hebben ze een boek geschreven. Donderdag ben ik het gaan afhalen en vrijdag was het al uitgelezen. Ik begrijp nu beter dan daarvoor wat ze hebben meegemaakt. Het is zo eerlijk geschreven en omdat ik ze ken hoor ik hen in mijn hoofd de zinnen zeggen die tussen aanhalingstekens staan. Ik heb gehuild bij het boek. Ik durf dat toegeven. Ik heb gehuild odat ik ze ken, denk ik.

Ik vind een overlijden van een kind altijd erg. Maar als het iemand zo dicht in je buurt betreft, is dat precies nog erger, hoewel het verdriet voor de betrokkenen altijd erg is. Ik weet niet hoe ik me hieruit moet praten, maar ik denk dat jullie wel een beetje aanvoelen wat ik bedoel?

Vrijdag heb ik een smsje gekregen van de mama van Jana.
Ik citeer: “Vanuit de hemel wilik laten weten, dat mijn ouders mij nooit zullen vergeten. Darom zeg ik dankbaar en blij, ik heb er een broertje bij. LIAM is zijn naam, is 50cm groot en weegt 3kg330.”

Je kan je niet inbeelden hoe blij ik ben! Ik word altijd blij van een geboorte, maar hier is het anders vind ik. En ik denk dat het voor de ouders nu ook wel harde dagen zullen zijn. Enerzijds het gelukzalig gevoel om dat nieuwe leventje, anderzijds het verdriet om het leven dat ze zijn kwijt geraakt.

Ik wens hen veel geluk, maar ook sterkte, toe. Ook aan de rest van de familie.

En nu ga ik nog een beetje knuffelen met het geluk dat ik heb en er niet over zagen dat ik daarvoor uit mijn bed moest komen.

Liefs,
Me, Myself and We.

Vakantie !

Vandaag begint ons verlof. De afgelopen dagen heb ik goed en hard gewerkt. Alle wasmanden, zowel de vuile als de te strijken kleren, zijn leeg. (Op één of twee outfits na per persoon in de vuile was.) Ik heb dus gewassen, gedroogd en gestreken tegen driehonderd per uur! Ik wil met een propere lei kunnen beginnen als we thuiskomen, want dan is het was van twee weken.

Vandaag moeten we om 16uur naar een verjaardagsfeestje. We hopen daar rond acht uur te kunnen vertrekken naar de ardennen. Mijn ouders hebben weeral een huisje gehuurd waar we met zijn allen twee weken gaan doorbrengen. Een housesitter hebben we ook geregeld, hoor.

Wat gaan we genieten van de rust, het ‘weg zijn’, het samen zijn, het niets moeten doen, elkaar… Ik heb er zin in!

Liefs,
Me, Myself and We.

PS: Ik zal proberen af en toe een update te plaatsen. Misschien zelfs een dagelijks verslagje zodat ik nadien onze reis kan ‘navertellen’ in een fotoboek…

Nieuwe uitdaging

Toen ik op maandag 20 april 2015 opnieuw naar Brussel reed voor mijn werk na vier maanden verlof, was ik blij dat de zon scheen. Het maakte ‘het leed’ toch net iets draaglijker. Ik zag er ook een beetje tegenop omdat mijn bazen me voor een gesprek hadden uitgenodigd. Ik wist niet wat me te wachten stond. Ik vreesde dat ze me terug naar huis zouden sturen omdat ze zo tevreden waren over mijn vervanger dat ze mij in feite niet meer nodig hadden… Dus ik ging wel met een beetje schrik terug naar het werk.

Het gesprek vatte aan en ik kreeg al onmiddellijk een directe vraag voorgeschoteld. “Wat studeer jij nu juist en wat is de bedoeling daarmee?” Ik heb dan maar eerlijk gezegd dat mijn doelstelling was om op 1 september 2017 voor de klas te staan, omdat ik nog veel te lang moet werken en ik dan beter iets kan doen waar mijn hart meer ligt dan bij hen. Ik heb hen verteld dat ik het werk an sich niet zo beu was (hoewel…) maar dat ik het na vijf jaar wel gezien had op de dienst krediet en dat ik hoopte dat ze me een nieuwe uitdaging gingen geven. Ik had het nodig.

Ik heb die nieuwe uitdaging ook gekregen. Het werd me allemaal mooi voorgesteld. “Je gaat meewerken aan een nieuw project en we gaan je veel verantwoordelijkheid geven en dat gaat echt leuk worden, want het is helemaal iets nieuws.” Ik zag het helemaal zitten! Ik zou deel uitmaken van de dienst marketing en op dat vlak initiatief kunnen nemen en ik was blij.

Pas op 22 mei kwam mijn nieuwe verantwoordelijke langs om te zeggen wat hij van me verwachtte. Uiteraard waren zijn verwachtingen niet helemaal zoals ze mij werden voorgesteld. Ik had me weer laten doen, he… Mijn taken werden stilaan duidelijk. Ik kon eraan beginnen.

Ik doe het graag, hoewel het een zeer repetitief werkje is en ik eigenlijk niet weet of het wel goed is. Wat moet ik eigenlijk doen? Al onze artikelen die wij verkopen moet ik voorzien van productafbeeldingen, technische fiches, productfiches, certificaten… om die dan in september of oktober op onze website te kunnen zetten. Als je dan op een artikel klikt krijg je alle documenten die ermee samenhangen, want hier wordt al eens naar gevraagd door architecten enzo.

Vandaag is het mijn laatste dagje. Ik hoop de leverancier waar ik momenteel mee bezig ben af te krijgen zodat ik kan genieten van twee weken verlof. Ooooh! Wat heb ik er nood aan!

Zo komt het dus dat ik een nieuwe job, een nieuwe titel en een nieuwe uitdaging heb gekregen. Ik ben oprecht blij met deze kans, want wie weet kan dit wel een mooi opstapje zijn naar nog iets anders. Ik denk ook dat als de website op punt staat, dat ik wel fier ga durven zijn dat al wat daarop gaat staan door mijn handen is gegaan. Leuk idee, toch? Ofwel is dat het idee dat ze me hebben ingeplant en zal de werkelijkheid er anders uitzien, maar dat weet ik jullie nog wel te zeggen.

Ohja, deze uitdaging gaat me niet weerhouden om alsnog mijn droom na te jagen hoor! Ik moet en zal dat diploma in handen krijgen! Alleen weet ik niet zo goed hoe… Want het duurt nu toch al zo lang en ik heb het gevoel dat mijn leven aan mij voorbij raast…

Liefs,
Me, Myself and We.

Dagje Planckendael

Gisteren zijn we een dagje naar Planckendael geweest met een vriendin en haar dochtertje. Het Ventje was niet mee. Die moest werken. Daarom heb ik er eens van geprofiteerd om alleen met mijn twee jongens een stapje in de wereld te zetten.
Het was een fijne dag; ondanks het mindere weer. Maar dat is misschien beter om het bezoekersaantal te verminderen. We lieten ons niet tegenhouden door een paar druppeltjes en miezerregen. Beter ook dan wanneer het moordend warm geweest zou zijn…

Omdat beelden ook weer zoveel meer zeggen dan woorden, volgen hier een paar fotootjes. Geniet ervan.

Ons lachebekje en zijn grote broer die grote dorst had.

Ons lachebekje en zijn grote broer die grote dorst had.

Onze prins en Tessje.

Onze prins en Tessje.

De olifanten en uiteraard de newborn Qiyo.

De olifanten en uiteraard de newborn Qiyo.

Onze prins, Tessje en haar mama.

Onze prins, Tessje en haar mama.

Smikkel-smakkel-knuisje ... Wie knabbelt aan mijn ... Grasje ?

Smikkel-smakkel-knuisje … Wie knabbelt aan mijn … Grasje ?

Gebiologeerd aan het kijken naar de dieren.

Gebiologeerd aan het kijken naar de dieren.

Tessje.

Tessje.

Ik met mijn prinsjes. Eentje komt net piepen zie.

Ik met mijn prinsjes. Eentje komt net piepen zie.

Tessje met haar mama.

Tessje met haar mama.

Onze prins gebiologeerd aan het kijken naar de kleine goudvisjes.

Onze prins gebiologeerd aan het kijken naar de kleine goudvisjes.

De twee deugenieten aan de apen.

De twee deugenieten aan de apen.

De aapjes.

De aapjes.

Papegaaien, die wilde Mauro zeker gezien hebben.

Papegaaien, die wilde Mauro zeker gezien hebben.

Ons lachebekje.

Ons lachebekje.

Eventjes spelen.

Eventjes spelen.

Ooooh!  Een giraf!!!

Ooooh! Een giraf!!!

Toch speciaal, he.

Toch speciaal, he.

Bij de pinguïns.

Bij de pinguïns.

Ze liepen zelfs tussen het volk!

Ze liepen zelfs tussen het volk!

Nog eventjes spelen.

Nog eventjes spelen.

Onze oudste lachebekje.

Onze oudste lachebekje.

Op de grote schuifaf!

Op de grote schuifaf!

Njah ...

Njah …

Tessje met haar mama.

Tessje met haar mama.

Onze prins op een speciale stoel.

Onze prins op een speciale stoel.

Hihi ...

Hihi …

Een beetje dollen en spelen. Die gaan goed slapen vannacht!

Een beetje dollen en spelen. Die gaan goed slapen vannacht!

Twee zottekes.

Twee zottekes.

twee zottekes.

twee zottekes.

Twee zottekes.

Twee zottekes.

Mauro en mama.

Mauro en mama.

Daaaaaag.

Daaaaaag.

Na Planckendael, zijn we naar mijn ouders gegaan om de verjaardag van mijn papa te vieren. jammer genoeg heb ik daar geen foto’s getrokken. Ik denk dat ik te moe was…

Voor de rest was het een fijne dag! Behalve dan dat ik ondergek*kt werd bij de pinguïns door van die vunzige vogels die daar rondvliegen (meeuwen ofzo?). Ik denk trouwens dat die ook diarree had… Brrrr. Jas moet nog rap gewassen worden.

Liefs,
Me, Myself and We.

Weekendje Ardennen

Niet afgelopen weekend, maar het weekend daarvoor, zijn wij naar onze buren in de Ardennen geweest. Neen, wij hebben daar geen huisje, maar onze buren uit Aalst wel. En zij hebben ons uitgenodigd. Ik moet zeggen: het was fijn! Zeer fijn! Rustige omgeving, fijne mensen, levensgenieters ook. Helemaal onze stijl. We hebben ervan genoten! Hieronder een paar fotootjes.

Met zijn beentje uit zijn wieg. Wat wordt hij toch groot!

Met zijn beentje uit zijn wieg. Wat wordt hij toch groot!

Papa en Mauro een beetje aan het rusten

Papa en Mauro een beetje aan het rusten

De drie deugenieten in het zwembadje.

De drie deugenieten in het zwembadje.

Mauro op de schommel.

Mauro op de schommel.

De drie deugenieten bij de tractor.

De drie deugenieten bij de tractor.

De drie deugenieten op een bankje aan de vijver.

De drie deugenieten op een bankje aan de vijver.

Het huisje waar we ons weekendje hebben doorgebracht.

Het huisje waar we ons weekendje hebben doorgebracht.

Mauro en papa.

Mauro en papa.

Ilian en mama. Eerste keer gebruik maken van een draagzak.

Ilian en mama. Eerste keer gebruik maken van een draagzak.

Mijn drie mannen.

Mijn drie mannen.

Onze buren.

Onze buren.

Mijn drie mannen.

Mijn drie mannen.

De drie deugenieten op een ander bankje aan de vijver.

De drie deugenieten op een ander bankje aan de vijver.

Mauro en mama.

Mauro en mama.

Liefs,
Me, Myself and We.

Wat zou ik doen ?

Ik heb een zotte kost gedaan. Ik heb een boek van Weight Watchers gekocht, een beetje op aanraden van Miss Caesar. Ik heb het al eens doorgenomen en ik moet zeggen: het ziet er allemaal fantastisch uit! Alleen moet ik eens in de winkel geraken om eens op het gemak alles te gaan halen, zoals ik anders ook mijn boodschappen doe.

Ik zou ook moeten gaan bewegen. Misschien moet ik ook gewoon beginnen met wandelen? Naar het schijnt is dat ook een efficiënte manier om af te vallen. Wie weet kan ik nog een buggy vooruit duwen, dan heeft onze jongste spruit ook elke dag een shot frisse lucht.

Nu ben ik mij iets aan het afvragen en ik weet niet of ik het ga durven, maar zou ik een tweede account aanmaken op Instagram om alles te volgen? De lichamelijke vorderingen, de gerechten, de harde cijfers op de weegschaal… Misschien kan ik zo’n album aanmaken op mijn telefoon en die dan later, als er genoeg progressie is, alles op het internet zwieren? Om mezelf te motiveren en wie weet een inspiratiebron te zijn voor anderen.

Zoveel plannen! Maar ga ik er geraken? Mijn turnmatje ligt op zolder. Nu nog plaats creëren om alles ten uitvoer te kunnen brengen. Behalva dan het wandelen. Dat gebeurt buiten.

Ik heb er zin in, want na mezelf te zien op foto’s valt het op dat ik een paar kilo’s te zwaar ben. Er MOET iets af. Ik ben niet meer gelukkig met mezelf, hoe kan ik dan gelukkig zijn met de rest?

Wat denken jullie hiervan? En hoe zou ik dat tweede account dan benoemen?

Liefs,
Me, Myself and We.

Mauro’s derde verjaardag

Ik ga er niet te veel woorden aan besteden. Foto’s zijn zoveel leuker!
Het thema was wel duidelijk, denk ik. Bij het opendoen van de deur zat Mauro op mijn arm en zei hij “Welkom in mijn melkherberg” (of iets wat daarvoor moest doorgaan). Echt gek was hij niet op die plopmuts, omdat die belletjes rinkelden als hij stapte en hij is niet gek op ‘lawaai’.

De voordeur

De voordeur

Om het nog eens duidelijk te maken

Om het nog eens duidelijk te maken

De mise-en-place

De mise-en-place

De mise-en-place

De mise-en-place

De mise-en-place

De mise-en-place

De mise-en-place

De mise-en-place

De mise-en-place

De mise-en-place

De versiering

De versiering

De versiering

De versiering

De versiering

De versiering

Het feestje

Het feestje

Het feestje

Het feestje

Het feestje

Het feestje

het feestje

het feestje

De taart

De taart

Kaarsje uitblazen

Kaarsje uitblazen

Alleen was het wel héél jammer dat mijn bolognaisesaus verbrand was… De potten waren een tikkeltje te klein om de saus op te warmen. We hadden gehoopt dat de schade nog meeviel, maar dat was niet het geval. het werd geproefd… Ik kon wel door de grond zakken van schaamte!

Voor de rest was het feestje geslaagd. Ik heb er weer van genoten en ben volop bezig met een volgend feestje te organiseren. In mijn hoofd dan toch…

Liefs,
Me, Myself and We.