Trouwblog – de feestzaal

De zoektocht naar een geschikte feestzaal en de bevestiging van onze trouwdatum (die op zaterdag 24 juni 2017 zal doorgaan) had heel wat voeten in de aarde. Maar we hebben ervan genoten!

Op 20 februari hebben we twee feestzalen bezocht.

1) Kasteel De Rozerie
+ plaats voor ceremonie
+ sprookjesachtig
+ plan B (bij slecht weer) wordt sowieso voorzien
+ zelf aankleding van de zaal voorzien (JOEPIE danste de DIY-girl in mij)
+ eigen huwelijkstaart mag meegebracht worden
+ ronde tafels van 6 tot 11 personen
+ dessertenbuffet tijdens dansfeest
+ vrije DJ keuze
– verplaatsen tussen receptie, diner en dansfeest; diner is op 1e verdieping, de rest op gelijkvloers
– toilet alleen op 1e verdieping
– oncomfortabele stoelen
Dit is het dus niet geworden omwille van het verdiepingsverhaal.

2) Salons Hof ter Meyghem
+ comfortabele stoelen
+ moderne inrichting
+ vrije DJ keuze
+ diner en dansfeest in één zaal
+ speeltuin voor kinderen
+ ronde tafels van 8 tot 12 personen
– kleine tuin
– geen mogelijkheid voor een ceremonie
– bijkomende kost voor de accomodatie
Dit is het niet geworden door het gebrek aan buitenruimte (voor de ceremonie).

Op 2 maart hebben we een derde feestzaal bezocht.

3) Hof ter Velden
+ cottagestijl
+ niet ver
+ tuin met mogelijkheid voor ceremonie
+ ruime parking
+ alles op gelijkvloers
+ zaalaankleding wordt door hen voorzien maar helemaal naar onze wens
– op zaterdagavond in de zaal naast de onze de maandelijkse buffetdinerformule
Dit is het niet geworden, hoewel het lang op 1 heeft gestaan. In afwachting van iets beter, he.

Op 5 maart hebben we een vierde feestzaal bezocht.

4) De Snip
+ mooie tuin
+ ruime parking
+ mooie glaspartijen in zaal
– héél traditioneel
We hadden niet echt een ‘klik’ met de zaal…
En met héél traditioneel bedoel ik het volgende volgende.
F (= feestzaal): “Hier komt dan de eretafel, en aan die kant (wijst naar links) zit dan mevrouw haar familie en aan de andere kant (wijst naar rechts) zit dan mijnheer zijn familie. Maar allez. Jullie kiezen dat helemaal zelf, he.”

Op 10 maart hebben we een vijfde feestzaal bezocht.

5) Kasteel van Lebbeke
Dit is het ook niet geworden, want het volgende is daar gebeurd.
F: “Voor wanneer zou het zijn?”
W: “Voor zaterdag 24 juni 2017.”
F: “Ahja, en met hoeveel zijn jullie?”
W: “Met een 75 à 80 tal voor het diner, dan komen er nog eens 20 bij voor het dansfeest.”
F begon direct met het hoofd te schudden…
F: “Onder de 120 man doen we het niet op een zaterdag. Kan je niet meer volk uitnodigen?”
W: “Euh… Neen.”
F: “En op een vrijdag trouwen?”
W: “Euh… Neen.”
F: “Spijtig. Moet ik u toch nog een brochure meegeven?”
W (allez, ik): “Neen, zenne. Kom. We zijn weg.”
Goed voor hun dat ze ‘veeleisend’ kunnen zijn. Maar wij waren daar iets minder mee gediend.

Op zaterdag 12 maart zijn we nog twee feestzalen gaan bezoeken.

6) Salons de Romree
+ zeer mooie zaal (oude stallingen)
+ veel grote ramen die uitgeven op onze “eigen privétuin”
+ mogelijkheid voor ceremonie in diezelfde tuin
+ plan B (bij slecht weer) wordt voorzien
+ aparte zaal voor dessertenbuffet met mezanine (waar de kindjes eventueel effe kunnen gaan rusten)
+ trampolines en springkastelen zullen voor de kinderen sowieso klaar staan
– geen enkele opmerking.
We kwamen buiten en zeiden “Dit is het wel, he. We zullen de volgende nog even afwachten.”

7) Kattebroek
+ recent vernieuwd
+ zeer mooie veranda aan de grote zaal
+ prachtige tuin beschikbaar voor de grote zaal
– eigenlijk geen enkele opmerking.
We vonden het wel jammer dat grote zaal incl veranda en tuin al bezet waren op onze datum. We konden alelen de kleine zaal krijgen zonder tuin en dat ging krap worden met ons gastenaantal. Dit is het dus niet geworden.

Zo geschiedde dat wij dus 7 feestzalen bezocht hebben en we pas bij de 6e overtuigd waren.

Als jij getrouwd bent, hoe verliep de zoektocht naar een zaal dan bij jou? Ik vraag me af of dit wel “normaal” te noemen is…

Nu al de rest nog regelen! Maar ik heb er zoveel zin en vertrouwen in.
Wat nog het meeste werk zal zijn zal mijn figuur zijn. Om helemaal schoon in een bruidsjurk te passen…

Liefs,
Me, Myself and We.

 

De top 500 van de 90’s

Momenteel loopt de top 500 van de 90’s op de muziekzender QMusic. Ik moet bekennen dat ik daar wel eens graag naar luister. Zelf ben ik van 1985, dus ik heb die 90’s wel een beetje meegemaakt, maar niet om te zeggen dat ik in die tijd volledig losging op de muziek. Dat doe ik nu wel. 🙂

Wat me het meest opvalt is het volgende:
toen ik ‘vroeger’ hoorde dat er iemand geboren was in 1993, dan is dat altijd een jonkie geweest voor mij. Een kindje nog. Maar als ik dan eens verder nadenk: die worden dit jaar 23 he!

Zo wordt iemand die in 1996 geboren is dit jaar 20!
De kinderen van 1998 worden dit jaar 18!!

Jeeee… Wat bedenk ik me dan nog meer?

Ik word oud!

Wat denk jij als jij aan de 90’s denkt? Denk je dan: dat was precies gisteren? Integendeel,  dat is al meer dan 15 jaar geleden! Waar gaat de tijd toch met mij naartoe?

Liefs,
Me, Myself and We.

Verjaardagsfeestje

Zondag was het dan zover, het eerste verjaardagfeestje van Ilian. Ik wou er weer een ballonnenfeestje van maken met veel felle kleurtjes (ik werk graag met thema’s en bij Mauro was 1 ook ballonnen). Ik denk wel dat ik in mijn opzet geslaagd ben.

Eerst dronken we een glaasje cava en deden we de cadeautjes open. Nadien aten we een stukje taart en dronken een tas koffie. Als avondeten werd iedereen van één of twee (of drie) hotdogs voorzien met saus naar keuze.

Als we met zoveel volk zijn (we waren met 19, inclusief Ilian) dan maak ik het mezelf graag gemakkelijk. Ik denk dat dat maar logisch is, niet? Aan hotdogs heb je niet zo veel werk en op kartonnen bordjes geeft dat geen verkeerde indruk.

Voor de rest ga ik er niet te  veel woorden aan vuil maken. De foto’s spreken voor zich.

We waren niet zo heel blij met de taart van bij de bakker. Het Ventje heeft de naam 7x gespeld, en toch slagen ze erin om er een andere naam op te zetten. We hadden het niet gezien bij de bakker zelf, maar pas thuis. Gelukkig had ik nog een beetje suikerpasta over en decoratiechocolade, dus heb ik het zelf maar verbeterd. Beter dat dan me er druk in maken, niet?

Als de zon bij ons binnenschijnt, dan fleuren die felle kleuren nogal op! Een kleurrijk feestje was het dus zeker! Al zeg ik het zelf: ik vond de aankleding geslaagd!

Er werden veel cadeautjes gegeven, gekregen, uitgepakt en goedgekeurd. Ilian is verwend geweest, en dat zo vlak na de feestdagen. We hebben vooral veel opbergdozen gevraagd en gekregen, want al dat speelgoed overal, ik word er gek van! Nu kunnen we tenminste weer degelijk opruimen wat weer een nettere indruk geeft. Zo kunnen we dan ook duidelijker aflijnen wat voor wie is, want momenteel lukt het ‘samen spelen’ niet zo heel goed door Mauro. Ach, komt wel helemaal goed. Als ze vijftien zijn, ofzo?

Nu we de kans hadden, moesten we ervan profiteren om onze kinderen met hun meter en peter op de foto te krijgen, he. De ‘obligatoire’ foto’s als het ware. En nu pas zie ik dat mijn fototoestel écht aan vervanging toe is.

Uiteraard! Het belangrijkste moment van de dag! DE TAART! Net zoals bij Mauro hebben we nu ook Ilian zelf laten ‘sukkelen’ met zijn stuk taart. Er lag verbazingwekkend weinig deeg in de stoel, dus ik denk wel dat hij een groot deel in zijn buikje heeft doen verdwijnen. Let vooral op zijn guitige deugenietenblik als hij de tafel in de gaten houdt, want uiteraard zat hij aan het hoofd van de tafel! 🙂 Zijn papa heeft hem dan ook zo gek gekregen om hem ‘kiekeboe’ te laten doen als zijn handen vol slagroom hingen. Vandaar dat heel zijn hoofdje vol hing, maar ik ben een ‘chille’ mama en heb dit niet aan mijn hart laten komen.

De opkuis nadien is altijd rap-rap kuisen voor de meubels terug op hun plaats gaan, want laat ons eerlijk zijn: proper wordt je huis niet van zo’n feestjes. Om halftien zaten we met de voetjes omhoog in de zetel met een gekuist huisje (allez, of toch in de rapte), nog een slinger ballonnen aan het pafond en een stukje taart.

Het was een geslaagd feestje. Dus als je er zelf één wilt geven: je weet me te vinden voor als je hulp nodig hebt. 🙂 Ik moet wel zeggen: het was de eerste keer dat ik eens geen stress had en dat ik me niet heb opgejaagd door iets (verkeerde naam op de taart). Ik heb alles goed doorstaan, al zeg ik het zelf, en uiteraard krijg ik altijd hulp van iedereen. Mijn papa die me komt helpen met het opwarmen van de hotdogworsten, mijn schoonzus die meehelpt de tafel af te ruimen, Het Ventje die zonder zeuren de voorbereidingen mee tot een goed einde brengt en tijdens het feestje zelf ook altijd in de weer is. Ik mag me gelukkig prijzen met zo’n topteam en topfamilie, want waarschijnlijk heb ik de helft niet gezien van wie wat gedaan heeft.

Mijn mama zei me dat ik gek was om 19 man in mijn huis te ontvangen. Maar ik vind dat niet zo vreemd. Wat denk jij? Hoe pak(te) jij een kinderfeestje aan?

Liefs,
Me, Myself and We.

K3

In feite is het een beetje gek, he. Op vrijdagavond werd er een televisieprogramma uitgezonden op een uur waarop kindjes in hun bed liggen, maar waarvan de inhoud wel voor die kindjes bedoeld was…

Ik heb het over K3zoektK3. Hoe kom ik erop om er nu een berichtje over te schrijven? Omdat ik hun nieuwe liedje op de radio hoor. Omdat ik dan inspiratie krijg. En omdat ik dan direct moet kunnen schrijven om het niet te verliezen.

Ja, ik geef toe. Ook wij keken naar dit televisieprogramma. Maar wij zijn niet van die mensen die met onze gsm in de aanslag klaar zitten om te beginnen stemmen. Daar doen we dan weer niet aan mee. Trouwens: we beginnen ook altijd iets later te kijken zodat we de reclame kunnen doorspoelen. 🙂

Het nieuwe liedje is wel een oorworm, of hoe zeggen ze dat? Eens het in je hoofd zit, kan het er moeilijk weer uit. Een echt K3-liedje dus.

Ik ben niet echt een fan van K3, de oude of nieuwe bezetting, maar heb wel graag naar ‘Hallo K3’ gekeken. Hun liedjes zet ik niet uit mijzelf op, maar Mauro durft hier al wel eens naar vragen. En hij kent ze dan ook! Wat mij zeer verwondert, want hij is toch een jongen? Ze zullen dat waarschijnlijk in de klas ook te horen krijgen.

Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik moet denken van ‘het pensioen’ van Karen, Kristel en Josje en de nieuwe samenstelling van de groep. Het is wel ferm van Studie 100 dat ze van een meidengroep een merk hebben weten maken. Dat vind ik wel straf. Maar voor de rest trek ik me daar niet zoveel van aan.

Natuurlijk, wanneer Mauro al zingend van ’10 000 luchtballonen’ aan het spelen is, dan weet ik dat K3 niet alleen voor meisjes is. En dan smelt mijn moederhart, want het is toch zo schattig als hij zingt! Hij zingt trouwens meer dan alleen dat. Dat is zo fijn om te mogen aanhoren!

Ach ja. Muziek. Het maakt een belangrijk deel uit van mijn leven. Ik kan namelijk niet zonder.

Hoe zit dat bij jou? Ben jij ook zo gek van muziek? En wat denk jij van heel dat K3 gedoe? Of gaat dat volledig aan jou voorbij omdat je geen (kleine) kinderen hebt?

Liefs,
Me, Myself and We.

Weekendje Ardennen

Niet afgelopen weekend, maar het weekend daarvoor, zijn wij naar onze buren in de Ardennen geweest. Neen, wij hebben daar geen huisje, maar onze buren uit Aalst wel. En zij hebben ons uitgenodigd. Ik moet zeggen: het was fijn! Zeer fijn! Rustige omgeving, fijne mensen, levensgenieters ook. Helemaal onze stijl. We hebben ervan genoten! Hieronder een paar fotootjes.

Met zijn beentje uit zijn wieg. Wat wordt hij toch groot!

Met zijn beentje uit zijn wieg. Wat wordt hij toch groot!

Papa en Mauro een beetje aan het rusten

Papa en Mauro een beetje aan het rusten

De drie deugenieten in het zwembadje.

De drie deugenieten in het zwembadje.

Mauro op de schommel.

Mauro op de schommel.

De drie deugenieten bij de tractor.

De drie deugenieten bij de tractor.

De drie deugenieten op een bankje aan de vijver.

De drie deugenieten op een bankje aan de vijver.

Het huisje waar we ons weekendje hebben doorgebracht.

Het huisje waar we ons weekendje hebben doorgebracht.

Mauro en papa.

Mauro en papa.

Ilian en mama. Eerste keer gebruik maken van een draagzak.

Ilian en mama. Eerste keer gebruik maken van een draagzak.

Mijn drie mannen.

Mijn drie mannen.

Onze buren.

Onze buren.

Mijn drie mannen.

Mijn drie mannen.

De drie deugenieten op een ander bankje aan de vijver.

De drie deugenieten op een ander bankje aan de vijver.

Mauro en mama.

Mauro en mama.

Liefs,
Me, Myself and We.

Nieuwjaarsdrink

Vrijdagavond, 2 januari 2015. Afspraak met mijn buurvrouw in een goedkope supermarkt om inkopen te doen voor de nieuwjaarsdrink van de dag nadien met onze buren. Ik zal eerst eens even schetsen hoe dat ontstaan is.

Wij wonen in een nieuwe wijk met 85 huizen. Wij wonen in 1 huisje. Achter ons huis loopt er een klein baantje naar onze garageboxen. Dit is privé-eigendom van tien huizen die op dat baantje uitkomen. In de zomer komen we elkaar wel eens tegen en durven we al is blijven hangen op elkaars terras, maar in de winter is dat minder evident. Vandaar dat we drie jaar geleden begonnen zijn met de Klaverbubbels. (Wij wonen in de Klaverstraat, vandaar deze naam.) We drinken dan samen een glaasje bubbels op het nieuwe jaar in het verschiet en op de buurschap. En om de contacten in de winter ook een beetje te onderhouden. We vragen dan een bijdrage  van € 5 per persoon en hiermee gaan we dan winkelen.

Het eerste jaar was er véél te véél drank en te weinig eten. De dronken staat  van Het Ventje nog in gedachten vergeet ik dat liever dan dat ik eraan herinnerd word. Ik ben van miserie en kwaadheid met onze zoon, toen zes maanden oud, bij mijn ouders gaan slapen. Tjah… Als er iemand geen maat weet te houden en niet naar je luistert als je zegt dat die beter iets anders drinkt en die kotst dan zijn ingewanden uit in de living… Neen, dank je. Voor mij was de maat vol.
Het tweede jaar was er véél te véél eten en te weinig drank… Ja, seg, wij waren ook nog onze weg aan het zoeken he.
Dit jaar was het evenwicht perfect. Genoeg drank, genoeg schnabbels. Niets moeten weggooien. En het was gezellig. Het Ventje had ook wel weer genoeg gedronken, maar nog niet zo erg als dat eerste jaar. Moet hij trouwens ook niet meer riskeren!

Dit jaar hadden we dus een glaasje bubbels voor iedereen, glühwein, twee bakken bier en vier flessen fruitsap. Qua schnabbels hadden we één soort warme hapjes die we in onze over moesten steken, kaas, salami, gehaktballetjes en chips. Het begon om 15uur in de namiddag en ik denk dat de garage sloot om 22uur. (Wij doen dat altijd in een garage van één van de buren. Die heeft er drie. Zo staan we altijd beschut tegen weer en wind, vooral met de kindjes.)

Dit jaar was een supergeslaagde editie. Neen, de baby heeft zich toen niet aangemeld. En niets wees erop dat dat zou gebeuren ofzo. Dus ik waggel nog altijd rond…

Liefs,
Me, Myself and We.

Oudjaar

Omwille van een relatief hoogzwangere status met oudjaar, werd er geopteerd om bij ons thuis de jaarovergang te vieren. Zo waren we dicht bij het ziekenhuis ‘in geval van’.

Zes volwassenen en vijf kinderen tussen één en vier jaar jong. Dat is nu niet onoverkomelijk veel, maar de drukte is toch niet te onderschatten. Hoe zag onze avond eruit?

Eerst aperitief, een glaasje cava, met chips en nootjes. Meer aperitiefhapjes had ik niet voorzien. Die grijpgrage kinderhandjes zaten er ook voor iets tussen natuurlijk.
Of in feite had ik wel aperitiefhapjes voorzien. Hier werd een voorgerechtbordje van gemaakt. Is eens iets anders, he! Op de foto zien jullie links onderaan drie tandenstokers met daarop 1 scampi en 2 stukjes perzik omwikkeld met parmaham. In het glaasje naast de satétjes, vinden jullie Griekse yoghurt gemengd met perzik en dille. Het glaasje rechtsonder, naast dat zwart bordje, bevatte gerookte zalm met daarop een laagje zure room met dille en daarbovenop een laagje amandelbrood van Jules Destrooper. Het glaasje daarboven was een mousse van roze garnalen. De drie ‘balletjes’ (of dat moest er zo toch uitzien en is lichtjes anders uitgevallen) was gerookte zalm met daarin een vulling van komkommer en granny smith appel in kruidenkaas (ik had per ongeluk kruidenboter genomen. Vandaar dat mijn balletjes geen balletjes waren…) Alles was om ter lekkerst, al zeg ik het zelf…

P1040127

Terwijl wij onze voorgerechtjes aan het verorberen waren, waren de kindjes soep aan het eten. Komkommer – en waterkerssoep, meegebracht door 1 koppel.

Na ons voorgerecht was het dan tijd voor onze soep. De soep werd nog afgewerkt met room en gerookte zalm. Het was wel lekker.
Tijdens onze soep, waren de kindjes aan hun hoofdgerecht bezig: balletjes in tomatensaus met pasta. Met wat anders doe je die kinderen plezier? Frietjes zag ik iets minder goed zitten om te bakken… Ik moet trouwens dringend mijn vet eens vervangen, denk ik.

Toen onze soep op was, hebben we gedanst en geknuffeld met de kinderen. Er werden nieuwjaarsbrieven voorgelezen.
Om tien uur hielden we al een ‘kindermiddernacht’. Er werd afgeteld, er werd gezoend… Daarna kregen ze nog een stukje taart en gingen ze allemaal slapen. Ze waren nogal moe…

Toen de kindjes in hun bed lagen, hebben wij ons hoofdgerecht opgegeten. Gourmet, maar met warme groentjes en koude patatjes. Als warme groentjes had ik worteltjes, boontjes, bloemkool en broccoli, inclusief béchamellesaus! Alles viel in de smaak en heel veel overschot hadden we niet.

Daarna was het  dan ook de beurt aan taart met koffie. Als ik mij niet vergis ook pas na het aftellen, maar nu voor de volwassenen. 🙂 Jammer genoeg met Sing that Song op de achtergrond. En dus ook Peter van de Veire, niet echt mijn idool… Soit!

Om 1 uur ging het eerste koppel met twee kinderen (die niet geslapen hebben trouwens) naar huis. Met het  ander koppel waarvan de kindjes wel sliepen, hebben we nog een spelletje gespeeld. Time’s up. Wij gaan het ons ook aanschaffen. Wreed plezant!

Binnenkort volgen er nog verslagen. Nu ben ik er even tussenuit om mij te laten soigneren door Ellen.

Liefs,
Me, Myself and We.