Een nieuw jaar, een nieuw begin

2018 is voorbij. 2019 is begonnen. Nog 81 jaar en we zitten aan het jaar 2300! Hoe gek!

Dit jaar word ik 34. In 2029 word ik 44. In 2039 word ik 54. In 2049 word ik 64 en in 2050 word ik 65! Hoe gek zijn die jaartallen? Ik kijk liever niet te ver vooruit, want de tijd vliegt.

Soms betrap ik mezelf erop dat ik niet meer in kalenderjaren reken, maar in schooljaren. Zeer lastig voor mensen die niet in het onderwijs staan. Ik heb dat zelf ook mogen ervaren. En toch is het sterker dan mezelf.

Van dit schooljaar is het eerste trimester voorbij gevlogen! Maar in kalenderjaren zijn dat in feite de laatste vier maanden van het jaar die voorbij zijn gegaan. Zie je hier de verwarring? Het eerste trimster van een schooljaar is eigenlijk de laatste periode van een gewoon kalenderjaar. Raar, toch?

Om terug te komen tot de kern van de zaak: ik heb nog geen ene seconde spijt gehad van mijn beslissing om les te gaan geven. Integendeel! Ik heb echt het gevoel dat alles op zijn plooi is terecht gekomen. Dat ik in mijn plooi ben gevallen.  Dat ik eindelijk doe wat ik doodgraag doe. Met geen pen valt te beschrijven hoe zielsgelukkig en apetrots ik ben dat ik ben blijven doorzetten. Dat ik mijn droom per se wou verwezenlijken.

Aangezien ik tot nu toe, na dat eerste trimster, nog geen enkele negatieve (behalve eens een halve opmerking waar ik uit kan leren en iets wat de zender dacht en dan heeft moeten aanpassen) commentaar heb gekregen, ben ik echt blij. Dit was trouwens een vervangingscontract voor een bevallingsverlof, dus in principe keer ik na de kerstvakantie niet terug.

Maar…

Er is een andere dame die ook Nederlands geeft die na de kerstvakantie in bevallingsverlof gaat. Ik heb de kans gekregen mij nogmaals te bewijzen, want ik mag in dezelfde school blijven. Weliswaar met een ander uurrooster en andere klassen, maar mannekes… Zo blij dat ik ben! Nu komen er ook 5 uur mavo bij, wat binnen mijn vak PAV valt. Ideaal dus. Deze opdracht loopt tot aan de paasvakantie.

Een relaxte kerstvakantie is al ver over de helft. Nu begint het voorbereiden voor de eerste week na de vakantie. Ik heb er zoveel zin in!

Dit is dan voor het tweede trimster van het schooljaar, maar voor de eerste drie maanden van het nieuwe kalenderjaar.

Wat staat er nog op de planning in 2019? Een doopsel in januari, drie communiefeesten in mei waaronder eentje van onszelf (allez, van onze oudste zoon) en in juni en juli twee trouwfeesten. We weten weer wat doen dit jaar…

Ohja, als je graag foto’s ziet van wat me zoal bezig houdt, je kan me volgen op Instagram.

Hoe gaat het met jou? Heb jij ook mooie vooruitzichten voor het jaar 2019?

Liefs,
Me, Myself and We.

Eindelijk vakantie!

In augustus 2012 had ik mijn laatste vakantie. Een échte vakantie, waarin ik eens niet moest studeren. Want vanaf augustus 2013 heb ik elk jaar een tweede zit gehad voor mijn lerarenopleiding. Maar deze augustus, in 2018, heb ik géén herexamens en voor de eerste keer een échte vakantie waarin ik kan genieten van de kinderen. EINDELIJK!

Want dat diploma waar ik zo hard voor gewerkt heb, heb ik op zak! Allez, het voorlopig attest heb ik al. Op 31 augustus krijg ik mijn officieel diploma. Ik ben dus afgestudeerd, kan eindelijk weer genietend lezen in plaats van studerend… Ik kan weer leven! Want de weg was lang, hard en moeilijk. Maar ik ben er geraakt. Ohja, die ‘met onderscheiding’ staat ook zo schoon op dat diploma he. Ik ben zot content. Echt.

Maar hiermee is mijn goed-nieuws-show nog niet afgelopen. Want…
Ik mocht vandaag naar een sollicitatiegesprek gaan voor een fulltime opdracht tot aan de kerstvakantie.

En…

…ik heb de job! Ik mag beginnen! Ik ben nu al doodnerveus! Maar ik ben ook zo overenthousiast en dolblij! Woehoe! Eindelijk wordt mijn droom werkelijkheid!

Hoe gaat het met jou?

Liefs,
Me, Myself and We.

De eindspurt is ingezet

Even een pauzemomentje voor mezelf (het schrijven van dit berichtje he), want ik ben druk bezig mijn Bachelorproef uit te schrijven. Momenteel probeer ik een mooie synthese van mijn literatuurstudie uit mijn mouw te schudden, maar heel gemakkelijk is dat niet. Het vergt volle concentratie en focus. Gelukkig begrijpt Het Ventje me en is hij met de kinderen het huis uit gegaan. Maar ik verwacht ze elk moment terug zodat we vanavond lekker kunnen BBQ’en.

Ik heb ook gezien dat het blijkbaar lang geleden is dat ik hier nog eens iets geschreven heb. De opdrachten en deadlines volgen elkaar in een moordend tempo op en daardoor verwaarloos ik dit een beetje. In de zomervakantie zal ik hopelijk wel weer meer tijd vinden om iets te schrijven, maar voor nu is het alle hens aan dek om die eindspurt tot een goed einde te brengen.

Het diploma lonkt… Eén dezer moet ik ook beginnen solliciteren zodat ik op 1 september aan de slag kan. Bij wijze van spreken dan. Ik hoop écht dat ik op mijn pootjes terecht ga komen.

Ik heb er net drie weken stage op zitten in een lagere school. Voor de paasvakantie was het een week stage in een multiculturele school in Borgerhout. Komende week moet ik twee dagen naar de hogeschool. Dan is het weer een lang weekend en de week daarna vertrek ik naar Engeland voor een week buitenlandse stage. Het is dus nog behoorlijk druk zoals je kan zien.

Je weet nu dat alles hier zijn gang gaat (zijn gangetje gaat het niet, ik spreek echt van zijn gang. Zoveel dingen nog te doen!). Dat ik je nog niet vergeten ben. Dat ik het wel jammer vind dat ik hier niet veel meer post de laatste tijd. Dat ik daar echt verandering in wil brengen eens de studies achter de rug zijn. Dat ik hoop dat je nog altijd wilt komen lezen.

Ach… Ik overleef deze megadrukke periode wel. Als je je trouwens geroepen voelt om mijn Bachelorproef te lezen: geef me maar een seintje. Ik ben een krak in het negeren van mijn eigen gemaakte fouten. Niet uit kwade wil ofzo, maar gewoon… Ik weet wat er moet staan en ik lees dat dan ook, ook al staat dat er niet. Meestal gaat het over heel dwaze dingen… Je zou mij daar alleszins héél fel mee helpen, want een vreemd oog ziet meer dan het eigen oog.

Liefs,
Me, Myself and We.

Let’s kick some ass in 2018 !

2018 is al goed op gang. De jaarwisseling hebben wij rustig gevierd. Ik denk dat we rond halfdrie in ons bed lagen. Op het gemakje, toch? Samen met de buren lekker eten, de kindjes die samen spelen, iets drinken, beetje zot en onnozel doen, maar toch nog ernstige gesprekken. Voor mij hoeft dat niet meer te zijn.

Ik zou je gerust nog het beste willen wensen voor het nieuwe jaar, maar ik vind dat zo raar om te doen. Note to myself: volgende jaarwissel een bericht inplannen waarin dit gebeurt en die laten publiceren op 1 januari 2019.

Bon, ik ga voor mijzelf even de doelen voor het nieuwe jaar oplijsten. De dingen die ik wil doen en bereiken dit jaar:

  • een bachelorproef schrijven
  • afstuderen
  • een opkuis houden in mijn digitale foto’s en daar fotoboeken van maken

Je denkt nu misschien: is het alles? Neen, hoor. Er zijn nog veel kleinere doelen, maar mijn tijd is nu te beperkt om ze allemaal met jou te delen. Dit zijn de grootste, want de foto’s die ik moet opkuisen gaan over een tijdsperiode van minstens vijf jaar, als het niet meer is.

Ergens tussendoor wil ik ook leren handletteren en tekenen om mijn Bullet Journal mooi te krijgen. Hoewel het niet zozeer een planningsmethode is voor mij. Eerder een verzamelmethode voor alle collecties die we in huis hebben en halen. Gaande van strips over boeken naar dvd’s… Ook hou ik hier de verjaardagsfeestjes van de kinderen en de to do’s voor elk feestje in bij. Indien je meer wil zien, zal ik misschien wel eens een blogje wijden aan mijn eigen Bullet Journal.

Voor nu kruip ik terug met mijn neus in de boeken en hoop ik regelmatiger terug iets te schrijven.

Wat zijn jouw doelen voor het nieuwe jaar?

Liefs,
Me, Myself and We.

Stageperiode

Momenteel ben ik aan “de koningin van de stages” van onze opleiding bezig. Allez, dat wordt zo genoemd door ons opleidingshoofd. We moeten 44uur lesgeven en 30uur aan meso-activiteiten doen. Of educatieve activiteiten binnen de school.

Momenteel ben ik lessen 35 en 36 aan het voorbereiden. Ik vind het zeer boeiend en interessant. Ik leer ook veel dingen bij, wat normaal is denk ik. Maar langs de andere kant ga ik ook blij zijn als de stage voorbij is. Want altijd creatief zijn en vernieuwende dingen integreren vergen enorm veel energie. Energie die ik begin te missen.

De taken voor de hogeschool blijven liggen. Dus volgende week woensdag, donderdag en vrijdag ga ik een inhaalbeweging maken. Maar ik zou ook graag ergens tussendoor onze kerstboom al zetten. Bon. Ik zal wel zien waar ik geraak, maar school inhalen primeert nu wel.

Ik moet me ook eens verder verdiepen in de lessenreeks voor mijn bachelorproef. De desbetreffende leerkracht zou ik ook eens moeten aanschrijven. De lesbundels bezorgen aan de school en hopen op feedback. Afspreken wanneer ik de lessen zou mogen gaan geven… Mijn promotor aanschrijven om te kijken hoe ik het best een nulmeting kan uitvoeren.

Wintermoeheid begin ik ook te voelen. Ziek ben ik (gelukkig) nog niet. Ik roep er ook niet op, want het is écht niet het moment nu. Die laatste rechte lijn naar mijn diploma is behoorlijk stevig.

Ik kan nog uren doorgaan over het vele werk dat ik moet doen, maar daarmee geraakt het werk niet af natuurlijk. Dus ik sluit hier weer af en vlieg er opnieuw in.

Hoe gaat het met jou trouwens?

Liefs,
Me, Myself and We.

Het studentenleven

Het studentenleven… Ik heb er nooit deel van uitgemaakt en zal dat ook nooit doen. Hoe kan het ook anders? Ik heb thuis twee koters rondlopen. Ik kan het me niet permitteren om nog naar fuiven te gaan tot een kot in de nacht.

Neenee, ik ben een zelfbewuste studente. Ik maak mijn taken (nipt) op tijd. Maar het zijn er zo veel. Ik combineer in het eerste semester 5 opleidingsonderdelen. Dat wil zeggen dat ik minimum 15 grote opdrachten moet maken, plus dan nog alle vaardighedenassessments. En ook nog de tussentijdse opdrachten van in de klas. Want ja, ik ga nu ook effectief naar de les.

Ik moet wel bekennen dat ik dit relatief leuk vind. Zo word ik al eens met de leerstof geconfronteerd en hoor ik alles al eens. Ik ben er nog gemotiveerder door en wil het écht tot een goed einde brengen.

Maar langs de andere kant: ik ben ook wel een uur onderweg naar ginder of naar huis. Ik zit dus minstens twee uur in de auto om naar school en terug thuis te geraken. Als de lessen tot 17u45 duren, ben ik niet voor 19 uur thuis. Als de lessen om 8u30 beginnen, moet ik om 7uur de deur uit zijn én sta ik op om 5u30. Eén dag in de week, de woensdag, starten de lessen om 8u30 en eindigen ze om 17u45. Dus… Ik zie de kinderen niet zo veel meer.

Gelukkig hebben we fantastische (schoon)moeders die gerust één dag in de week willen komen oppassen en de kinderen van school willen gaan halen. We hebben ook een babysit die dit wilt doen. Op die manier eten de kinderen op tijd en moeten Het Ventje noch ik ergens onderuit muizen of ons opjagen. Ik denk dat de (schoon)mama’s niet half weten hoe dankbaar ik hen ben. Want het is dankzij hun hulp dat ik mij volledig kan gooien op mijn studies.

Ik ben ook weer met vanalles tegelijk bezig. Een opdracht voor PAV werk ik uit zodat ik die tijdens mijn lessen voor mijn Bachelorproef ook kan gebruiken… Twee vliegen in één klap noemen ze dat dan. En de weekends… Tjah… Dit weekend wordt een werkweekend. Maar anders probeer ik zo veel mogelijk in de week te doen.

Ik merk wel dat ik geen 20 meer ben en dat ik kinderen heb, want ik ben op vrijdag zo moe. Mentaal wordt er veel van me gevraagd. Het vroeg opstaan, het laat doorwerken… ’s Nachts nog eens uit bed gezet worden door één van de twee knappe zonen. Ik voel het wel.

Volgende week begint mijn observatiestage. De week daarna begin ik aan mijn stagelessen. Ik kan onmogelijk uitleggen hoeveel zin ik erin heb en hoe had ik ernaar uit kijk om les te geven. Ken je het gevoel dat je je hart volgt? Dat gevoel heb ik echt wel.

Hoe gaat het eigenlijk met jou? Heb je ook soms het gevoel dat je nogal veel hooi op je vork genomen hebt? Want dat gevoel heb ik wel, hoewel ik er mij ook van bewust ben dat het nu in rechte lijn naar mijn diploma zal leiden. Daar trek ik mij aan op.

Blijkbaar ben ik niet de enige die een evenwicht zoekt tussen studeren en gezinsleven. Ik mag me dan nog gelukkig prijzen dat ik voorlopig niet hoef te werken, maar dat is ook ooit anders geweest. Kim doet ook haar eigen ding om een goed evenwicht te vinden. Een straffe madam vind ik haar.

Liefs,
Me, Myself and We.

Mijn bureau

Ik heb er een liefde-haat verhouding mee, met mijn bureau. Thuis dan. Aangezien ik al een jaar niet aan het werk ben, heb ik geen professioneel bureau meer en ik ben er niet rouwig om. Mijn eigen bureau thuis vind ik om eerlijk te zijn een heerlijk plaatsje om te vertoeven. Mijn bureautafel staat onder het dakvenster. Zo krijg ik lekker veel licht binnen (tijdens de juni maanden iets te veel en dan brengt de ventilator ook al eens ‘verkoeling’.) Alleen jammer dat ik het soms niet georganiseerd krijg…

Alles in fardes. Mooi. Op orde, maar toch ook weer niet… Die mappen zitten niet allemaal vol en in feite blader ik er niet zo veel meer door. Ze nemen ook veel plaats in… En dan heb ik het nog niet over de boeken die bij elk vak horen. Help! Nadenken, nadenken, nadenken…

Ik ben begonnen met van alle cursussen die afgewerkt waren een bundel te maken. Veel netter, nog altijd beschikbaar ter inzage en gedaan met nieuwe fardes kopen! Recyclen for the win! Maar langs de andere kant, het is ook een wanordelijk boeltje, he… Aan stevigheid ontbreekt het elke bundel dus echt mooi recht staan doen ze niet… Nadenken, nadenken, nadenken…

Dan was het mijn verjaardag… En ik heb nagedacht! Over een manier om de bundels te verstevigen en samen te voegen. Ik heb dus tijdschrifthouders (denk ik) gevraagd voor mijn verjaardag, en ze gekregen van mijn lieve zus! OK. Op zich neemt dit misschien wel even veel plaats in als een farde, maar in de bakjes zitten ook mijn studienotities, mijn opdrachten en taken (4 bundels per vak omvatten in feite twee dikke fardes en zitten nu samen in 1 bakje) en de bijhorende handboeken. Ik heb dus per vak 1 bak. Ik ontbreek er nog dus ga ik er binnenkort weer bijhalen. Ik heb namelijk nog wel wat bundels te maken, maar niet voor ik ze netjes kan wegzetten.

Eindelijk krijgt mijn boekenkast zijn overzicht terug! Net als mijn bureau zelf… Opruimen zonder rommel maken gaat niet.

Zoals gezegd: ik spendeer graag tijd aan mijn bureau. Ik hoop het helemaal in orde te krijgen tegen eind volgende week zodat ik hier met plezier kan komen zitten om mijn bachelorproef te schrijven… En te studeren. En dingen uit te werken. Ja, de laatste rechte lijn naar mijn diploma gaat bijna van start!

Hoe ziet jouw bureau eruit? Wordt dat ook gemakkelijk een rommeltje? Of heb jij altijd alles continu onder controle?

Liefs,
Me, Myself and We.

Wat een geloop en gedoe …

12 september 2016. De dag voor mijn 31ste verjaardag. Die dag kreeg ik mijn ontslag en moest ik als een crimineel het bedrijf verlaten. In tranen heb ik Het Ventje gebeld. Want hoe je het ook draait of keert: een deuk in je ego is het wel…

Ik werd uitbetaald tot 6 april 2017 na 6.5 jaar dienst enzo. Hoe dat juist wettelijk geregeld is weet ik niet, maar ik was toch een paar maanden ‘gerust’. Ik ben wel quasi onmiddellijk naar mijn vakbond gegaan om mijn verhaal uit de doeken te doen en te vragen wat ik nu moet doen. “Niets, kom gewoon eind maart terug, een week voor je uitbetaling afloopt, en dan zullen we alles in orde brengen.”

Zo gezegd zo gedaan. Eind maart ging ik terug naar de vakbond, maar ondertussen had ik ook al gewerkt in het onderwijs. Ik zat dus met een grote C4 van mijn eerste werkgever, en een kleine C4 van in het onderwijs. So far so good. Alle papieren waren op tijd binnen en doorgestuurd.

Pas na een tijdje en nadat ik zelf terug naar het ACV ben gegaan, kreeg ik te horen dat er een probleem was met mijn dossier en dat er een bepaald document ontbrak. Het dossier werd vanuit de RVA terug opgestuurd naar het ACV waar het nooit is toegekomen. Waar waren mijn papieren? Kwijt. Simpelweg kwijt. In die 19 jaar dat die mevrouw voor de vakbond werkte, heeft ze dat nog nooit meegemaakt…

Blijkbaar had ik in 2007 ook een werkloosheidsuitkering aangevraagd in Vlaams-Brabant, maar nooit gekregen omdat ik direct nieuw werk had. En blijkbaar ontbrak er dus een overdrachtsformulier om mijn dossier van RVA Vlaams-Brabant naar RVA Oost-Vlaanderen over te dragen. Dat papier werd ingevuld en ondertekend, maar tegelijkertijd werd er mij ook gevraagd om contact op te nemen met mijn ex-werkgevers (zowel de privé als de school) om nieuwe originele C4’s op te sturen. Ik heb hier wijselijk voor bedankt en gezegd dat ACV dit zelf mocht doen. Het is ergens bij hun communicatie dat mijn papieren zijn verloren gegaan en ik neem liever geen contact meer op met mijn privé-werkgever. (Ik heb trouwens ook quasi iedereen die daarmee te maken heeft geblokkeerd op Facebook en Instagram.)

Uiteindelijk waren mijn C4’s dan opnieuw in orde, dank u ex-werkgevers. Dus dacht ik dat het in juni wel in orde zou komen… Niets daarvan. In juli nog altijd geen uitbetaling gekregen, dus ik terug… Er werd gebeld naar RVA: “Ze moeten je nog een code geven, maar dat zal tegen eind volgende week in orde zijn.”

Vorige week (we zijn bijna midden augustus): nog steeds niet in orde. Er werd opnieuw gebeld naar RVA: “Het is allemaal in orde, eind volgende week krijg je daar nieuws over.”

Vandaag had ik nog niets in de bus gekregen en aangezien het ACV alleen in de voormiddag open was, ben ik nog maar eens teruggegaan. “Ahja, vandaag werd er iets in je dossier gewijzigd. Neem maar een nummertje en wacht nog maar even.” (Een uur heb ik in de wachtzaal gezeten…)

Bon, ik kom aan een bureautje bij een vriendelijke dame (ze zijn daar allemaal wel vriendelijk hoor, hoewel ik ook behoorlijk boos begin te worden) die me wist te vertellen dat er een 0 code werd gegeven vanaf 7 april, de dag waarop ik mijn uitkering aanvroeg, en een deftige code ga krijgen vanaf 28 juli 2017. Ik vroeg dus, net zoals jij nu denkt: “Wilt dat dan zeggen dat ik geen uitkering ga krijgen van 7 april tot 28 juli?”

“Inderdaad.” werd mij gezegd en tegelijkertijd werd er mij ook verzekerd dat er maandag contact wordt opgenomen met de RVA, want dat ik wél met alles in orde en op tijd was, maar dat de communicatie tussen beide volledig is verkeerd gelopen en dat het dus niet aan mij lag.

Nu hoop ik maar dat het ACV het in orde gaat krijgen, of ik moet naar de arbeidsrechtbank stappen… Vandaag zat er trouwens een brief in de bus met de beslissing van de RVA op vermeld. Gelukkig had ik al een woordje uitleg gekregen, of ik zou gewoon gefreakt hebben.

Maandag zou ik dus meer moeten weten (nog wachten) en ga ik weten hoe ze dat gaan oplossen. Ik ben eens benieuwd, want hoe je het ook draait of keert: onze spaarpot geraakt stilaan leeg… Gelukkig heb ik een vakbond om dat een beetje voor mij op te lossen. Ze nemen er wel hun tijd voor, maar als je dat allemaal zelf moet in orde brengen: waar moet je in hemelsnaam zijn? Ik zou het echt niet weten…

En zo heb ik dus deze voormiddag mijn tijd een beetje verspild en verspeeld…

Liefs,
Me, Myself and We.

Tweede zit

Ik heb een tweede zit, maar dat is niet verwonderlijk. Ik schiet altijd te laat in gang waardoor ik maar één opleidingsonderdeel onder de knie krijg. Liever één opleidingsonderdeel goed, dan twee slechte… Nietwaar?

Omdat ik in januari zo ziek was, zou ik in principe die vakken ook moeten herdoen, maar ik ga dat niet doen. Allez, waarom niet??

Om de eenvoudige reden dat ik volgend academiejaar voor 45 studiepunten wil ingeschreven zijn. Anders krijg ik bij de VDAB geen vrijstelling voor werk en solliciteren. Als ik alles nu in tweede zit meedoe, en ik slaag, dan heb ik volgend academiejaar maar 33 studiepunten op te nemen. Veel te weinig en kans om halftijds te moeten gaan werken. Met een beetje tegenslag is dat dan elke voormiddag…

Ik had me sowieso voorgenomen om het jaar van mijn bachelorproef loopbaanonderbreking te nemen ofzo. Maar door mijn ontslag van vorig jaar kan dat niet.

Alle respect voor mensen die hun bachelorproef schrijven en ondertussen gaan werken, maar ik weet dat dat voor mij geen haalbare combinatie is.

Ik focus me de komende tijd op mijn tweede zit en ga volgend academiejaar ook als campusstudent naar school gaan. Ik ben eens zeer benieuwd, want opnieuw op de schoolbanken gaan zitten… Het is potverdekke lang geleden dat ik dat nog gedaan heb!

Hoe het verder zit met mijn planning, aanpak en bureau zal ik je nog wel laten weten. Ik heb nog zoveel inspiratie om over te bloggen op dat vlak! Dus het wordt hier misschien opnieuw een beetje kalmer, maar ik zal niet helemaal verdwijnen. I will be back…

Liefs,
Me, Myself and We.

As we speak ~ 3

Je zou nu toch denken dat als een mens alle dagen thuis zit, dat die alle tijd van de wereld heeft om te bloggen? Niets is minder waar! Man man man. Ik weet soms zelf niet waar beginnen, want het is al midden december en de examens komen er stilaan aan.

School – stage

Mijn stage is achter de rug. Ik mocht het hebben over “de smaak” en ik werd uitgedaagd om er mijn eigen draai aan te geven. Ik heb dat dan ook gedaan. Ik moet zeggen: ik was wel tevreden met mijn lessen, maar het is nog maar eens gebleken dat wiskunde niet echt mijn ding is. Maar al doende leert men en ik heb zoveel geleerd tijdens deze stage! Ongelooflijk! De volgende keer zal ik het wel beter doen, hoor.

School – taken

Doordat ik zoveel tijd gestoken heb in mijn stage en de voorbereidingen, ben ik niet aan mijn taken gekomen. En dat wreekt zich nu een beetje. Ik ben momenteel druk bezig om alle taken nog af te werken, of beter gezegd – aan te vangen. Maar het is dan ook zo veel! Een lijst van de opdrachten ga ik je niet geven, maar neem het maar van me aan dat het veel is.

School – studeren

Daar ben ik dus gewoonweg nog niet aan begonnen. Ik hoop daar bij aanvang van de kerstvakantie me te kunnen beginnen en alle taken af te hebben. Momenteel ziet mijn ‘planning’ er als volgt uit. Op de dag zelf maak ik een inventaris van wat ik moet doen in de hoop het één en ander te kunnen afvinken. Dit overzicht wordt gemaakt op een deskplanner van de Hema. Ik vind dit wel iets nuttig. (Ik gebruik er ook zo één voor ons weekmenu. 🙂 )

img_1841

img_1842

Trouw

Op 14 december ga ik voor de 1e pass van mijn trouwjurk. Ik ga dan ook foto’s nemen die niemand mag zien, behalve de kapster/schminkster want die komt de zaterdag erop langs voor een proefkapsel en make-up. Ik ben eens benieuwd of Het Ventje mij dan wel mooi zal vinden… Voor de rest ligt het vervoer vast, zijn de getuigen gevraagd, ligt de feestzaal nog altijd vast, de fotograaf ook… En onze huwelijksreis! Momenteel ben ik ook bezig om Save the Date kaartjes te proberen maken, maar het is nog niet zo simpel. Ik wil zelf iets maken in de kleuren marineblauw en geel. Maar op de gebruikelijke website vind ik dat nu precies niet…

Kids

Die groeien als kool. Allebei. Mauro draagt sinds het begin van dit schooljaar kledingmaat 110, maar we moeten nu al 116 beginnen inslaan omdat alles te klein wordt. Ook kostelijk hoor! Soit. Ze zijn allebei wel lief, maar kunnen elkaar ook ‘den duvel’ aandoen ze. Ach ja… Dat hoort erbij zeker?

Hoe gaat het met jou? Wat wil jij nog graag weten over mij of over bepaalde zaken?

Liefs,
Me, Myself and We.