Afwisseling

Tegenwoordig houdt mijn job veel afwisseling in wat ik wel weet te appreciëren. Elk nieuw iets dat ik hier leer is mooi meegenomen, toch?

Zo hou ik me – zoals eerder vermeld – niet langer meer bezig met het opbellen van wanbetalers. Ik help nu mee een website op te bouwen en ben daarvoor een heel scala aan productinformatie aan het opzoeken, bewerken en opslaan.

Dit is wel een boeiend werkje, maar toch ook een beetje ééntonig. Vandaar dat mijn baas me een nieuwe taak gegeven heeft, namelijk het afnemen van een enquête bij onze klanten.

Ik heb dit via een google formulier gedaan. Zo handig! Ik had het idee bij verschillende van jullie blogs opgepikt naar aanleiding van een uitdaging van Verbeelding, dacht ik. Of iets met die meststoffen ofzo. Alleszins, jullie hebben me dus onbewust geholpen.

Nu is het zo dat je blij mag zijn met een respons van 3% op een elektronische rondvraag. Onze respons lag rond de 5%. We gaan er veel uit kunnen leren, alleen ben ik niet diegene die lessen moet trekken. Want dat is uiteindelijk toch de bedoeling van zo’n rondvraag? We zien wel wat mijn werkgever ermee zal aanvangen.

Alleszins, ik vind het heerlijk om zo’n mailing op te maken en uit te sturen. Staat later ook maar mooi op mijn cv of kan nog van pas komen in het onderwijs.

Liefs,
Me, Myself and We.

Advertenties

Nieuwe uitdaging

Toen ik op maandag 20 april 2015 opnieuw naar Brussel reed voor mijn werk na vier maanden verlof, was ik blij dat de zon scheen. Het maakte ‘het leed’ toch net iets draaglijker. Ik zag er ook een beetje tegenop omdat mijn bazen me voor een gesprek hadden uitgenodigd. Ik wist niet wat me te wachten stond. Ik vreesde dat ze me terug naar huis zouden sturen omdat ze zo tevreden waren over mijn vervanger dat ze mij in feite niet meer nodig hadden… Dus ik ging wel met een beetje schrik terug naar het werk.

Het gesprek vatte aan en ik kreeg al onmiddellijk een directe vraag voorgeschoteld. “Wat studeer jij nu juist en wat is de bedoeling daarmee?” Ik heb dan maar eerlijk gezegd dat mijn doelstelling was om op 1 september 2017 voor de klas te staan, omdat ik nog veel te lang moet werken en ik dan beter iets kan doen waar mijn hart meer ligt dan bij hen. Ik heb hen verteld dat ik het werk an sich niet zo beu was (hoewel…) maar dat ik het na vijf jaar wel gezien had op de dienst krediet en dat ik hoopte dat ze me een nieuwe uitdaging gingen geven. Ik had het nodig.

Ik heb die nieuwe uitdaging ook gekregen. Het werd me allemaal mooi voorgesteld. “Je gaat meewerken aan een nieuw project en we gaan je veel verantwoordelijkheid geven en dat gaat echt leuk worden, want het is helemaal iets nieuws.” Ik zag het helemaal zitten! Ik zou deel uitmaken van de dienst marketing en op dat vlak initiatief kunnen nemen en ik was blij.

Pas op 22 mei kwam mijn nieuwe verantwoordelijke langs om te zeggen wat hij van me verwachtte. Uiteraard waren zijn verwachtingen niet helemaal zoals ze mij werden voorgesteld. Ik had me weer laten doen, he… Mijn taken werden stilaan duidelijk. Ik kon eraan beginnen.

Ik doe het graag, hoewel het een zeer repetitief werkje is en ik eigenlijk niet weet of het wel goed is. Wat moet ik eigenlijk doen? Al onze artikelen die wij verkopen moet ik voorzien van productafbeeldingen, technische fiches, productfiches, certificaten… om die dan in september of oktober op onze website te kunnen zetten. Als je dan op een artikel klikt krijg je alle documenten die ermee samenhangen, want hier wordt al eens naar gevraagd door architecten enzo.

Vandaag is het mijn laatste dagje. Ik hoop de leverancier waar ik momenteel mee bezig ben af te krijgen zodat ik kan genieten van twee weken verlof. Ooooh! Wat heb ik er nood aan!

Zo komt het dus dat ik een nieuwe job, een nieuwe titel en een nieuwe uitdaging heb gekregen. Ik ben oprecht blij met deze kans, want wie weet kan dit wel een mooi opstapje zijn naar nog iets anders. Ik denk ook dat als de website op punt staat, dat ik wel fier ga durven zijn dat al wat daarop gaat staan door mijn handen is gegaan. Leuk idee, toch? Ofwel is dat het idee dat ze me hebben ingeplant en zal de werkelijkheid er anders uitzien, maar dat weet ik jullie nog wel te zeggen.

Ohja, deze uitdaging gaat me niet weerhouden om alsnog mijn droom na te jagen hoor! Ik moet en zal dat diploma in handen krijgen! Alleen weet ik niet zo goed hoe… Want het duurt nu toch al zo lang en ik heb het gevoel dat mijn leven aan mij voorbij raast…

Liefs,
Me, Myself and We.

Trakteren

Mijn verjaardag is nog veraf, pas in september, maar ik ben er nu al over aan het denken. Al van kindsbeen af heb ik de gewoonte aangeleerd om te trakteren met mijn verjaardag. Eerst in de lagere school. In het middelbaar was dat alweer een pak minder, geloof ik… Maar van zodra ik ging werken, gebeurde dit opnieuw, want iedereen deed dat.

Zo is het begonnen… Maar dit jaar ben ik aan het denken om het niet te doen!

Wij huren een klein bureel in een groter gebouw. Al bij al maken we deel uit van dezelfde holding, maar toch is er een verschil… Vorig jaar had ik iets meegebracht voor mijn verjaardag. De werknemers van de andere firma (en zelfs van mijn eigen firma) zijn er al eerste bij om iets te komen halen en met veel plezier op te peuzelen. Soms zelfs zo veel dat ze durven vragen ‘is er nog?’ of ‘Wanneer breng je nog eens iets mee?’. Vandaag is er een collega van die andere firma jarig. Zij geeft – tijdens de middagpauze – een drink, inclusief broodjes en een glaasje champagne. Denk je dat er ook maar iemand heeft voorgesteld of ik ook eens langsga? Neen, hoor!

10661084_773533102685543_1884377690_n

4/4 cake met crème au beurre – vanillepudding met neonsuiker

Het gaat mij absoluut niet om het feit dat ik gierig ben ofzo, maar ik ben het meer dan beu dat alles van één komt. Zelfs mijn rechtsreekse collega’s brengen nooit iets mee! Vorige week was het zelfs zo erg dat mijn twee mannelijke collega’s koffiekoeken zaten te eten die de ene had meegebracht voor de andere. Onder mijn neus! Ik kreeg nog geen kruimeltje…

Toen ik mijn zwangerschap aankondigde, had ik suikerbonen meegebracht.  Toen Mauro twee jaar werd, had ik plattekaastaart mee. Dan met mijn verjaardag hetgeen je op de foto ziet. Ik wil wel trakteren, maar als ik nooit iets terugkrijg, waarom zou ik het dan nog doen? Vandaar dat ik besloten heb om dit jaar NIETS mee te brengen. Wij gaan een feestje geven en that’s is! Op het werk kunnen ze voor mijn part de boom in met de verjaardagen!

Liefs,
Me, Myself and We.