Lunchstress

Ik dacht altijd dat ik zo’n mama ging zijn die zeeën van tijd had om supercoole boterhammetjes te voorzien. Ik heb schitterende uitsteekvormpjes waardoor ze net een puzzel lijken, maar ik heb ze nog nooit gebruikt…

Waarom niet? Omdat er dan zoveel afval vanaf komt! Waarom zou Mauro geen korsten eten? Omdat ik per sé een puzzel in zijn brooddoos wilde leggen? Dat is toch onnozel, niet?

Meestal smeer ik een drietal sneetjes brood voor hem, één met kaas, één met iets van vlees en één met pachka. ’s Morgens eet hij twee sneetjes brood: één met confituur en één met choco. Ook is het zo dat ik een heel brood koop en dat dan in pakjes van vijf sneetjes in de vriezer steek. Zo heb ik elke dag ‘vers’ brood voor Mauro. Goh, hoe voorspelbaar. Maar ik leg liever iets tussen zijn boterham waarvan ik weet dat hij het lust. ’s Morgens kan ik ook niet hartig ontbijten, waarom zou ik dat mijn zoon dan verplichten?

Soms haal ik voor woensdagmiddag sandwiches in huis. Hij is daar zot van! Maar in zo’n zak zitten er met gemak tien. En zelf eet ik dat niet (meer). Voorlopig althans. Mauro kan daar ook goed van eten! Afgelopen woensdag at hij er als lunch drie! Hij heeft er ooit al eens vier gegeten. Als het eten hem aanstaat, dan kan die smikkelen zenne!

Enfin, omdat er dan zoveel sandwiches zijn, wordt hij op donderdag en vrijdag ook getrakteerd op sandwiches. Dus dan geef ik er hem twee mee naar school.
Wat krijgt hij nog mee van mij? Een stuk fruit. De school vraagt om dit al geschild en in stukjes mee te geven (wat ik enigzins kan begrijpen). Een koek voor in de namiddag (de school vraagt om dit zonder verpakking mee te geven, wat ik al een pak onnozeler vind) en een fles water. De foto bewijst dit. Dit was zijn overlevingspakket voor afgelopen vrijdag. Dat kleine rugzakje van hem zit nu al vol en weegt precies een ton! Wat gaat dat niet geven als hij naar het lager gaat en daar nog een heleboel boeken bij moeten? “De leerlingen hun rug wordt alsmaar slechter” Ja, hallo! Als dit zelfs al in de eerste kleuterklas zo is, is dat niet zo verwonderlijk, he.

IMG_5681

Als Mauro naar de opvang gaat, dan is alles op, hoor! Ik hoop alleen uit de grond van mijn hart dat hij nooit honger heeft. Ik ben daar zo bang voor. Zou hij dat dan al zeggen?

En bij jou? Heb jij ook zo’n stress om genoeg mee te geven met je kind? En ben jij zo’n ouder die daar onnoemelijk veel tijd in steekt om altijd een verrassingslunchbox mee te geven? Mijn hoed af daarvoor! Persoonlijk ben ik allang blij dat ik hem lunch kan meegeven.

Liefs,
Me, Myself and We.

K3

In feite is het een beetje gek, he. Op vrijdagavond werd er een televisieprogramma uitgezonden op een uur waarop kindjes in hun bed liggen, maar waarvan de inhoud wel voor die kindjes bedoeld was…

Ik heb het over K3zoektK3. Hoe kom ik erop om er nu een berichtje over te schrijven? Omdat ik hun nieuwe liedje op de radio hoor. Omdat ik dan inspiratie krijg. En omdat ik dan direct moet kunnen schrijven om het niet te verliezen.

Ja, ik geef toe. Ook wij keken naar dit televisieprogramma. Maar wij zijn niet van die mensen die met onze gsm in de aanslag klaar zitten om te beginnen stemmen. Daar doen we dan weer niet aan mee. Trouwens: we beginnen ook altijd iets later te kijken zodat we de reclame kunnen doorspoelen. 🙂

Het nieuwe liedje is wel een oorworm, of hoe zeggen ze dat? Eens het in je hoofd zit, kan het er moeilijk weer uit. Een echt K3-liedje dus.

Ik ben niet echt een fan van K3, de oude of nieuwe bezetting, maar heb wel graag naar ‘Hallo K3’ gekeken. Hun liedjes zet ik niet uit mijzelf op, maar Mauro durft hier al wel eens naar vragen. En hij kent ze dan ook! Wat mij zeer verwondert, want hij is toch een jongen? Ze zullen dat waarschijnlijk in de klas ook te horen krijgen.

Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik moet denken van ‘het pensioen’ van Karen, Kristel en Josje en de nieuwe samenstelling van de groep. Het is wel ferm van Studie 100 dat ze van een meidengroep een merk hebben weten maken. Dat vind ik wel straf. Maar voor de rest trek ik me daar niet zoveel van aan.

Natuurlijk, wanneer Mauro al zingend van ’10 000 luchtballonen’ aan het spelen is, dan weet ik dat K3 niet alleen voor meisjes is. En dan smelt mijn moederhart, want het is toch zo schattig als hij zingt! Hij zingt trouwens meer dan alleen dat. Dat is zo fijn om te mogen aanhoren!

Ach ja. Muziek. Het maakt een belangrijk deel uit van mijn leven. Ik kan namelijk niet zonder.

Hoe zit dat bij jou? Ben jij ook zo gek van muziek? En wat denk jij van heel dat K3 gedoe? Of gaat dat volledig aan jou voorbij omdat je geen (kleine) kinderen hebt?

Liefs,
Me, Myself and We.

Eerste schooldag

Maandag, 5 januari 2015. Een nieuwe mijlpaal in ons leven! De eerste schooldag van onze zoon… Omdat beelden meer zeggen dan woorden…

Eerste ontbijt als kleuter

Eerste ontbijt als kleuter

Met mama aan het klaarmaken voor de eerste schooldag

Met mama aan het klaarmaken voor de eerste schooldag

Nog een beetje dollen met papa

Nog een beetje dollen met papa

Op de speelplaats op weg naar de klas

Op de speelplaats op weg naar de klas

In de klas

In de klas

In de klas

In de klas

Als de school uit is, allemaal mooi in de rij naar de mama's en papa's

Als de school uit is, allemaal mooi in de rij naar de mama’s en papa’s

Als de school uit is, allemaal mooi in de rij naar de mama's en papa's

Als de school uit is, allemaal mooi in de rij naar de mama’s en papa’s

Wat hebben wij dan nog gedaan die dag? Want Het Ventje had ook een dagje verlof genomen om zoon zowel te kunnen afzetten als te kunnen gaan halen.
We zijn naar het stadhuis gereden. Aangezien wij niet getrouwd zijn en we een kindje verwachten, zou dat kindje normaal gezien mijn naam krijgen, tenzij het erkend wordt door de papa. Dit hebben we dan nog in orde gebracht. Dit kan al voor de geboorte ook. Zo hoef ik niet mee te gaan om dat kindje te gaan aangeven. Ik vertrouw er wel op dat hij de door ons gekozen naam doorgeeft op het stadhuis, maar dat zal wel. 🙂

Daarna zijn we een tasje koffie gaan drinken en een koffiekoek gaan eten in onze stad. Daarna zijn we dan nog nieuwe kleertjes gaan kopen voor zoon nummer 2. Een beetje gek doen kan geen kwaad.

Voor we het wisten, was de dag om. Om 15u20 werden we terug aan de schoolpoort verwacht. Zoon was blij ons te zien. 🙂 Zijn eerste  dag was heel goed meegevallen, en zelfs zonder ongelukjes! Je kan je wel inbeelden dat ik stond te blinken als duizend pas gepoetste spiegels…

Liefs,
Me, Myself and We.