Verrassingsweekendje

Op vrijdag 23 september kreeg ik het volgende mailtje van Het Ventje:

Helaba 

Aangezien je je niet 100% in je vel voelt, en volgende week opnieuw druk zal worden heb ik een voorstel: Een quality time weekend met het gezin

Uiteraard ga ik niet meer zeggen. 

Het enige wat je moet doen is de agenda vrijmaken van zaterdag 01/10 tot maandag 03/10.

Concreet; kappersafspraak verplaatsen 🙂 , de BBB maandagavond halen we wel. 🙂 
is dat goed voor jou? Enkel ja of nee is mogelijk, geen vragen!!! 🙂 
tot vanavond!!!xxx
gr
Ik kreeg er spontaan de tranen van in mijn ogen, want mijn ontslag zat nog vers in mijn geheugen en er stond al redelijk veel druk op mijn schouders in school. Ik had er al helemaal zin in!
Ik wist helemaal niet waar we naartoe gingen, tot we het domein op reden. Center Parcs in Nederland! Een tweetal uurtjes van onze deur af. Wat had ik nu al zin in het weekend!
Omdat beelden zoveel meer zeggen dan woorden, vind je hieronder een paar foto’s.

Man! Wat heb ik genoten van dat weekend! Het was heerlijk! Pure Quality Time zonder een huishouden dat mij de oren van mijn hoofd zaagde… Heerlijk!!

We hingen constant in het zwembad rond. Genoten met volle teugen van het gespetter van onze jongens. (Dat mijn haar er vettig van werd vergeten we snel.) We hebben lekker gegeten, zowel ’s middags als ’s avonds en we hebben redelijk goed geslapen. Het is zelfs voor herhaling vatbaar, als je het mij vraagt!

Zou jij je graag laten verrassen voor een weekendje Center Parcs? Ben je daar ooit al geweest? Hoe vond jij dat? Als je er nog niet geweest bent, ben je dat dan ooit van plan?

Liefs,
Me, Myself and We.

Even bijpraten ~ 3

 

De laatste vakantieweek voor mij, de eerste voor Het Ventje.

Dag 15

Deze dag zijn we naar familiepark Harry Malter geweest. We hebben daar het circus gezien, op het treintje gereden, op een bootje gezeten, gespeeld… De kinderen waren vuil maar hebben zich rot geamuseerd.

Dag 16

Een dag waarop Het Ventje tot kwart na elf heeft uitgeslapen! De kindjes hebben flink gespeeld en ik heb nog flink gestreken. De jongens hebben elkaar ook bijna platgeknuffeld. Er werd een gezond slaatje gegeten als avondeten. Er werd geweend, waarschijnlijk weer zonder reden. Er werd op tafel gedanst, iets wat wij absoluut niet aanmoedigen. Mauro heeft ook een toren gemaakt met de juiste blokjes om een rij van 1 tot 10 te maken, zonder hulp. Je kan je niet inbeelden hoe onnozel fier ik op dat moment op dat mannetje was.

Dag 17

Op de zeventiende dag maakten we gewoon zelf een binnenspeeltuin! Ik heb weer wat gestudeerd voor mijn herexamens. Er werd al een nieuwe boekentas gekocht voor Mauro en er werd onnozel gedaan met Ilian.

Dag 18

Op deze dag werd er nagedacht over opnieuw gezond gaan eten. Ben ik wéér mijn boeken ingedoken. Saai, saai, saai, maar broodnodig. Heb ik een mooie foto willen nemen van mijn drie mannetjes voor als ik terug aan het werk moest en ze achterlaten. En weigerde Mauro pertinent zijn avondeten.

Dag 19

Op de negentiende dag zijn we met zijn allen gaan zwemmen in een overdekt zwembad. Wat een strontweer was het ook! De zak die wij gebruiken als zwemzak is van Larelle en we zijn daar zo content van! En ze is nog mooi ook. Mauro vroeg en kreeg croque monsieurs als middageten, maar weigerde weeral om te eten. Ik stelde vast dat ik precies een  verslaving heb aan notitieboekjes en agenda’s inclusief bijpassende balpen van de hema. En als Ilian moe is, dan kan die zo gezellig komen kroelen en vleien…

Dag 20

Op mijn voorlaatste vakantiedag gingen we naar de wekelijkse markt in eigen stad. Ik kocht daar kip aan ’t spit, maar ze was niet zo heel lekker… We gingen ook op bezoek bij meter Suzanne en verkenden de speeltuin. En Ilian toonde zich weer zijn schattige, deugenietachtige zelve.

Dag 21

Op mijn laatste vakantiedag kwamen mijn ouders langs. Ik heb dan maar zelf stoofvlees gemaakt en de living opgeruimd. Jammer genoeg vreesde ik dat ik niet genoeg had voor allemaal die er uiteindelijk was, want ik dacht dat we met vier gingen zijn. Vandaar de pizza’s. 😉 En van het opruimen was er niks meer te zien nadat ze naar huis waren gegaan… Ach ja. Gezelligheid kent geen limieten en de rommel nemen we er dan graag bij.

Dit waren mijn drie weken vakantie. Niks gedaan, en toch veel. Ach. Alles mocht en niks moest was ook eens een fijn gevoel.

Liefs,
Me, Myself and We.

Even bijpraten ~ 2

Na die eerste week vakantie, volgde een tweede week.

Dag 8

Ilian bewees nog maar eens dat hij de grootste deugeniet in huis is. En als ik foto’s neem van Ilian, moet Mauro ook per sé op de foto. Maar die doet tegenwoordig een beetje onnozel als het op foto’s aankomt. Na de gezellige bbq van de avond tevoren, was onze keuken lichtjes ontploft. En het weer viel ook ineens minder goed mee waardoor we niet buiten zijn geweest. We hadden veel keuze om tussen de boterham te leggen ’s middags. Mauro mocht kiezen wat we als avondeten gingen eten, dus werd het macaroni.

Dag 9

Deze dag begon in mineur. Ik had een migraine-aanval dat het geen naam had. Ik heb me dus stilletjes buiten gezet, in de schaduw met mijn zonnebril op en iedereen moest mij met rust laten. De kindjes hebben dan braaf gespeeld, onder mijn half toegeknepen toeziend oog. Toen de hoofdpijn begon weg te trekken na de inname van Excedryn, ben ik verder beginnen lezen in Het Smelt van Lize Spit. Voor de rest was het een dag waarop er niets gedaan werd, wegens die hoofdpijn en bijhorend slecht gevoel dus.

Dag 10

Het leuke aan vakantie en goed weer is dat we tijd hebben om te voet naar de supermarkt te gaan. Heerlijk vind ik dat! Als de kindjes erbij zijn, dan wordt er al eens iets gekocht wat ze vragen, en zo gebeurde het dat we pannenkoeken aten als middageten. Ik heb ook roddelboekjes meegebracht die ik onder het genot van een tasje koffie kon doornemen. En als beloning voor de pannenkoeken kreeg ik spontane knuffels van Mauro. Ilian die was weer zijn schattige zelve, als hij niet zeurde. En de was vorderde ook goed waardoor de bodem van de (vuile) wasmand te zien was.

Dag 11

Op de elfde dag werd er zelfs slecht weer voorspeld! Ik ben dan maar aan die gigantische hoop gewassen kleren begonnen om die te strijken. De warmte was niet langer een excuus om niet aan de strijk te moeten beginnen. Uiteindelijk viel het weer beter mee dan verwacht. Niettegenstaande had ik toch afgesproken met een vriendin om naar de binnenspeeltuin te gaan. Daar kregen de kindjes dan uiteraard ook pannenkoeken (oeps, twee dagen op rij…). Thuis werden er dan pizza’s in de oven gestoken die door iedereen gesmaakt werden en zo was deze elfde vakantiedag ook weer sneller voorbij dan we dachten.

Dag 12

De twaalfde dag trokken we met een zelfgemaakte picknick naar Planckendael. Mauro mocht kaartlezen en we hebben tussen de pinguïns gewandeld. De speeltuin werd onveilig gemaakt en het viel nogmaals op dat onze kinderen veel liever andere dingen doen dan poseren voor de foto… Soit, ze waren zeer moe en hebben als roosjes geslapen.

Dag 13

Op de dertiende dag hadden onze kinderen het moeilijk en werd er door allebei veel geweend. Desondanks mocht ik toch van Het ventje mijn studieboeken gezelschap gaan houden en ben ik op deze dag begonnen aan aardrijkskunde voor mijn herexamen. De avond werd afgesloten met een lekkere kriek en de film ‘The Wolf of Wall Street” die ik eigenlijk supergoed vond. Vooral Leonardo Dicaprio vond ik GEWELDIG!

Dag 14

Op de laatste dag van mijn tweede vakantieweek hadden we alleen nog maar oud brood in huis en heb ik dus wentelteefjes gemaakt. Hoe wordt dat bij jou genoemd? Want dat is ook gekend onder de namen gewonnen brood en verloren brood. Misschien zijn er nog benamingen die ik niet ken? Soit. De keuken werd bijna showroom-proof gemaakt. Ik ben nog altijd superblij met onze keuken! Ilian en Mauro werden bezig gehouden terwijl ik aan het dweilen was. De kleurkaarten die al heel lang in onze schuif lagen werden gekeurd tegen de trap en de ‘goeie’ werden tegen de muur gehangen om eruit te kiezen. Na het dweilen van boven tot onder was ik zo blij dat ik met mijn voeten omhoog kon gaan liggen…

De tweede week was ook weer sneller voorbij dan gedacht. Het weer was ietsje minder, maar de sfeer was even goed.

Liefs,
Me, Myself and We.

Even bijpraten ~ 1

Vrijdag vandaag en om eerlijk te zijn was ik van plan om gewoon mijn rubriek Jeuj&Bleh opnieuw op te pakken. Maar dat zou zo raar zijn na mijn drie weken verlof en eerste werkweek.

Vandaar dat ik eventjes wil bijpraten.

Ik ga je even vertellen wat ik allemaal gedaan heb tijdens mijn verlof.

Dag 1

Tijdens mijn vakanties neem ik tijd om mijn haar te vlechten. Als ik ga werken heb ik daar nooit veel zin in. Dit is voor mij bijna het ultieme zomerkapsel. 🙂
Ik heb boodschappen gedaan in de Colruyt mét de jongens. Ze gaven goed weer dus heb ik een opblaaszwembadje gekocht en beslist om niet vers te koken voor de kleinste man. Het was voor mij ook vakantie, he!
Ik kreeg het ook in mijn bol en heb het traphokje onder handen genomen. Ik heb dus de gewilde wijnrekken in de Ikea gekocht en heb ze in elkaar gestoken. Ondertussen is het nog een beetje verzet en staat het nu perfect!

Dag 2

Op dag twee heb ik drie vlechten in mijn haar gedraaid. Alles is beter dan het los in mijn nek te laten hangen met zo’n warmte! Door het goeie weer kon mijn was buiten drogen en heb ik dan ook het ene wasje na het andere gedraaid. Alleen dat strijken was er te veel aan omdat het veel te warm was! Onze jongens en de buurjongens kunnen het wel goed met elkaar vinden. Ze speelden dan ook veel samen. En het zwembadje bracht gelukkig de verkoeling die ze zochten. Op dag 1 had ik het traphokje onder handen genomen. Op dag 2 heb ik het nog een beetje aangepast en nu staat het nog altijd zo. Alhoewel het wel een klein hokje blijft natuurlijk… Ik kon op mijn gemakje genieten van een aperitiefje op ons terras. Mauro die kwam naar huis voor het avondeten. De rest van de dag heb ik hem bijna niet gezien. Ilian heeft een wel héél speciale manier ontdekt om in het water te duiken en zo’n drie vlechten doen toch iets raars met je haar, hoor.

Dag 3

Op dag 3 van onze vakantie werd er ontbeten met ontbijtkoeken in plaats van de normale boterhammen. De kindjes vonden het lekker. Neen, op de foto van Mauro staat geen filter, maar om de warmte een beetje buiten te kunnen houden, hielden we de gordijnen dicht. Omdat die oranje zijn, geeft dat zo’n raar beeld op foto. Maar alleh. We gingen zwemmen bij oma en opa en gingen ook met hen op de foto. Dat we zo’n twee waterratten hebben, weten we nu dan ook weer al. Voorzichtig zijn de volgende keer dat we naar daar gaan! Ze zouden er durven in springen zonder dat we het weten…

Dag 4

Op de vierde dag gingen we op bezoek bij mijn mooie en lieve oma. Omdat zij zo ver woont, waren we stiekem blij dat de kinderen sliepen in de auto. Het is toch altijd een lange rit, hoor! We zijn ook een ijsje gaan eten want het weer vroeg er gewoon om! Ilian die vond het dan weer super om met zijn blote voeten op/tegen tafel te leunen. 🙂 We hebben ook boodschappen gedaan in de Jumbo. Mauro vond het leuk om met zo’n klein karretje te rijden en te scannen.

Dag 5

Op dag vijf werd er beslist dat we gingen shoppen. Maar voor we konden vertrekken waren de jongens weer zo mooi aan het spelen… Dat doet toch altijd deugd aan mijn hartje dat ze soms ook lief kunnen zijn voor elkaar.  Het Ventje had vanalles nodig en aangezien het nog solden waren hebben we onze slag geslagen. Ik denk dat Het ventje twee jeansbroeken en vier hemden gevonden heeft. Ikzelf heb het gehouden bij één kleedje, een rok en een bloesje. We hebben ook een terrasje gedaan, zowel in het stad als thuis en de dag werd afgesloten met een bbq.

Dag 6

Op de zesde dag werd er niet zo veel gedaan. Er werd een beetje voor de televisie gehangen terwijl ik de handdoeken aan het plooien was. We gingen op bezoek bij Meter Suzanne en nadien bij oma en opa. Daar werden de vingers van Ilian opgegeten door een tante en werd de kat door Ilian ontdekt.

Dag 7

Op zondag werd er beslist om de restjes van de bbq van vrijdag op te eten, maar toch een beetje bij te halen zodat mijn zus en haar lief konden mee komen eten. En dat is het zo’n beetje wat er die laatste dag van de eerste week gebeurd is. Een supergezellige namiddag en avond en meer moest dat niet zijn.

Mijn eerste weekje vakantie was overgoten met zon en plezier. Ik denk er nog met veel warmte (let op de woordspeling) aan terug.

Liefs,
Me, Myself and We.

Ons weekje verlof

Het was weer sneller voorbij dan we zouden gewild hebben. Veel hebben we niet gedaan in feite, behalve genoten van elkaar. Daar draait het toch om, niet?

We begonnen vrijdagavond. Ik ben toen met twee buurvrouwen naar een wijnbar in onze hometown getrokken en we hebben daar lekkere wijn gedronken, een lekker charcuteriebordje gegeten, leuk gebabbeld en veel gelachen… Heerlijk ontspannende avond waar er vooral over de nakende trouwfeesten gepraat werd. Eerst onze ene buurvrouw, in juni dit jaar. Dan wij in juni volgend jaar. Heerlijk om zo te keuvelen en te merken dat er iemand met net dezelfde frustaties als ik heeft rondgelopen over het niet-willen-trouwen door de mannelijke helft.

Zaterdag is de Paashaas dan langsgekomen die een trampoline heeft gebracht. Alleen was hij niet zo lief en had hij die niet helemaal in elkaar gestoken. Gevochten dat Het Ventje en ik hebben gedaan om die veren vast te krijgen!
Rond vier uur kwamen onze mete- en petekindjes met hun ouders. De papa’s hebben de trampoline verder in elkaar gestoken en plots ging dat als een fluitje van een cent! De mama’s bleven binnen om te ‘babysitten’ en te aperitieven.
Kindjes kregen dan balletjes in tomatensaus met frietjes. De papa’s waren ondertussen ook binnengekomen en hebben nog mee ge-aperitiefd. Na het eten van de kindjes was het onze beurt voor stoofvlees met frietjes. Ze was lekker, al zeg ik het zelf.
Ik denk dat het tien uur was eer we alles opgeruimd hadden en in de zetel zijn geploft. Maar het was een heerlijke avond! Wat geniet ik ervan om mensen te ontvangen en in de watten te leggen.

Zondag zijn we dan gaan brunchen bij mijn schoonzus en -broer. Leuk, lekker, dik in orde. Misschien volgend jaar een brunch bij ons… Want ik oraniseer dat ook wel graag. 🙂 We zien wel hoe het zal evolueren.
Rond een uur of zeven waren we thuis en heb ik nog gauw pizza’s in de oven geschoven als avondeten. Niet dat we heel grote honger hadden, maar toch.

Maandag zijn we dan naar mijn ouders gegaan om eitjes te rapen. Tegen een uur of twee werden we daar verwacht. Nadat Mauro alle eitjes gevonden had, werden wij verwend met verse pannenkoeken. Mmmmm. Om kwart voor vijf vertrokken we daar en gingen we mijn metekindje oppikken. Lilith kwam bij ons slapen.
Thuisgekomen heb ik snel spaghetti in elkaar geflanst en hebben we lekker gegeten. Dan samen een beetje televisie gekeken – de film Frozen – en dan de drie kindjes in hun bed. Lilith op de zolder, Mauro en Ilian in hun eigen bedje.

Om 8uur ’s morgens hoorde ik Lilith zachtjes roepen (ja, dat kan). “Meter” Ik ben eventjes naar haar gegaan want ze was wakker! “Het is al licht buiten.” Niet veel later hoorde ik Mauro ook rondlopen. Hup, kindjes naar toilet laten gaan en dan naar beneden. Ik had koffiekoeken in huis gehaald om zelf af te bakken en dus hebben we relatief uitgebreid ontbeten.
Na het ontbijt werden Mauro en Lilith samen in bad gestoken. Daarna hebben ze samen gespeeld tot het tijd was voor het middageten. Een boterhammetje met een dopeitje. Mmmm. 🙂
Na het middageten hebben we geknutseld. Er werd geverfd en geplakt en ze vonden het leuk. Het is toch raar om te zien dat Lilth die een jaar ouder is dan Mauro al direct zo’n heldere visie heeft van wat ze wil maken terwijl Mauro er gewoon op los schildert zonder idee. Zou dat binnen een jaar al anders zijn?
Rond halfzeven was de papa van Lilith bij ons om haar te komen ophalen en was ze weer weg, mijn prinsesje. 🙂
We hebben dan gegeten en zijn op tijd in ons bed gekropen (de kindjes dan toch).

Woensdagnamiddag moest ik naar de kapper en Mauro had ook een afspraak. We zijn daar dus een kleine twee uur gebleven en dan naar mijn schoonmama gereden. Het Ventje was daar al met Ilian. Het Ventje heeft daar trouwens het gras afgereden. We zijn daar dan eventjes gebleven en dan naar huis gegaan voor het avondeten.

Donderdagmiddag zijn we dan gaan zwemmen met onze jongens. Voor Ilian was het de eerste keer en dan zijn we nog zo lomp om zijn zwemband te vergeten… Je kent dat wel, zo’n babyfloat. Hij vond het super om daarin het zwembad te verkennen en stapte zelfs door het water. 🙂 Echt grappig om te zien. Wat me nog het meeste opviel was dat hij een nog grotere waterrat is dan zijn broer. Echt leuk!
Nadien zijn we nieuwe schoenen gaan kopen voor Mauro en hebben we ineens ook de eerste schoentjes voor Ilian meegebracht.

We zijn weer op tijd gaan slapen nadat we frietjes in de frituur waren gaan halen.

Vrijdag zijn we dan naar de winkel van mijn papa en broer gereden om te gaan helpen voor hun opendeurdag op 16 april. Er is nog veel werk en we zijn nog lang niet klaar, maar de dag had lang genoeg geduurd. We waren begonnen rond halfelf en zijn pas gestopt met ‘werken’ om 18uur.

God, het verhaal van de post is in feite ook wel grappig.

Er moesten een 500-tal  brieven de deur uit voor dit event en dus gingen mijn mama en ik dat eens snel doen… We komen toe aan de post met een gigadoos met 500 brieven in. We bellen aan de deur “Neen, hier moet u niet zijn. Een beetje verder moet u zijn.” dus wij die doos terug in de camionette en dan verder gereden.
We komen dan op het juiste adres en zijn met twee die doos aan het dragen richting een ingang. Daar staat een jongeman een sigaretje te roken “Kan ik jullie helpen?” vroeg hij. “Ja, we moeten bij masspost zijn.”
“Ahja, maar dan moet je daar zijn. Best is om langs de trapjes te gaan tot halverwege die muur.” Wij dus die trapjes op naar waar we gewezen werden.
We komen daar binnen. “Voor wat is het?” vroeg de dame van de post.
“Ah, we hebben hier 504 brieven die de deur uit moeten. Hier zijn de voorbeelden die jullie nodig hebben. Hier zijn de enveloppen.”
“Goh, ja. Heeft u geen voorbeelden met daar ook een adres op?”
“Neen.”
“En ja, ik zie ook dat u geen stempel of afbeelding van Bpost op uw enveloppe heeft staan.”
“Euh. Neen. Moet dat?”
“Ja… Ge kunt best naar mister minit gaan en daar een stempel gaan laten maken en dan terugkomen om die op elke enveloppe te zetten.”
Wij dus naar mister minit.
“Goeiedag. Maakt u ook stempels?”
“Pfff… Ja.”
“Ah, wij hebben er zo één nodig.” (mijn mama toont een afbeelding).
“Heeft u die afbeelding mee op stick?”
“Neen, maar bij de post hebben ze verteld dat ze onlangs ook iemand naar hier hebben gestuurd voor hetzelfde probleem, dus misschien heeft u de afbeelding zelf nog?” zei ik zo bijdehand als mogelijk.
“Ah ja, u heeft gelijk. We hebben de afbeelding zelf nog.” zei de jongeman na vijf minuten zoeken. “Welke afmeting van stempel had u graag gehad?”
“2 op 3 cm” antwoordde mijn mama.
“Ja, dat moet dan speciaal besteld worden…”
Mijn mama steigerde al lichtjes “Dat gaat niet. We hebben dat nu nodig!”
“Rustig mama.” zei ik tegen haar “Welke afmetingen heeft u hier wel?” vroeg ik aan mister minit.
“1,4 op 3,8” antwoordde hij. “Maak die dan maar.” zei ik.
“En nu is het te hopen dat het toestel werkt.” zei mister minit al grappend.
Ik dacht voorwaar dat mijn mama een hartverzakking ging krijgen!
Soit, na een tijdje hadden we onze stempel, zijn we teruggereden naar de post, hebben we 504 stempels gezet en de enveloppen in de juiste richting in de blauwe bakken gestoken (‘De stempel weg van het vierkantje en met het adres naar beneden.’)
Enfin, de enveloppen waren op tijd de deur uit!

Teruggekomen in de winkel heb ik eerste de auto genomen en ben met mijn zus naar een babywinkel in de buurt gereden. We moesten nog een babycadeautje hebben voor de doop gevolgd door een babyborrel de dag daarop.

Na lange tijd, zo rond een uur of halfvijf, heb ik dan meegeholpen met het event zelf mee uit te tekenen. Datgene waarvoor ik in de eerste plaats was gekomen. Ondertussen hield mijn mama zich bezig met onze kindjes en met vrienden. Zo rond een uur of zeven werden er pizza’s besteld die geleverd werden en ik denk dat we rond negen uur thuis waren.

Zaterdag was het dan snel tijd! Kindjes in bad, zelf gedoucht geraken… Daarna was het tijd om te eten en zijn we naar Werchter gereden. We komen toe in de kerk om 5 voor 2. Op onze uitnodiging stond dat het om 2 uur begon. Dat was daar al vollebak bezig! Uiteindelijk bleek dat de doopviering een halfuur vroeger gestart was en ik daar geen berichtje over gekregen had.
Soit, daarna was het dan tijd voor de babyborrel. Inclusief puzzels en een springkasteel. Mauro puzzelt en kleurt liever dan dat hij op een springkasteel speelt. Het is een raar kind, maar ach. Ik vind dat wel schattig. 🙂 Het was een doop/babyborrel van iemand waarmee ik in mijn erste jaar hogeschool in de klas heb gezeten. We waren zo’n kliekje van vier, toen op één na vrijgezel. Ondertussen allemaal ‘van tstraat’. We zien elkaar niet veel, maar als we elkaar zien is er altijd direct een ‘klik’ net of we hebben elkaar vorige week nog maar gezien. Ik vind dat leuk. We moeten elkaar niet veel zien om te weten wat we aan elkaar hebben. Snap je?
Om halfzes zijn we naar huis gegaan. Rond halfzeven heb ik dan weer gauw spaghetti gemaakt (2x op 1 week! Niet goed, he, maar ja, het moest rap gaan.) en dan ons bed in.

Zondagochtend heb ik weer gestreken. Van 9 tot 11uur. Dan ben ik gaan douchen samen met Mauro (hij is daar geen fan van, maar hij moest in bad en daar hadden we geen tijd voor). Dan middageten eten en om kwart voor twee ben ik met een medestudente naar de volkssterrenwacht Mira in Grimbergen gegaan voor aardrijkskunde. We waren daar redelijk snel klaar en om halfvier was ik terug thuis.
Ilian zijn fruitpapje gegeven, logeertas voor Mauro gemaakt en dan weer vertrokken naar mijn ouders. Daar hebben de mannen naar de Formule 1 gekeken. De kindjes hebben rondgekropen, gesnoept, gespeeld… Om tien voor tien zaten we thuis in onze zetel, Mauro werd achtergelaten bij oma en opa, en hebben we nog twee delen van Temptation Island gezien.

En zo is onze week voorbij gevlogen en ben ik niet uitgeruster als anders. Integendeel.

Wat heb jij gedaan tijdens het paasweekend of tijdens je verlof? Als je nog verlof te goed hebt, heb je dan plannen gemaakt?

Liefs,
Me, Myself and We.

Book challenge 2016 – update

naamloos

  1. Een boek dat meer dan 600 pagina’s telt (want 500 pagina’s waren nog niet moeilijk genoeg, ugh)
  2. Een horror boek
  3. Een detective
  4. Een klassieker
  5. Een humoristisch boek
    Shopaholic naar de Sterren van Sophie Kinsella. Ze heeft een hele reeks geschreven over becky, een shopaholic pur sang. Ik vind haar boeken zo geestig (maar dat is mijn mening) en ook luchtig, dat ik twijfelde onder welke rubriek ik ze zou zetten. Ik ‘schaam’ me wel voor dit soort luchtige chicklit, maar hey. Ik vind het hele verhaal van deze Becky geestig, in alle boeken. Ik vind het grappig en ik hoop eigenlijk dat ze dit gaan verfilmen, want ik denk dat dat een héérlijke romcom kan worden!
  6. Een briefroman (een boek geschreven in brieven of e-mails)
    Ik heb in het kader van mijn studies De Historie van Mejuffrouw Sara Burgerhart gelezen, in digitale versie. De briefroman bij uitstek, me dunkt. Nadien moesten we met een klein groepje zelf ook een briefroman schrijven. Ik ga ze eens opzoeken, misschien kan ik ze hier ook eens publiceren. 🙂 Als ik ze nog terugvind…
  7. Een debuut (het eerste boek van de auteur in kwestie)
  8. Een boek waarin familie centraal staat
  9. Een boek waarin geestelijke gezondheid centraal staat
  10. Een boek waarin de dood centraal staat
  11. Een boek waarin geloof/spiritualiteit centraal staat
  12. Een boek waarin eten centraal staat
  13. Een stiekem-wil-ik-niet-dat-iemand-weet-dat-ik-dit-boek-heb-gelezen-boek (van zelfhulpboeken tot stationsromannetjes)
  14. Een boek geschreven door een auteur met Afrikaanse roots
  15. Een boek geschreven door een auteur met Aziatische roots
  16. Een boek geschreven door een auteur met Latijns-Amerikaanse roots
  17. Een hervertelling van een bekend sprookje
  18. Een boek geschreven door een auteur toen hij/zij al boven de 65 was
  19. Een boek geschreven door een auteur toen hij/zij jonger was dan 25
  20. Een boek geschreven door een auteur die dezelfde voornaam heeft als jij
  21. Een boek waarin het hoofdpersonage holebi is
  22. Een boek waarin het hoofdpersonage een kind jonger dan 12 is
    Audrina van Virginia Andrews. Het hoofdpersonage, Audrina, beweert 7 jaar oud te zijn. Ze wordt achtervolgd door de dood van haar oudere zus die ook Audrina heette. Ik heb veel boeken gelezen van Virginia Andrews, maar ik heb sterk het gevoel dat als je er één gelezen hebt, je ze allemaal gelezen hebt. Ze heeft een speciale schrijfstijl en de thema’s die ze aanhaalt (over het algemeen kinderen met een slechte jeugd) zijn ook niet alledaags.
  23. Een boek waarin het hoofdpersonage geen mens is
    WarHorse van Michael Morpurgo is een verhaal verteld door – uiteraard – een paard. Wie dit verhaal niet kent, moet nu onmiddellijk naar de bib voor het boek of de film. Hoewel een film veel moeilijker te vertellen is vanuit het standpunt dat geen mens is. Dus misschien toch eerst het boek lezen.
  24. Een boek dat zich afspeelt in de toekomst
  25. Een boek dat zich afspeelt in een ver, ver verleden (hoe verder, hoe beter!)
  26. Een boek dat springt tussen verschillende tijdsperiodes (heden en verleden, verleden en toekomst, heden en toekomst, verleden en nog verder verleden…)
    Wiet Waterlanders en de Kleine Caroluscode van Mark Tijsmans. Het boek speelt zich in twee tijdperken af en dat wordt zichtbaar door de bladzijden. De bladzijden in het boek van het ‘nu’ zijn normaal, wit. De bladzijden in het boek van ‘vroeger’ zijn lichtgrijs (in mijn geval toch) waardoor ze ‘ouder’ lijken en een beetje versleten. Ik vind het echt leuk gedaan dat het niet alleen het verhaal is dat zich in twee tijden afspeelt maar ook dat het visueel duidelijk wordt gemaakt. Let wel: dit is een jeugdboek. Maar een boek is een boek, toch?
  27. Een boek dat zich in de dichtstbijzijnde Vlaamse stad afspeelt
  28. Een boek dat je in 2015 kocht en dat nog steeds ongelezen in de boekenkast staat
    Onderhuids van Deflo en Liefrink heb ik gekocht op de Boekenbeurs vorig jaar, maar nog niet gelezen. Die staat dus als volgende op het lijstje. Ik heb nog een heleboel boektoppers voor het secundair onderwijs ook, maar die lees ik wel eens als ik er zin in heb. Die ben ik niet verplicht om te lezen dit academiejaar, dus ik doe er mijn zin mee.
    Wat vond ik nu van dit boek van Deflo? Ik kon hem maar weer moeilijk wegleggen. Ik lees zijn boeken graag. Nu was er toch een vrouwelijke toets aanwezig door de vrouwelijke co-auteur wat het verhaal net een tikkeltje anders maakte. Daarom niet beter of slechter, maar gewoon anders. Ik heb het boek heel graag gelezen!
  29. Een boek van een auteur waarvan je in 2015 al iets las
    Je bent geweldig van Jill Mansell. Ik vind dit zo’n heerlijke chicklit. Leuk verhaaltje, ondanks het feit dat er aan dit boek ook een ‘zwart randje’ is. Zo zijn er drie personages waarvan het leven aan een zijden draadje hangt. De vraag is: wie gaat de andere twee redden? Uiteindelijk is er – net zoals bij bijna elk ander boek van Jill Mansell een happy end! Ik denk trouwens dat ik vorig jaar twee boeken van haar gelezen heb…
  30. Een boek dat een andere deelnemer van de Verbeelding Book Challenge je heeft gegeven

Al bij al nog maar 7 / 30. Ik heb nog een hele weg te gaan!
Dit was mijn eerste update. Hoe zit het bij jou in deze challenge?

Liefs,
Me, Myself and We.

Mijn pop-up restaurant 2016 – de kandidaten

Dit jaar is het format van 1 restaurant in 1 stad lichtjes gewijzigd. Momenteel zijn er zes pop-ups in de running. Twee in elke stad, op hetzelfde plein en met een gezamenlijk terras. Spanning verzekerd! Want je buren zijn ook je concurrenten… Oeoeoeoeh! 🙂

Dit jaar komen er maar drie steden aan hun trekken: Antwerpen, Genk en Kortrijk. Ik zal nu eventjes de kandidaten, hun restaurant en concept (voor zover ik het begrepen heb) een beetje toelichten en mijn eigen mening over de kandidaten geven.

Antwerpen.

Willem & Miette – Jalapeño Loco
Miette en Willem komen uit het Kempense Laakdal. Ze vormden jaren een koppel maar gaan sinds kort als beste vrienden door het leven. Miette weet met haar betoverende glimlach de gasten te charmeren in de horecazaak waar ze in de bediening werkt. Willem studeert elektromechanica en werkt tijdens de weekends in de keuken van datzelfde restaurant. Hij zorgt voor de voorbereidingen, de koude gerechten en desserts die Miette dan met veel plezier serveert aan de gasten. Dit opgewekt duo wil de zon naar hun pop-upzaak én in hun gerechten brengen.

Het concept zoals ik het nu begrepen heb is als volgt: hun hoofdbezigheid zal taco’s zijn. Ik denk nu wel dat hier een markt voor kan zijn. Het is eens iets anders dan anders: een taco-restaurant. Niet dat ik daar heel erg in thuis ben, maar ik wil het gerust wel eens uitproberen.

Ergens, heel ver in mijn achterhoofd, heb ik zo het gevoel dat dit duo de vorige jaargangen wil imiteren. Ze zijn een ex-koppel, net zoals vorig jaar in Ket! ook het geval was. Alleen speelden ze het daar uit in hun voordeel door de vraag “zijn ze nu terug samen of niet?” Ik vind niet dat het ‘wij zijn beste vrienden’ hier fel naar voor komt. Ik voel geen warmte of echte vriendschap tussen die twee. Maar dat zal misschien nog komen! Ook heb ik soms het gevoel dat Willem iemand anders wilt imiteren, zijnde Jaro van Sticks&Stones. Het enige probleem is, naar mijn gevoel, dat Willem nog niet aan de enkels van Jaro komt op culinair gebied. Wat bedoel ik nu met ‘imiteren’? Een beetje de underdog spelen, alles traag doen en aanpakken en daar nog fier op zijn ook. Jaro deed dat ook wel, maar die kwam op tijd uit zijn schulp. Ik ben eens benieuwd hoe Willem gaat evolueren.

Wat vind ik van de naam van hun restaurant? Ik heb geen flauw idee wat het wilt zeggen, maar het klinkt leuk en gek (loco). Ik vind het wel een passende en ronkende naam die even zal blijven hangen.

Gillian & Caroline – Bikke & Smooz
Hartsvriendinnen Gillian en Caroline zijn twee ambitieuze vrouwen die al kunnen terugvallen op hun onderneming skills. De Antwerpse Caroline heeft haar eigen catering bedrijf en is gebeten door de vegetarische keuken. Ze heeft veel gereisd en heeft zich laten beïnvloeden door verschillende smaken. Gillian, mama van twee jonge kinderen, heeft eveneens een eigen zaak en is aan de slag in de verzekeringswereld. Gillian en Caroline zijn vastberaden dames die elkaar heel goed weten aan te vullen. Waar Caroline zal zorgen voor creativiteit op het bord, zal Gillian haar organisatietalent benutten. Ze dromen ervan een toffe, laagdrempelige eettent uit de grond te stampen waar ze hun gasten laten proeven van originele, eigentijdse maar gezonde gerechten.

Dit concept gaat volledig aan mij voorbij: ontbijt en lunch maar op een bijna veganistische wijze. Ontbijt en lunch, daar is zeker wel een markt voor te vinden. Maar ben je dan de naam ‘restuarant’ wel waard? Niet in mijn ogen. En dat veganistisch gedoe…

Nope, not my cup of tea. Daar moet ik zelfs niet over nadenken! >Wat de dames zelf betreft: vééls te koppig en te eigenwijs. Ik heb zo het gevoel dat ze niet willen luisteren naar de juryleden. Als Gert (dé ondernemer der ondernemers) zegt dat de niche en het publiek te beperkt zal zijn, waarom luisteren ze daar niet naar? Neen, ze blijven volharden in de boosheid. Mij niet gelaten, maar om het nu cru te stellen: ik hoop dat ze met hun neus plat tegen de muur lopen. Ik heb geen goed gevoel bij deze ‘ambitieuze’ vrouwen. Ze willen écht hun eigen ding doen, wat hen langs één kant wel siert, maar langs de andere kant: je zit in een wedstrijd dus doe nu gewoon alles wat in je mogelijkheid ligt om te winnen en doe pas daarna, met het gewonnen geld, je eigen ding. Dan is er niemand die je met de grond gelijk kan maken voor heel Vlaanderen.

Wat vind ik van de naam van hun restaurant? “Bikke-bikke-hap, eerst de soep en dan de pap.” Dat is wat in me opkomt als ik deze naam hoor. Ik ben er niet zo’n fan van…

Wie valt er – volgens mij – als eerste af in Antwerpen?
Bikke en Smooz.

Genk.

Giordano & Myrthe – L’oro nero
De jonge twintigers uit Maasmechelen zijn twee handen op één buik. Ze gaan voor elkaar door het vuur en zijn beiden gepassioneerd door de horeca. Giordano kreeg de passie voor koken van zijn Italiaanse mama die hem al op jonge leeftijd liet roeren in de potten en liet proeven van de verfijnde cucina italiana. Myrthe houdt van haar werk achter de bar. Ze volgde verschillende mixology-cursussen en kan shaken als een behendige bartender. Samen willen ze een leuke zaak uit de grond stampen waarin Myrthe de leiding neemt over de zaal en Giordano stevig de touwtjes in handen houdt in de keuken.

Hun oorspronkelijke concept dat door Gert Verhulst op applaus onthaald werd, bestond uit pizza en cocktails. Mmmm! Daar wil ik wel eens langsgaan!

Maar om nu tijdens de drie gangen met gin rond de oren geslagen te worden, neen, daar heb ik zelfs geen zin in. Je zou nu toch denken dat iemand met cocktail-ervaring meer kan dan een beetje gin mixen en pimpen? En dan Giordano… Sorry dat ik het zeg, maar voor mij is dat weer zo’n typisch ‘ik-ben-Italiaan-in-Genk-en-iedereen-zal-me-wel-steunen-Limburg-for-life’ type. IK KAN ER NIET TEGEN. In Limburg is er elk jaar wel altijd iemand die teert op dat Limburgers onder elkaar gevoel. Behalve vorig jaar. Daar ben ik van overtuigd dat dat alleen door hard werken gelukt is voor Dries en Guus. Maar alle andere jaren was er in Limburg wel een koppel dat zich onaantastbaar waande door dat Limburg-gevoel. Terug naar pizza’s en cocktails (die op elkaar afgestemd zijn) en je hebt een gouden zaak in handen. Ik vind het vooral zo sneu voor Myrthe dat Giordano zo’n verschrikkelijke attitude heeft.

Wat vind ik van de naam van hun restaurant? Ik vind dit een fantastische naam voor een Italiaans restaurant. Een naam van een restaurant moet de lading kunnen dekken en in dit geval zal dat misschien nog wel gebeuren.

Sven & Amanda – Kommati
Amanda en Sven, uit respectievelijk Wommelgem en Brasschaat, zijn de allerbeste maatjes. Ze kennen elkaar al jaren en steunen elkaar door dik en dun. Amanda heeft enorm veel bewondering voor Svens kookkunsten en daagde hem uit om zich in te schrijven voor Mijn Pop-uprestaurant 2016. Sven heeft zijn eigen cateringbedrijf en werkt full time als souschef. Hij is bescheiden en de ambitieuze Amanda geeft hem het duwtje in de rug. Amanda is een pittige dame die heel goed weet wat ze wil. Een harde werker die momenteel een cursus voor kapster volgt en daarnaast bijklust als hostess. Amanda en Sven vullen elkaar perfect aan en daarom was de naam voor hun Mijn Pop-uprestaurant 2016 al heel snel gekozen: Kommati, Grieks voor puzzelstuk.

Ik weet niet goed wat hun oorspronkelijk concept was, maar omdat ze met een Griekse naam zitten zijn ze die toer dan maar opgegaan. Of toch naar mijn gevoel. Zelf heb ik geen ervaring in deze keuken, laat staan dat ik het al gegeten zou hebben, maar ik wil gerust ook eens gaan proeven hoor!

Ook hier wordt beweerd dat ze beste vrienden zijn. In tegenstelling tot het eerste duo dat ik eerder al aanhaalde, voel ik dat wel van het televisie-scherm afkomen. Die zijn supergrappig samen, kunnen veel van elkaar verdragen en zijn niet rap kwaad op elkaar, ondanks een gare aardappel. Ik vind dit een topduo! Sven zal zijn plan wel trekken in de keuken, maar is heel introvert. Amanda is dan weer een zeer opvallende verschijning, maar net die combinatie maakt het zo fijn om naar te kijken. Ze vullen elkaar aan en dat is fantastisch om te zien. Ik ben benieuwd hoe ver zij het gaan brengen!

Wat vind ik van de naam van hun restaurant? De symboliek die erachter zit vind ik wel mooi. Je moet het maar weten dat het in feite Grieks is, anders zou ik het nooit linken aan een Grieks restaurant.

Wie valt er – volgens mij – als eerste af in Genk?
Dit is een moeilijkere… Als Giordano zich herpakt, zal Kommati eerst sluiten. Als hij dat niet doen, dan sluit L’oro Nero als eerste.

Kortrijk.

Jan & Nele – Mémé Gusta
Jan en Nele uit Gent vormen samen met hun twee kinderen een voorbeeldig gezin. Ze hebben als gerantenkoppel gedurende twee jaar een B&B uitgebaat in Frankrijk en Nele heeft ondertussen al meer dan een jaar een eigen winkel in Gent. Jan kookt graag en doet dat nu vooral thuis maar hij stond tijdens zijn vrije uren ook zijn schoonmoeder bij in haar horecazaak. Jan en Nele zijn een gepassioneerd koppel met een gezonde ambitie en enorm veel zin voor avontuur. Ze leerden elkaar kennen op de schoolbanken en het vuur is nog steeds niet gedoofd. Dat vuur willen ze ook overbrengen in hun pop-uprestaurant. Ze willen hun gasten laten kennis maken met bistronomie en met de overheerlijke gerechten waarmee ze zijn opgegroeid.

Een bekend concept, denk ik, de ‘ouderwetse’ keuken opwaarderen en pimpen en er iets culinairs van maken. Ik weet niet of ik echt op restaurant zou gaan voor stoofvlees met friet. In een bistro serveren ze dit even goed.

Ik vind Nele en Jan wel een leuk koppel. Zij zijn het enige liefdeskoppel tussen de kandidaten, maar gezien hun staat van ervaring kan dit geen kwaad. Als je al twee jaar samen een B&B uitbaat, dan ken je elkaar wel door en door op zakelijk vlak en zie ik daar geen graten in. Het enige wat me op televisie een beetje ‘stoort’ is het stemgeluid van Nele. Ik vraag me af of zij in het echt ook zo klinkt, want op televisie vind ik dat nogal schel. Maar dat is mijn idee, he.

Wat vind ik van de naam van hun restaurant? Ik vind het wel leuk. “Kom, we gaan bij Mémé Gusta eten”. Dat klinkt toch goed! En het geeft ook direct zo’n thuisgevoel, vind ik.

Chloé & Magali – Strombowli
De Limburgse Chloé en Magali zijn zussen uit een gezin van 7 kinderen. Met een Poolse vader en een Italiaanse moeder is gezellig samen tafelen vanzelfsprekend en worden er nog steeds uren gespendeerd in de keuken en aan tafel. Chloé volgt een koksopleiding en kookt graag voor haar familie en vrienden. Magali is trots op haar oudere zus en heeft geen seconde getwijfeld om mee te stappen in dit avontuur. Chloé en Magali zullen hun gasten verwelkomen in een “vurig” concept waar grillen de basis is en er geproefd kan worden van gerechten, smaken en kruiden van over de hele wereld.

Van hun ‘vurig’ concept met dat grillen is tijdens de generale repetitie niet veel over gebleven, naar mijn gevoel. Ik denk dat hun concept gewijzigd is naar gerechten die ze in kommetjes kunnen serveren.

Voor mij zijn deze twee dametjes toch de verrassing van dit seizoen, tot nu toe. Ze hebben de jury stil gekregen door lekker te koken. Heerlijk vind ik dit! Ook sta ik ervan versteld dat ze zich zo snel over de afstand Limburg-Kortrijk hebben gezet. Eén keer heb ik ze er triest weten bijlopen, dat was tijdens hun eerste rit naar Kortrijk. Maar ik vind dat ze zich geweldig herpakt hebben en deze kans met beide handen grijpen.

Wat vind ik van de naam van hun restaurant? Ik vind de naam goed bedacht. Alles in bowls. Leuk zo! Hopelijk gaan ze hun naam waarmaken en brengen ze een vurige keuken in kommetjes. Ik denk dat dit duo niet te onderschatten is…

Wie valt er – volgens mij – als eerste af in Kortrijk?
Ik vrees Mémé Gusta…

Wat vind jij van de kandiaten van dit seizoen? Wat vind je van de concepten? Waar zou jij graag eens gaan eten?

Liefs,
Me, Myself and We.