#boostyourpositivity Kinderen

Het laatste thema van deze boostyourpositivity draait rond kinderen. Wat is de grootste uitdaging voor jou? En hoe spendeer je je tijd met de kinderen? De instagramchallenge #throwbacktosummer is gelukt. De andere nog niet en ik weet ook nog niet of ik daarin zal slagen… Tijdsgebrek enzo, je kent dat wel. Vooral om ons vieren op één foto te krijgen. Niet zo simpel als het soms lijkt.

Wij hebben bewust voor twee kinderen gekozen. Dat was al de eerste moeilijkheid, vond ik, de knoop doorhakken of we al dan niet voor kinderen gingen. Die knoop werd relatief snel doorgehakt. We voelden ons goed bij elkaar en we wilden allebei een kind, liefst dan nog van elkaar. Gelukkig maar! Er zijn relaties die stuklopen omdat hij niet wil en zij wel of andersom. Of omdat één genoeg is voor hem, maar niet voor haar of andersom. Deze beslissing is sowieso de eerste uitdaging die overwonnen moet worden.

Toen ik zwanger was van Ilian, heb ik mij uiteraard – zoals elke andere mama – de vraag gesteld of je dat tweede kindje even graag kon zien als dat eerste. Ik kan je verzekeren: ja! Dat is zo! Maar dat weet ik nu, niet toen ik zwanger was.

Ik probeer er dus op te letten om allebei evenveel kusjes en knuffeltjes te geven. (Niet dat ik ze tel, maar ik probeer ze wel gelijk te behandelen.) Soms gebeurt het dat Mauro toch jaloers is en er ook bij komt als ik Ilian aan het knuffelen ben, maar dan zeg ik hem duidelijk “jij hebt daarnet gemogen, nu is het aan je broer”. Dit is soms moeilijk duidelijk te maken aan een 3,5 jaar oude kleuter. Hier is nog veel werk aan de winkel! Heb jij trouwens geen tips voor mij? Want het is soms echt een moeilijke oefening.

Kwalitijd met de kinderen probeer ik ook te garanderen. (Ik weet dat kwaliteit normaal zo geschreven is, maar ik wilde een beetje een woordspeling maken. 🙂 ) Gewoon bij hen zijn en kijken hoe ze spelen is al een plezier voor mijn moederhart. Jammer genoeg ben ik zo’n mama die ook altijd het huishouden ziet en dat moeilijk kan laten liggen… Dus echt samen iets doen met de kinderen doe ik nog niet. Ze zijn ook nog te klein om een spelletje te spelen. Knutselen durven we al wel eens doen. Maar dat is het dan ook.

Ik probeer ook wel exclusieve tijd te besteden aan elk van hen. Met Mauro gaat dat al omdat die oud genoeg is om het te begrijpen. Ilian heeft er nog niet veel aan. Zo had ik op de laatste dag van de zomervakantie een Mauro-mama-dagje ingepland. Eerst Ilian in de crèche gaan afzetten, dan gaan zwemmen, dan een croque monsieur eten, dan naar de speeltuin in het park en daar een pannenkoek gegeten… Ik weet niet wie er het meest genoten heeft van die dag: Mauro of ik. Maar het was heerlijk! Dat zonder twijfel! En voor herhaling vatbaar.

Ik zie ze allebei even graag. Ik heb geen favorietje, hoewel ik Ilian wel héél schattig vond toen die nog heel afhankelijk was en Mauro al wat zelfstandiger was. Of op de momenten dat Ilian huilt zonder aanleiding, dan vind ik Mauro nét iets leuker.

Wie weet plak ik ze binnen een 12-tal jaar het liefst van al achter het behang, maar momenteel ben ik zeer tevreden met hoe het gaat bij ons. Natuurlijk voel ik me schuldig dat ik Mauro en Ilian als één van de laatsten ga halen in de opvang, maar dat gaat momenteel niet anders. Daar is ook nog ruimte voor verbetering, maar daar ben ik mee bezig.

Hoe zit het bij jou? Ben jij een tevreden mama of papa? Ik namelijk wel omdat ik denk dat we een warm nest zijn. Alleszins, dat hoop ik toch.

Liefs,
Me, Myself and We.

#Boostyourpositivity – Your body

Vorige week waren er nieuwe challenges op Instagram die ik wijselijk niet heb meegedaan.

#showyourbody en #proudofmybody
Ik durf mijn lichaam aan niemand tonen, laat staan dat ik er fier op kan zijn! Dus ik ben er wijselijk vanaf gebleven.

Waar zal ik beginnen? Ik zal toch een beetje uitleg geven bij dat lijf van mij.

Eerst en vooral een paar kilootjes te veel waar ik me niet goed bij voel en die eraf moeten. Ik ben ermee bezig, maar het gaat niet vanzelf. Ik ben nog even aan het nadenken wat ik kan doen om het nog beter te doen slagen.

Dan heb ik uiteraard bewust gekozen voor twee tatoeages op mijn linkerpols. De eerste heb ik laten zetten in september 2012, de tweede in maart 2015. Ik had altijd gezegd dat ik vanaf het moment dat ik kinderen heb, ik de eerste letter van hun namen zou laten tatoeëren. Ik heb dat dan ook gedaan en tot op vandaag nog geen halve seconde spijt van. Misschien wordt een tatoeage op die plaats lelijk gevonden, maar ik ben er nog altijd blij mee. Tenslotte is het voor mij dat ik ze heb laten zetten he.

Ik heb ook een litteken van een cm lang ongeveer op de bovenste rand van mijn navel. In feite weet bijna niemand dat ik dat litteken heb. Ze valt ook quasi niet op. Maar dat litteken is er dus gekomen toen ik 16 jaar was.
Ik kon op een woensdagochtend niet uit mijn bed omdat ik buikpijn had. Mijn buik van net onder mijn borst tot onder mijn navel deed pijn. Heel dat stuk. Het was echt lichamelijk, waarmee ik wil zeggen dat ik voelde dat het niet alleen mijn maag was of mijn darmen waren. Tegen ’s avonds was de pijn naar rechtsonder gezakt en ik zei tegen mijn mama “dat gaat mijn appendix zijn”.
De huisdokter kwam langs en die heeft ons onmiddellijk naar het ziekenhuis doorverwezen. Onderweg heb ik elk hobbeltje in de weg gevoeld. Ik had ondraaglijk veel pijn.
Toegekomen op spoed werd er een scan genomen. Tegen dat ik terug beneden kwam, kreeg ik te horen dat ik direct geopereerd ging worden (om halftwaalf ’s nachts!). Dan weet je wel dat het dringend is.
Toegekomen op de gewone kamer zat mijn mama te wachten. Ik denk dat het twee uur ’s nachts geweest moet zijn. Ik was nog helemaal van de kaart door de narcose en mama zat naast mij elk tv-kanaal te overlopen. Ik denk dat ze toch niet gerust was. Je eigen kind onder volledige verdoving zien gaan voor een spoedoperatie, ik denk dat er fijnere dingen zijn.
Van zo’n narcose ben je trouwens toch een paar dagen van slag he. Ook heb ik een paar dagen last gehad van een luchtbel die niet weg wilde en die op mijn schouder zat. De verwijdering van mijn appedix is gebeurd via drie kleine gaatjes en dan werd mijn buik opgeblazen.

Vandaar dat ik een klein litteken heb, maar zonder dat litteken zat ik hier misschien niet meer…

Voor de rest ben ik wel fier op het feit dat ik vrouw ben. Ik ben in staat om kinderen te dragen en op de wereld te zetten. Ik heb dat dan ook twee keer kunnen doen en voel me daar dankbaar voor.
Alleen voor het zwanger worden op zich, daar laat mijn lichaam me graag wachten. Dat verloopt niet altijd zo snel als we wel wilden. Maar over mijn beide zwangerschappen én bevallingen heb ik absoluut niet te klagen.

Ach. Iedereen heeft wel iets aan te merken op zijn/haar lichaam. Alleen ben ik iemand die daar (nog) geen vrede mee genomen heeft.

De volgende challenges ga ik misschien wel meedoen. Deze zijn #aplacetobreathe en #moveyourbody.
Toen ik onlangs met mijn buurvrouwen met de fiets naar het cultureel centrum ging, was ik een beetje aan het doodgaan tegen dat we thuis waren. Je moest eens weten hoe lang mijn benen nog stijf waren nadien! Dus qua #moveyourbody kon dat wel tellen! Misschien moet ik dat – ondanks het feit dat het winter aan het worden is – toch wat meer doen…

Liefs,
Me, Myself and We.

Work-life balance

Door die leuke Boost your positivity actie ben ik alle blogjes eens gaan lezen die erover geschreven hebben. Ik heb nergens gereageerd omdat de antwoorden op hun vragen perfect terugte vinden zijn in mijn blogbericht van gisteren.

Nu, wat is me wel opgevallen? Want ik wil er toch een apart stukje aan besteden.

Ik heb zo het gevoel dat niet iedereen tevreden is met zijn/haar job. Ik vind het jammer te moeten vaststellen dat de jobinhoud, datgene waar je voldoening uit haalt, minder doorweegt dan de afstand woon-werk of de andere voordelen die erbij komen.

Ik moet wel bekennen dat dat bij mij ook het geval is. In mijn vorige functie als credit controller had ik echt mijn limiet bereikt. Ik dacht dat ik goed bezig was en deed het wel graag, tot ze mijn grote klanten afpakten. Ineens waren mijn communicatieve skills niet meer goed genoeg. Ik was plots niet goed genoeg. “Je doet dit verkeerd en dat is niet goed.” maar als ik dan vroeg hoe het wel moest of wat ze exact bedoelden, dan kreeg ik geen antwoord. Ik deed dan maar braafjes wat ze vroegen: zwijgen en in stilte werken met de kleine klanten. Niet meer bellen met de winkels, want ik snauw hen af. Waar kon ik naartoe? Ik was zes maanden zwanger! En ik werkte 4/5e.

Na mijn bevallingsverlof heb ik onmiddellijk terug 4/5e aangevraagd. Normaal gezien moet je ergens 15 maanden fulltime werken om hier recht op te hebben. I kwilde gerust wer kzoeken in Aalst, om dichter bij huis te zijn. Maar nergens werd i kaanvaard. Ik mocht wel op gesprek gaan en daar hield het dan ook op. Dus bleef ik braafjes waar ik was om op die werkvermindering recht te hebben.

Ik kreeg dan ook een nieuwe uitdaging die ik wel wist te aprreciëren. Wist ik veel dat de waarheid veel geweld werd aangedaan en dat hetgeen ik nu ook effectief doe lang niet hetgeen is dat ze me beloofd hadden? Maar, het gemak van 4/5e te werken, de afstand van Aalst naar Nazareth en het feit dat ik betaald educatief verlof kan inplannen wanneer ik het nodig heb, zijn zaken die me hier houden. De job biedt me nog enige voldoending, maar in feite niet genoeg om goedgezind en gezwind uit mijn bed te springen om halfzes ’s morgens.

Dat gevoel, van in feite geen voldoening uit je job halen, dat is toch jammer? Ik heb dat gevoel bij veel andere bloggers ook. Ik vind het echt jammer dat we gestopt zijn met onze dromen na te jagen en proberen met een goed gevoel te gaan werken. Neen, we doen alles op automatische piloot voor het salaris en de randvoordelen, maar niet voor onszelf. En dat vind ik zo jammer! Waarom doen we ons dat aan!?

Hoe zit het bij jullie? Vertel eens eerlijk… Haal jij nog voldoening uit je job? En waarom ga je niet voor dat voldaan gevoel!? Daar wordt een mens toch zoveel rijker van!

Liefs,
Me, Myself and We.

Weegschaal in evenwicht?

Ik weet niet zo goed of mijn werk-privé-leven een beetje in balans is. Ik denk het wel, maar misschien kom ik tot andere conclusies als ik erover nadenk en schrijf.

Lies heeft een paar rake vragen opgeschreven om in het Boostyourpositivity-campagne eens over na te denken. De vragen luiden als volgt: “Welke keuze heb jij gemaakt? Was dat bewust of van moeten? En most importantly: ben je blij met die keuze?”

Nu, ik ga niet klakkeloos deze vragen beantwoorden, maar ik ga wel proberen om ze te integreren.

In 2006 ben ik bewust op zoek gegaan naar werk. Ik had al twee dure jaren aan de hogeschool gesleten zonder succes. Een derde jaar er zoveel geld doorjagen op de kap van mama en papa zag ik niet zitten, dus ging ik op mijn 21ste werken. Ik denk dat ik een maand aan het zoeken was en ik al iets gevonden had.
Fier op mezelf ben ik daar vol enthousiasme beginnen werken. Na anderhalf jaar begon bij mij het besef te komen dat ik nog altijd op datzelfde postje zou zitten de dag dat ik met pensioen zou gaan. Ik wou dat niet. Ik wil uitgedaagd worden. Ik wil kunnen groeien. Ik wil vooruitgaan. Nooit blijven stilstaan! (Ondertussen heb ik vernomen dat de werknemers moeten inleveren op hun loon. Dan is het toch ver gekomen en ben ik daar ruim op tijd vertrokken!)

Ik ben iets anders gaan zoeken en heb dat ook gevonden. Nu bij een ford-garage in Wilrijk. Tegen het verkeer in (van Mechelen naar Antwerpen ging toen beter dan van Mechelen naar Diegem). Ik moest daar een vervanging doen van iemand die met bevallingsverlof ging en nadien zou ik mogen blijven. Die dame beviel iets vroeger dan verwacht waardoor de overdracht niet helemaal goed is kunnen verlopen. Ik kon het niet en toen ze na een paar maanden terugkwam zei ze “Amai! Jij hebt veel fouten gemaakt. Ik doe het vanaf nu terug zelf.” OK. Behoorlijk motiverend werkte dat niet. Ik ben daar ziek naar huis gegaan en toen ik maandag terugkwam had ik eigenlijk geen zin. Nog voor ik een koffie had kunnen nemen, werd me meegedeeld dat ik terug naar huis kon gaan. Hebben jullie er enig idee van hoe opgelucht je kan zijn als ze je naar huis sturen!?!? Ik stapte met de grootste smile buiten en ben goedgezind in mijn auto gestapt. De keuze om daar niet meer te werken werd in mijn plaats gemaakt, maar ik was er niet rouwig om. Wel integendeel!

Exact één week later mocht ik aan de slag bij een elektriciteitsleverancier. Elke week tekende ik een interimcontract. Zo meer dan een jaar aan een stuk (van oktober 2008 tot januari 2010). Ondertussen leerde ik Het Ventje kennen, daar, op het werk. We wilden een huis kopen, maar door die stomme interimcontracten ging dat niet. Onzekerheid enzo, snap je? Na een kleine maand zoeken mocht ik beginnen bij de bouwfirma waar ik nu nog altijd werk. De dag dat ik ging zeggen dat ik de week nadien niet meer zou komen (met die interimcontracten was dat gemakkelijk he), werd er me geantwoord “En net vandaag kon ik je een vast contract aanbieden.” Wetende dat ik voor de vaste fuctie op de dienst escalaties had gesolliciteerd en ik die functie in interimverband al een hele poos uitvoerde en er toch iemand anders werd aangenomen, een externe. Als ik er nog maar aan denk word ik weer misselijk. Dat is toch schandalig. Er werd dan van mij verwacht dat ik die nieuwe zou opleiden. Wat heb ik dat tegen mijn zin gedaan! Ik wilde liever zelf die functie behouden. Ach ja.

Eindelijk kon ik in januari 2010 dan aan de slag op mijn huidige job. We hebben dan vrij snel beslist om voor een kindje te gaan, nog voor er sprake was van een een huis dat we gekocht hadden. Alleen was de natuur ons niet zo goed gezind… Na lange tijd kwam hij dan toch in juni 2012. In september ben ik opnieuw voltijds gaan werken, maar de afstand Aalst-Anderlecht was niet te onderschatten. Na vier maanden had ik begrepen dat ik nood had aan werkvermindering. Ik heb dan beslist mijn ouderschapsverlof op te nemen in 4/5e en op vrijdag thuis te zijn. De crèche sloot dan ook om halfzes zijn deuren terwijl ik tot vijf uur moest werken. Dat was heksenwerk! Dus die vrijdag thuis deed deugd en ik zou het nooit anders willen. Na de geboorte van nummer twee ben ik twee weken fulltime gaan werken, maar de keuze was snel gemaakt om quasi onmiddellijk opnieuw 4/5e te gaan werken. Maar nu ben ik op woensdag thuis, want die namiddagen. Waar vind je opvang!? De naschoolse opvang is maar tot vier uur trouwens. Soit. Ik ben zeer tevreden met mijn 4/5e. Ook werk ik nu in Nazareth (Deinze) wat een iets beter traject is. Ik heb niet het gevoel mij te moeten opjagen en dat doet zo’n deugd. Qua kilometers is het verder, maar qua snelheid gaat het beduidend sneller!

Ook maak ik gebruik van betaald educatief verlof in het kader van mijn studies. Dat zorgt ervoor dat ik voor de avonden dat ik naar de avondschool moet op tijd kan vertrekken en niet hoef te stressen. Ook kan ik mijn examens dan een beetje inplannen waardoor ik het gevoel heb daar meer tijd te kunnen insteken.

Wat ook helpt voor dit (beter) evenwicht is het feit dat we beslist hebben om op donderdag gedurende vijf uur een poetshulp te laten komen. Zij kuist de badkamers, stoft alles afen onderhoudt de vloer. Op die manier hebben we in het weekend vrij om leukere dingen te doen, samen met de kindjes. Alleen het koken en strijken doe ik zelf, en uiteraard de vloer een beetje onderhouden. Ik durf grif toegeven dat ik blij ben dat zij er is, want het brengt toch wel wat bij aan de kwaliteit van onze weekends.

Tegenwoordig maak ik de keuzes zelf en heb ik echt het gevoel dat het evenwicht tussen werk en privé terug is. Alleen vraag ik me af hoe het komt dat ik ’s avonds precies nog altijd tijd te kort kom? Die woensdagen thuis breken mijn week en ik kan ongegeneerd genieten van mijn jongens en profiteren van het feit dat zij in de namiddag een dutje durven doen. Ik doe dat dan ook. 😉

Hoe zit het bij jullie?

Liefs,
Me, Myself and We.

Nieuwe challenge voor #boostyourpositivity

Ik ben er nog niet klaar mee, met die Boostyourpositivity voor Danone. Er is zelfs een nieuwe uitdaging opgedoken! Eentje voor op Instagram, dus die heb ik gisteren al gedeeld. Die toothbrushselfie ziet er trouwens elke octend hetzelfde uit, dus ik bespaar jullie de vele herhalingen.

Nu, om over dat elektrisch poetsen te beginnen. Doen jullie dat? Of zweren jullie bij manueel poetsen?

Ik poetste altijd manueel, zoals iedereen. Ik vond het nogal duur om zo’n elektrisch toestel aan te schaffen. Ja, wij zitten op ons geld. Sommige uitgaven vond ik onnodig. In februari, tijdens mijn bevallingsverlof, ben ik – met baby – naar de tandarts geweest na vijf jaar. Ik vreesde dat ik elke week mocht teruggaan omdat mijn gebit helemaal naar de knoppen zou zijn. Niets was minder waar! Ik had geen enkel gaatje! Ik moest dus niet terugkomen, behalve dan op jaarlijkse controle.

Het is trouwens op aanraden van die tandarts dat ik ben overgeschakeld op elektrisch poetsen. Ik ga niet tot helemaal tegen mijn tandvlees en door elektrisch te poetsen zou dat wel moeten gebeuren. Ik moet toegeven: hij had gelijk! Als ik nu nog eens manueel poets, dan voelen mijn tanden veel minder schoon. Ik heb ook het gevoel dat ze langer schoon blijven. Dus ik zweer nu bij eleketrisch poetsen.

Om goed te zijn zou ik ook moeten flossen. Mar daar ben ik dan minder fan van. Ik bloed dan altijd aan mijn tandvlees! Dat is ook geen zicht, hoewel het wel een schoner gevoel geeft. Misschien moet ik me dan toch over dat beetje bloed overzetten dat misschien vijf minuten duurt…

Liefs,
Me, Myself and We.

De ochtendroutine chez Me, Myself and We #boostyourpositivity

In het kader van de #boostyourpositivity-actie van Danone, geef ik jullie een inkijk in onze ochtendroutines. Dit is namelijk de eerste opdracht. Als jullie op de # doorklikken, vinden jullie over deze actie meer uitleg.

Eerst en vooral zijn er twee soorten ochtenden bij ons: die waarbij ik moet gaan werken, en die waarop ik thuis ben (’s woensdags).

IMG_4802Op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag loopt mijn wekker af om 5u30. Ik spring onder de douche, kleed me aan, smeer dagcrème, doe mascara op, kam mijn haar en om 6u ben ik beneden. Ik zet dan alles klaar: een tasje koffie, een glaasje versgesperst fruitsap (sinds een week, extra vitamientjes!), mijn muesli, brood, beleg, boter, cracotten, fruit… Ik drink mijn tasje koffie en eet ondertussen mijn muesli. Als die muesli op is, begin ik met de boterhammetjes te smeren voor Mauro. Eentje met confituur als ontbijt, eentje met kaas en eentje met vleesje voor in de brooddoos. Een rolletje hespenworst en een babybelleke worden ook in de brooddoos gelegd. Dan snij ik een stuk fruit voor Mauro, als tienuurtje. Koekjes krijgt hij ook mee voor in de namiddag. Een drinkfles van cars met water in wordt ook nog in de boekentas gestopt. Alleen vraag ik me wel af wat hij wanneer eet, want ik denk dat hij eet waar hij zin in heeft.
Ik stop mijn cracotten en beleg in mijn zakje, steek er nog een stuk fruit bij en ruim dan de tafel af. Afvegen doe ik ook nog snel zodat alleen onze fruitmand en Mauro zijn ontbijt op tafel liggen. Ik vertrek dan rond 6u45 à 7u en zie geen enkel van mijn jongens.

Een ontbijt op woensdag

Een ontbijt op woensdag. Voor één keer met Brandweerman Sam als gezelschap.

Op woensdag is het altijd anders. Dan sta ik pas op om 6u45. Ik schiet in mijn training, bind mijn haar snel samen en ga Ilian wekken. Ik kleed hem aan en geef hem zijn flesje. Om 7u15 is het de beurt aan Mauro om op te staan. Dit verloopt al een pak moeilijker en gaat soms gepaard met “ik wil in mijn bed blijven” en “ik wil mijn pyjama aanhouden”. Tegen 7u30 zijn we beneden en krijgt hij ontbijtgranen met melk. Ik eet dan ook mee met hem. Een koekje en drinkfles worden in zijn boekentas gestopt. Tegen 8u zeg ik tegen Mauro dat hij nog eens moet gaan plassen. Ondertussen pak ik Ilian in. Bij mooi weer gaan we te voet naar school, bij regenweer nemen we de auto. Pas als ik thuiskom van de jongens af te zetten spring ik onder de douche.

In het weekend zien onze ochtenden er altijd anders uit. Ofwel gaan we koffiekoeken halen, ofwel eten we samen, ofwel eten we apart… In het weekend is er geen routine. Dat is ook eens fijn.

Ziezo. Onze ochtenden lopen redelijk gestructureerd en vooral gemakkelijk voor Het Ventje. Die heeft niets meer te doen behalve de kinderen te wekken en aan te kleden en Ilian zijn fles te geven. Zalig, toch?

Liefs,
Me, Myself and We.