Daar is de lente …

… daar is de zon …

21 maart vandaag, dat wil zeggen dat de lente écht begonnen is. Het zonnetje gaf ook die indruk vandaag, maar de warmte bleef een beetje achterwege.

Ondertussen heb ik een stageperiode van twee weken achter de rug voor het vak PAV. Ik moet eerlijk bekennen, de eerste week verliep goed. De tweede week… Als ik daar niet plat op mijn gezicht ben gegaan, dan was het een foutloos parcours. Man man man… Het begon al bij de start van de les: ik gaf helemaal geen leiding. Ik omschreef nadien de leerlingen dan ook als een bende losgeslagen objecten, maar dat was volledig aan mezelf te danken. Zo onzeker dat ik was! Zo slecht geslapen dat ik had! Vlak voor mijn stageles nog een soortement van aanvaring met een collega… Jongens toch, het was mijn dagje niet.

En net die dag kwam mijn docente kijken… Ze had me het heugelijke nieuws te melden dat ik niet geslaagd was voor mijn stage op basis van wat ze die twee lesuren gezien heeft. Ik kon haar geen ongelijk geven. Huilend ben ik naar huis gereden…

’s Avonds dan gefacetimed met mijn ouders. De tranen stroomden over mijn wangen, want draai het of keer je zoals je wilt: ik leg wel mijn hart en ziel in mijn stagelessen. Soit, zij zijn in de auto gesprongen, hebben 50km gereden, hebben me bij elkaar geveegd en samen hebben we een leuke les in elkaar gestoken voor de dag nadien. Dikke dikke dikke dank u aan mijn lieve mama en papa die dat voor mij wilden doen en gedaan hebben. Woorden kunnen niet genoeg uitdrukken hoe dankbaar ik hen ben!

Gelukkig voor mij voelde ik mij toen alweer een pak zekerder, ging de les ook beter, had ik terug controle en deden de leerlingen graag wat ik van hen verwachtte!

Dikke merci ook aan mijn stagementor, want zij heeft ervoor gezorgd dat ik mijn ‘mislukte’ stageles opnieuw mag doen. Ze heeft daarvoor gepleit bij mijn docente die me ook die kans wilt geven. Je hebt er geen idee van hoe dankbaar ik hen ben! Zowel mijn mentor als mijn docent.

Maar de combinatie fulltime baan met stages en studies is écht niet gemakkelijk. Ik heb dat niet onderschat, want Nederlands heb ik erbij genomen op het moment dat ik zonder job zat. Toch deed ik iets verkeerds: want in januari heb ik alles laten vallen. Ik kon het niet, ik trok het niet, ik was op. Ik denk dat het toch tot dan geduurd heeft eer mijn ego terug een beetje opgekrikt was. Ik heb van mijn ontslag toch meer afgezien dan ik dacht, hoewel ik niemand van de mensen daar mis, laat staan het werk… Soit. Chapeau voor iedereen die die combinatie wél weet te managen, maar voor mij werkt het niet.

Vandaar dat ik al heb laten weten dat ik een eventuele verlenging na de paasvakantie niet ga aannemen. De combinatie is echt te zwaar. Het werk bevalt me enorm, de afwisseling ook, de collega’s ook. Maar ja. Ik moet vooral aan mijn toekomst denken, en niet alleen aan de toekomst van morgen.

Zo dadelijk heb ik een gesprek met mijn docente over mijn mislukte stageles die zij mocht aanschouwen. Ik heb er zo mijn theorie over en hoop dat ik haar kan overtuigen om naar mijn inhaalles te komen kijken. Moest ik er zin in hebben, dan zal ik misschien eens uitschrijven wat er juist is misgelopen, maar voor nu is dit voldoende vind ik.

Heb jij ooit tijdens je studies, bijscholingen, nascholingen, … een grote uitschuiver gemaakt? Of verliep alles altijd vlekkeloos bij jou?

Liefs,
Me, Myself and We.

En plots zijn we maart …

Mijn vorig berichtje is al van een hele poos geleden, maar er is zoveel gebeurd intussen dat ik er voor mezelf eens nood aan heb om alles op een rijtje te zetten… Ondertussen heb ik al overal #40dagenbloggen zien opduiken. Leuk initiatief, maar ik kan nu al niet meer volgen.

Ik zal eens vertellen wat er allemaal gebeurd is…

Op 1 februari kreeg ik telefoon met de vraag of ik die dag kon beginnen werken in een school op 3km van ons huis. Ideaal! Maar ik heb mijn diploma nog niet en daarbij: het was pedagogische studiedag in de school van Mauro, dus ik kon die dag sowieso niet beginnen. Dit werd me trouwens via mijn voicemail gevraagd, samen met de vraag om terug te bellen wat ik dan ook deed, maar zonder gevolg.

Op donderdag 2 februari kreeg ik opnieuw telefoon. Ik legde uit dat ik echt wel had proberen terugbellen, maar zonder gehoor. Plots viel de ‘frank’: ze was vergeten een nummer achter te laten en op de vaste lijn antwoordt ze niet gemakkelijk op woensdagnamiddag… Soit: ik werd uitgenodigd voor een gesprek. Maar het was bijna einde schooltijd voor Mauro en onvoorbereid stuur ik die niet graag naar de opvang. Ik legde dit dan ook uit en kreeg prompt te horen: breng je kinderen maar mee. Dus donderdag zat ik om vier uur aan het bureau van de directrice van dat centrum, met twee kinderen in mijn kielzog en met mijn agenda in de aanslag.

Zou je zo snel mogelijk, als in morgen, kunnen starten bij ons op het leerlingensecretariaat? Ik heb open kaart gespeeld en gezegd dat ik dat wel wou doen, maar dat ik al veel stage had ingepland in het kader van mijn opleiding. “Geen probleem! Zet er niks nieuws bij en we passen daar wel een mouw aan.” Mijn stage PAV gaat door binnen dezelfde scholengroep als waar ik werk. Mijn stage voor Nederlands gaat door in een andere school en heb ik verzet tot na de paasvakantie.

Dus op vrijdag 3 februari ben ik beginnen werken. En tot op de dag van vandaag doe ik dat nog altijd met véél plezier en graagte. Het contact met leerlingen spreekt mij enorm aan. Het feit dat het ook een beroepsschool is en ik voor het vak PAV kies heeft er ook voor gezorgd dat ik zonder schrik de sprong waagde. En uiteindelijk is het een tijdelijke opdracht, tot aan de paasvakantie. Leuk voor mij ook, want zo altijd alleen thuis zitten. Het heeft zijn voor- en nadelen!

Plots was het aanpassen, want van fulltime thuis zijn naar fulltime werken. Het was weer even zoeken naar een evenwicht thuis. Ondertussen hebben we dat gevonden, maar mijn stage loopt een beetje ‘in het honderd’, organisatorisch toch. Plots heb ik geen tijd meer overdag om eraan te werken. En dat voel ik wel. Gelukkig is het woensdag gedaan. Niet dat ik het niet graag doe, maar gewoon zodat ik terug op tijd mijn bed in kan.

Ergens tussendoor probeer ik dan nog dingen te regelen voor onze trouw. Het huishouden blijft liggen, want mijn prioriteiten liggen elders. Vandaag hebben we toch kunnen kuisen. Het was hoog tijd! Straks ga ik nog twee lesuren van 100 minuten voorbereiden en dan kan ik met een gerust hart gaan slapen.

Mijn docent waarvoor ik morgen normaal een opdracht klaar moet hebben, heb ik ook gemaild om te zeggen dat ik er niet klaar mee ga geraken. Ik hoop dat hij mij begrijpt… Ik wil niks afgeven waar ik niet tevreden mee ben. Dat is voor niemand fijn, dus ik heb een beetje respijt gevraagd tot volgend weekend. Dat valt nog mee, he?

Voor de rest gaat alles hier zijn gangetje. Alles loopt goed. De kinderen groeien als kool. De trouw nadert met rasse schreden. Carnaval in de carnavalsstad bij uitstek hebben we niet meegevierd door een zieke Ilian. Ach ja… Het is een beetje druk, maar we kunnen daar wel tegen.

Ik ga proberen weer wat meer structuur te brengen in mijn blog. Maar voorlopig heeft ons gezin het meest nood aan structuur.

Hoe gaat het in feite met jou?

Liefs,
Me, Myself and We.