Geloofsovertuiging II

Een tijdje terug heb ik een opdracht voor RZL met je gedeeld. Ik heb daar in feite nog verder over nagedacht en een dialoogschool: het laat me niet helemaal los.

Ik was ook aan het denken: in feite kan iedereen een school beginnen. Alleen, hoe begin je daaraan? Nergens is het gemakkelijker om een school op te richten als in Vlaanderen*.

Niet dat ik plannen heb in die richting, en al helemaal niet in mijn eentje. Maar wat zou ik wél doen, moest het kunnen?

Ik zou het beste van alle onderwijsnetten combineren, vooral dan op vlak van leerplandoelstellingen. Ik zou de beste leerplandoelstelling van alle netten eruit halen. Heb je ooit al eens een leerplan voor Nederlands van het katholieke net naast dat van het GO gelegd? Alleen al qua pagina-aantal is dat een enorm groot verschil. Bij het GO zijn dit 65 pagina’s, bij het VVKSO 104 pagina’s. Persoonlijk ben ik van mening dat die leerplannen ook veel te breed uitgesmeerd zijn. Maak dat wat korter en overzichtelijker, gebruiksvriendelijker… Soit. Ik zou mijn gang wel kunnen gaan!

Wat ik ook zou doen is de leerlingen geen keuze geven op vlak van godsdienstbeleving, ook niet de ‘vrijzinnige’ keuze. Als het van mij afhangt, moet elke leerling elke godsdienst leren kennen om elkaar te leren respecteren. En ook: dit is maatschappelijk veel relevanter dan te weten wat er met Jezus en zijn apostelen gebeurd is. In mijn ogen, he. Ik zou dus de uren ‘godsdienst’ verdelen en zien welke godsdiensten er op deze school afkomen om ze dan allemaal ‘aan te bieden’ en een soort kennismaking te creëren. Uiteraard kunnen er van die uren ook een heel deel aan leren-leren en andere zaken uitbesteed worden. Misschien vooral ook aan praten met elkaar. Misschien een beetje filosoferen van tijd tot tijd…

Ik zou het wel weten hoe mijn school er moet uitzien. En ik denk wel dat er een bepaald publiek voor te vinden is. Of denk jij van helemaal niet? Ik zou er mijn eigen kinderen sowieso naartoe sturen omdat ik denk dat het een must is dat ze respect leren opbrengen voor alles en iedereen. Ze zijn heus niet de enigen. Maar het kan toch geen kwaad om te praten met elkaar? Wat die hooligans nu aan het doen zijn tijdens het EK… Ik heb echt schrik dat er weer een wereldoorlog gaat uitbreken, want als zelfs Rusland erbij betrokken is… (Ik weet het, EK is Europees, maar de eerste én tweede oorlog zijn ook niet ver van ons Belgenlandje begonenn…)

Ik vind het nuttig dat kinderen leren waarom bepaalde vrouwen bijvoorbeeld een hoofddoek dragen. Toen ik met Mauro bij onze dokter was, die een hoofddoek draagt, vroeg Mauro aan mij: “Wat is dat?” en hij wees daarnaar. De dokter antwoordde “een sjaaltje”. Waarop Mauro weer “Waarom draag je dat?” Er kwam geen antwoord. Het zou fijn zijn moest ze wel geantwoord hebben, want ik vraag me dat ook af.

Ik ben ervan overtuigd dat als kinderen willen bidden, ze dit thuis kunnen en moeten doen. Verschillende godsdiensten in een open sfeer ontdekken is toch een serieuze vorm van dialoog? Ik wil dus echt een dialoogschool starten. Maar hoe begin ik daaraan?

Eerst afstuderen…

Wat is jouw idee hierrond?

Liefs,
Me, Myself and We.

*Bron: https://www.klasse.be/archief/start-je-eigen-school/

Advertenties

Gedichtendag

Vandaag is het gedichtendag, of dat wordt toch beweerd… Vandaag is dan ook de startdag van de Week van Poëzie. Als leerkracht Nederlands in wording zou ik mij dit enorm moeten aantrekken, wat ik ook wel een beetje doe.

Zo ben ik uitgekomen op een website Out Of Office Poetry. Zeer grappig en gewaagd om zo’n Out Of Office te plaatsen. Ik zou het niet durven. Zou jij één van onderstaande zaken durven publiceren op je werkmail?

Gedicht 1 – Maarten Inghels

Hoe mooi ik verdween

Sommigen zijn hun leven lang zoek,
verstoppen zich in de diepte van een schelp
of liggen reeds onder een verweerde steen.

En nu ikzelf [tot datum x] weg ben
betreur ik dat niemand zag
hoe mooi ik verdween.

[collega X beantwoordt uw mails]

Gedicht 2 – David Troch

Afwezigheidsassistent(e)

raak niet in paniek, sla geen alarm.
robotfoto’s hoeft u niet te verspreiden,
die flatteren me niet.

en, er is geen misdaad in het spel,
ik verliet het schip zonder slag of stoot.

tot [de datum van mijn terugkeer] heeft het geen zin mij te zoeken,
ik heb mij in een wekkerloze tijd verstopt.

zodra ik weer tevoorschijn spring,
zit ik zo snel als kan in uw postvak in
met een veelkleurige vakantieherinnering.

in geval van grote nood neemt u contact
met de dichtstbijzijnde hulpdienst, mijn collega
[met de naam, het e-mailadres en het al dan niet
directe telefoonnummer].

met wat geluk slaat de bliksem
tussen u beiden in.

Gedicht 3 – Stijn Vranken

Betreurde aanwezige,

Wees niet bang: ik ben niet volmaakt
in mijn afwezigheid, mijn lijf hangt vast
wel ergens in de lucht
te lurken aan de tijd, niet te denken
aan hoe wreed het is te moeten
werken tussen [datum vertrek] en [datum terugkomst] zoals u, aldaar.

Ach, hoe wenste ik u elders in het licht
van deze lange dag, ergens eender waar
een mens niet zijn moet, maar mag,
zoals niet hier, ik,

uw afwezige.

Zou een bedrijf dit überhaupt wel toestaan om eens uit de band te springen? Een bedrijf die iets met de Nederlands taal doet bijvoorbeeld?

Alleszins, ik was eerlijk gezegd op zoek naar een gedicht over motor(rijders) maar vond niet zo direct iets terug. Want daarover (over motorrijders) wil ik ook mijn zegje doen. Ik wou dat eigenlijk in het thema van de dag (via een gedicht) doen, maar aangezien ik geen dichter ben ga ik er mij niet zelf aan wagen. De gedichten die ik terugvond op het wereldwijde web zijn ook niet echt schoon…

Wat wil ik daar nu over kwijt?

Neem me niet kwalijk: ik heb niets tegen motorrijders. Zowel mijn mama als papa rijden met de moto en ik heb daar begrip voor. Voor de motorrijders in het algemeen. Ze zijn kwetsbaar.

Ik snap dat die door weer en wind op een tweewieler willen rijden en zich zo blootstellen aan alle weersomstandigheden. Het is hun keuze. Ze zijn kwetsbaar.

Ik begrijp dat zij niet in de file willen staan en tussen twee rijen auto’s rijden. Ik ben de eerste die aan de kant gaat om hen een vrije doorgang te geven. Ze zijn kwetsbaar.

Ik begrijp niet dat ze nog niet eens het fatsoen hebben om trager te rijden (als ik stilsta, moeten ze me niet aan 70km/u inhalen, langs rechts!) en een teken te geven als ‘bedanking’ ofzo. Ze zijn kwetsbaar en gedragen zich er ook naar.

Ik begrijp nog minder dat ze me zelfs langs rechts willen inhalen als ik 120 km/u rij op de linkerrijstrook! Daar gaat mijn haar van overeind staan en ik ga daarvoor niet aan de kant! Nu kan je me een gevaarlijke chauffeur noemen, maar waarom zouden ze dat mogen? Ik heb altijd gehoord dat ze zich in principe moeten gedragen als een gewone wagen. Dat betekent 120 km/u in het midden van een rijstrook. Waarom wil jij, lieve motorrijder, mij dan alsnog langs rechts inhalen als ik al aan de maximumsnelheid zit met gevaar voor eigen leven? Want je bent zo snel dat het rap geklonken kan zijn dat ik je niet gezien heb in die milliseconde tijd en je van de baan maai. Is het dat dat je wil?

Wat vind jij van motorrijders? Ben ik te streng?
Ik denk wel dat ik al genoeg rij-ervaring heb (elke dag van Aalst naar Anderlecht en terug gedurende zes jaar) om hier mijn eigen mening over te hebben. Ik scheer ze echt niet allemaal over dezelfde kam, want soms ben ik zelfs verbaasd als een motorrijder mij ‘bedankt’ omdat ik aan de kant sta of als ik zie dat er eentje zich als een gewone wagen gedraagt. Oprecht verbaasd. Dat zou toch niet mogen?

Liefs,
Me, Myself and We.

Bloggers onder elkaar

Ik had het nooit durven denken, laat staan dromen. Maar dankzij deze blog krijg ik voor mijn studies hulp aangeboden van alle kanten waar ik met plezier beroep op doe.

Wat een openbaring om zoveel nieuwe mensen te leren kennen (virtueel weliswaar) die je belangeloos (althans, dat hoop ik) willen helpen. Het motiveert me om verder te gaan en ik kom in contact met mensen waar ik anders nooit mee in contact zou komen.

Ik wil daarom al diegene die me helpen vanuit het diepst van mijn hart bedanken. Diegene die iets in ruil verwachten, mogen me altijd een mailtje sturen met hun adres erin. Dan stuur ik een welgemeend ‘bedankt’-kaartje. Kunnen ze daar ineens op antwoorden met hun factuur in bijlage. 😉

Ik ben zo blij dat ik hulp krijg uit onverwachte hoek. Onvoorstelbaar. Als ik iets kan terugdoen of als ik anderen kan helpen, dan hoor ik het graag.

Liefs,
Me, Myself and We.

Het nieuws

Eigenlijk is er toch nooit goed nieuws te melden, he. De actualiteit tegenwoordig gaat over niets anders dan meer dan moorden, moordpogingen, verkeersdoden… Nooit wordt er eens melding gemaakt van iets positief! En als dat dan toch gebeurt, dan verdwijnt dat item naar helemaal onderaan de stapel waardoor je er niet toe komt om het te lezen omdat je hoofd al vol zit met al die miserie.

Ik word er ziek van, letterlijk en figuurlijk. Ik kan het mij aantrekken, he, al die miserie. Maar los ik daarmee iets op? Neen, natuurlijk niet.

Natuurlijk denk ik aan mijzelf en Mauro, die drie jaar is, als ik hoor dat een mama en haar driejarig dochtertje van de weg zijn gemaaid en allebei overleden zijn. Natuurlijk wens ik dat niemand toe, en al zeker die man/papa niet die in één klap zijn wereld kwijt is. Ben ik egoïstisch als ik denk “hopelijk maken wij dat nooit mee?” Ja, waarschijnlijk wel. Maar is dat niet logisch? Ergens, diep vanbinnen?

Als ik in de krant lees ‘fietser (15) omgekomen bij dodehoekongeval met vrachtwagen’ dan maak ik me de bedenking om mijn kinderen altijd met de auto naar school te voeren omdat het verkeer zo gevaarlijk is. Maar maak ik dan het verkeer ook niet nog gevaarlijker? Ja, natuurlijk wel! Is dat dan een goede optie? Ik weet het niet… Ik kan eerlijk en oprecht zeggen dat ik nu nog niet weet wat ik met mijn kinderen ga doen eens ze naar het middelbaar gaan. Wij wonen nu op wandelafstand (een goeie vijf minuten stappen) van school af. We doen de kinderen noodgedwongen met de auto weg en gaan ze ook met de auto halen, omdat we dit op weg naar of van het werk doen. Als ik op woensdag thuis ben, dan doe ik ze wel te voet weg.

Als ik in de krant zie staan dat er tijdens een live-uitzending van het nieuws twee reporters worden doodgeschoten door één of andere randdebiel, dan denk ik “Moeder, in wa voor ne wereld leven wij nu?” De mensen zijn toch gek? Wie doet nu zoiets? Het kan zijn dat je gepest wordt, maar los dat dan op een andere manier op! Als je weet dat de dader onder politiebegeleiding naar buiten werd gevoerd bij zijn ontslag, dan weet je ook wel voldoende, denk ik. Hij had een nogal opvliegend karakter…

Als ik tijdens het radiojournaal hoor dat er weer een aantal bootvluchtelingen zijn gered op de Middellandse Zee maar dat er voor 50 van hen geen hulp meer kon baten omdat ze in een laadruimte zaten waar ze giftige motordampen ingeademd hebben, dan bloedt mijn hart. Die mensen willen kost wat kost weg uit hun eigen barslechte situatie, nemen allerhande risico’s en bekopen het soms met hun leven. Ik zou ze geen eten willen geven, die vluchtelingen, maar ik hoop wel dat er gauw een regeling getroffen wordt waardoor ze mens zijn en geen vluchteling. Ik ga geen inzamelingsactie op poten zetten om dan onder druk gezet te worden dat geld te lossen. Weten jullie nog dat jongetje in een sporttas die verbrand was? Er is iemand in Vlaanderen die zijn goed hart heeft willen laten zien en geld is beginnen inzamelen voor die jongen. Een tijdje later krijgt hij telefoons, mails…  van de vader van dat jongetje dat hij geld nodig heeft en 2000 euro wil. Ben je dan een eerlijke vluchteling? Daar durf ik in dat geval dan weer over twijfelen.

Moest mijn verstand gewonnen hebben van mijn hart, ik had geen kinderen op deze wereld gezet. Laat staan twee en nadenkend over een derde! Maar mijn eigen kleine  wereldje vervult me met zoveel geluk dat ik denk dat ik die boze wereld wel aankan. Laat ons hopen dat er aan dat kleine wereldje van ieder van ons niets gebeurt, anders vergaat de wereld echt. Denk ik.

Liefs,
Me, Myself and We.

Het is weer koekenbak !

Er zijn zo van die ‘mediafiguren’ die ik liever zie verdwijnen dan verschijnen, vooral in ons klein Vlaanderen. Neem nu Dimitri Bonticnk. “Ik heb mijn zoon Jejoen genoemd omdat er toen al teveel Jeroen-en geboren waren.” Ik heb dat eens opgezocht, he. In het geboortejaar van Jejoen zijn er welgeteld 0 Jeroen-en in Vlaanderen geboren! Geef toch gewoon toe dat je een spjaakgebjek hebt, Dimitji. Noem dienen mens zijne naam toch niet in de pers en die verdwijnt wel weer van de radar. Ik vind dat een echte aandachtshoer. En nu verspil ik er zelf mijn inkt aan! Brr…

Zo is er nog iemand die te pas en te onpas de media-aandacht naar zich toetrekt. Ik snap alleen niet goed waarom… Het gaat om de voorzitter van KV Oostende. Ik vind ook dat die altijd en overal moet opvallen. Constant. Het kan zijn dat dat een selfmade miljonair is die met zelfgemaakte shampoo van apotheek naar apotheek trok en nu een gigantisch imperium heeft uitgebouwd. Maar zijn er zo niet meer mensen? Die daar dan minder mee te koop lopen? Wat was ik blij toen ik volgende krantenkop las: “Coucke gaat wat afstand nemen van de media.” Zou het dan toch waar zijn? Komt verstand dan toch met de jaren!?

Dan mogen we de hoop nog niet verliezen, Dimitji.

Kunnen jullie jullie ook zo ergeren aan bepaalde ‘BV’s’? Of ben ik de enige en zijn jullie slim genoeg om de artikels aangaande deze mensen straal te negeren?

Liefs,
Me, Myself and We.

Borstvoeding

Het is me nogal een thema! Je hebt vrouwen die zweren bij borstvoeding en dit bijzonder lang volhouden. Je hebt vrouwen die het niet willen en resoluut voor flessenvoeding kiezen.

Wat is dat toch met die aandacht op sociale media die daarvoor geëist wordt!? Ik snap eerlijk gezegd heel die heisa niet.

Zelf heb ik twee keer borstvoeding gegeven zonder daar iemand mee lastig te vallen, laat staan heel het internet! En al zeker niet met foto’s. Laat iedere mama nu toch doen wat ze willen! Geef er geen commentaar op en loop er (met die borsten dan) zo open en bloot niet mee rond. Of is dat te veel gevraagd? En ben ik nu preuts?

Neen, ik ben niet preuts. Ik heb me nooit geschaamd om mijn baby’s te voeden in het bijzijn van volk. Behalve tijdens hun doopfeesten… Dan kon ik ervan genieten om heel eventjes weg te zijn van de feestdrukte en alleen met mijn baby te zijn… Egoïstisch? Ongetwijfeld, maar ik heb van dat gestolen momentje genoten. Ik wist ook dat het geen uur duurde bij mij, dus dan kon ik me dat gemakkelijk permitteren.

Nu las ik in de krant weer een artikel over één of ander fotomodel dat mensen die commentaar hebben op borstvoeding ‘lik op stuk’ geeft, waarom is dat nodig? Als je persoonlijk niet wordt aangevallen hoef je daar toch allemaal niet van wakker te liggen?

Ik vraag me trouwens af waar de flesjesdrinkende pasgeboren baby’s blijven? Daarvan zie je er niet te veel op sociale media verschijnen. Moeten de mama’s die deze optie verkiezen zich aangesproken voelen over heel die borstvoedingskwestie en ook in de verdediging schieten?

Ik zeg het nog is: leef en laat leven. Als ik vraag ‘ga je borstvoeding geven?’ is dat alleen uit interesse, niet om mij over je antwoord een mening te vormen. Ieder kiest waar die zich het best bij voelt. Er is geen enkel kind dat er beter of slechter uitkomt dan een ander die een andere voeding kreeg.

Ik krijg er de kriebels van, van al die nutteloze discussies. Stress wordt ermee gecreëerd, en is dat goed voor die baby’s? Ik dacht van niet…

Liefs,

Me, Myself and We.

Klagen en zagen

Sommige mensen doen niet anders dan steen en been klagen. Daarnet heb ik een blogje hieromtrent gelezen bij haar. Ook kwam ik uit op een krantenartikel uit Pittem over een brandweerman die vandaag uit het leven stapt. Een hardnekkige hersentumor heeft hem die beslissing doen nemen.

Er zijn zoveel dingen waar een mens over kan klagen. Mij zal je niet snel horen klagen over het feit dat ik verschillende keren uit mijn bed moest voor de zoon. Ik ben allang dankbaar dat ik nog uit mijn bed mag voor hem. Onze buren hebben dat geluk niet meer. Zij hebben in mei afscheid moeten nemen van hun dochtertje. Mij ga je dus niet snel horen klagen over het feit dat ik voor onze gezonde zoon moet opstaan.

In 2010 ben ik naar de crematie geweest van een meisje dat bij mij in de lagere school in de klas heeft gezeten. In januari had ze een beetje last van hoofdpijn. In mei van datzelfde jaar is ze gestorven ten gevolge van een hersentumor.

Onlangs las ik ook ergens in de krant dat er één of andere vakbond niet begrijpt dat de huidige dertigjarigen niet klagen over de veranderingen van pensioenen enzo. Ik vraag mij af waarom ik daar nu al over moet klagen? Dat gaat ongetwijfeld toch nog een keer of zeven veranderen eer ikzelf met pensioen kan en mag gaan. Het is dan toch beter dat ik voorlopig nog de kat uit de boom kijk en mij daar nu zeker nog niet druk in maak?

Waarom klagen mensen toch zo graag? Wees toch eens blij met wat je op dit moment hebt! Ik wil niemand persoonlijk aanvallen ofzo en dit berichtje kan ook als een klaagmuur beschouwd worden, maar is zeker mijn bedoeling niet.

Ik wil gewoon meegeven dat ik het niet goed begrijp dat er mensen op deze wereld rondlopen die zo verbitterd zijn dat ze in niets nog het positieve kunnen zien. Ik begrijp dat echt niet!

Er zijn toch zoveel leuke dingen waar je je wel aan kan optrekken? Sommige mensen zouden eens met hun hoofd tegen de muur moeten bonken om hun oogkleppen te doen afvallen.

Als iemand niet content is op zijn werk (zoals ik), dan moet die er maar iets aan doen om wél content te worden (wederom zoals ik). Ik val in herhaling door te zeggen dat ik dat echt niet begrijp, maar het is wel zo.

Enfin. Ik ga er mijn dag niet door laten verknallen, maar ik hoop toch dat er iemand door mijn kleine verhaaltjes inziet dat het leven zoveel meer biedt dan alleen maar geklaag en gezaag.

Liefs,

Me, Myself and We.