Trouwblog – update

Gisteren waren we nog exact vijf maanden van onze trouwdag verwijderd. Wat vliegt de tijd toch! Gisteren ben ik ook een beetje in actie geschoten.

Zo heb ik iemand aangeschreven om hun locatie als locatie voor onze huwelijksshoot te mogen gebruiken. Inclusief lichte lunch. We trouwen normaal gezien om 12u30 in het stadhuis in Aalst. Dat is een ambetant uur, he. Ik ga proberen om onze suite om 11uur te ontvangen en een soort van mini-buffet met kant-en-klare koffiekoeken te voorzien. Koeken waar je niet meer moet in snijden of die nog ‘gesmeerd’ moeten worden. Ik denk dan eerder aan rozijnenkoeken, chocoladebroodjes, boterkoeken.

Ik zou dan tijdens de fotoshoot een lichte lunch willen aanbieden aan onze suite, want dan nog wachten tot pakweg 19uur ’s avonds… Ik denk dat er dan een paar mensen zullen flauwvallen van de honger als er de hele dag niet gegeten wordt. In de eerste plaats ikzelf. Tenzij ik stilaan sterf van de zenuwen en geen honger ga hebben… Maar dat weer ik dus nog niet.

Ik heb ook de feestzaal aangeschreven met de vraag wat er nu juist van decoratie wordt voorzien door hen. “U moet op onze website kijken, mevrouw.” Jaja, allemaal goed en wel. Er staan daar een 25tal foto’s op en op geen enkele is duidelijk te zien wat er in de prijs is inbegrepen, want er zijn zoveel verschillende kleuren en settings enzo… Ik heb hen dus gevraagd wat zij juist doen en wat wij juist mogen vragen (bv. de kleur van de servietten). Hun antwoord kwam vrij snel en nu weet ik dat er nog véél ruimte is om DIY decoratie te voorzien in de kleuren die wij wensen, want zij voorzien alles in het wit.

Wat de ceremonie betreft ben ik ook in blijde verwachting van een antwoord. De DJ heb ik ook nog even gecontacteerd om te horen of alles nog in orde is. Ik begin wel stress te krijgen dat er iemand gaat afzeggen (fotograaf zou ik ook nog eens moeten contacteren…)

Ik heb zoveel zin om er écht werk van te maken. Ik zal jullie dan ook op de hoogte houden, want vijf maanden is echt niet zo lang meer.

Wat denk jij nu? Dat ik een bridezilla ben? Of dat het uiteindelijk allemaal nog wel zal meevallen? 🙂

Liefs,
Me, Myself and We.

Trouwblog – de feestzaal

De zoektocht naar een geschikte feestzaal en de bevestiging van onze trouwdatum (die op zaterdag 24 juni 2017 zal doorgaan) had heel wat voeten in de aarde. Maar we hebben ervan genoten!

Op 20 februari hebben we twee feestzalen bezocht.

1) Kasteel De Rozerie
+ plaats voor ceremonie
+ sprookjesachtig
+ plan B (bij slecht weer) wordt sowieso voorzien
+ zelf aankleding van de zaal voorzien (JOEPIE danste de DIY-girl in mij)
+ eigen huwelijkstaart mag meegebracht worden
+ ronde tafels van 6 tot 11 personen
+ dessertenbuffet tijdens dansfeest
+ vrije DJ keuze
– verplaatsen tussen receptie, diner en dansfeest; diner is op 1e verdieping, de rest op gelijkvloers
– toilet alleen op 1e verdieping
– oncomfortabele stoelen
Dit is het dus niet geworden omwille van het verdiepingsverhaal.

2) Salons Hof ter Meyghem
+ comfortabele stoelen
+ moderne inrichting
+ vrije DJ keuze
+ diner en dansfeest in één zaal
+ speeltuin voor kinderen
+ ronde tafels van 8 tot 12 personen
– kleine tuin
– geen mogelijkheid voor een ceremonie
– bijkomende kost voor de accomodatie
Dit is het niet geworden door het gebrek aan buitenruimte (voor de ceremonie).

Op 2 maart hebben we een derde feestzaal bezocht.

3) Hof ter Velden
+ cottagestijl
+ niet ver
+ tuin met mogelijkheid voor ceremonie
+ ruime parking
+ alles op gelijkvloers
+ zaalaankleding wordt door hen voorzien maar helemaal naar onze wens
– op zaterdagavond in de zaal naast de onze de maandelijkse buffetdinerformule
Dit is het niet geworden, hoewel het lang op 1 heeft gestaan. In afwachting van iets beter, he.

Op 5 maart hebben we een vierde feestzaal bezocht.

4) De Snip
+ mooie tuin
+ ruime parking
+ mooie glaspartijen in zaal
– héél traditioneel
We hadden niet echt een ‘klik’ met de zaal…
En met héél traditioneel bedoel ik het volgende volgende.
F (= feestzaal): “Hier komt dan de eretafel, en aan die kant (wijst naar links) zit dan mevrouw haar familie en aan de andere kant (wijst naar rechts) zit dan mijnheer zijn familie. Maar allez. Jullie kiezen dat helemaal zelf, he.”

Op 10 maart hebben we een vijfde feestzaal bezocht.

5) Kasteel van Lebbeke
Dit is het ook niet geworden, want het volgende is daar gebeurd.
F: “Voor wanneer zou het zijn?”
W: “Voor zaterdag 24 juni 2017.”
F: “Ahja, en met hoeveel zijn jullie?”
W: “Met een 75 à 80 tal voor het diner, dan komen er nog eens 20 bij voor het dansfeest.”
F begon direct met het hoofd te schudden…
F: “Onder de 120 man doen we het niet op een zaterdag. Kan je niet meer volk uitnodigen?”
W: “Euh… Neen.”
F: “En op een vrijdag trouwen?”
W: “Euh… Neen.”
F: “Spijtig. Moet ik u toch nog een brochure meegeven?”
W (allez, ik): “Neen, zenne. Kom. We zijn weg.”
Goed voor hun dat ze ‘veeleisend’ kunnen zijn. Maar wij waren daar iets minder mee gediend.

Op zaterdag 12 maart zijn we nog twee feestzalen gaan bezoeken.

6) Salons de Romree
+ zeer mooie zaal (oude stallingen)
+ veel grote ramen die uitgeven op onze “eigen privétuin”
+ mogelijkheid voor ceremonie in diezelfde tuin
+ plan B (bij slecht weer) wordt voorzien
+ aparte zaal voor dessertenbuffet met mezanine (waar de kindjes eventueel effe kunnen gaan rusten)
+ trampolines en springkastelen zullen voor de kinderen sowieso klaar staan
– geen enkele opmerking.
We kwamen buiten en zeiden “Dit is het wel, he. We zullen de volgende nog even afwachten.”

7) Kattebroek
+ recent vernieuwd
+ zeer mooie veranda aan de grote zaal
+ prachtige tuin beschikbaar voor de grote zaal
– eigenlijk geen enkele opmerking.
We vonden het wel jammer dat grote zaal incl veranda en tuin al bezet waren op onze datum. We konden alelen de kleine zaal krijgen zonder tuin en dat ging krap worden met ons gastenaantal. Dit is het dus niet geworden.

Zo geschiedde dat wij dus 7 feestzalen bezocht hebben en we pas bij de 6e overtuigd waren.

Als jij getrouwd bent, hoe verliep de zoektocht naar een zaal dan bij jou? Ik vraag me af of dit wel “normaal” te noemen is…

Nu al de rest nog regelen! Maar ik heb er zoveel zin en vertrouwen in.
Wat nog het meeste werk zal zijn zal mijn figuur zijn. Om helemaal schoon in een bruidsjurk te passen…

Liefs,
Me, Myself and We.

 

Trouwblog – update

Ons trouwfeest is nog veraf, hoor! Maar toch zijn we elk al aan het uitkijken naar feestzalen die ons (afzonderlijk) aanstaan. Het is de bedoeling dat we ze naast elkaar gaan leggen om te bezoeken en een beslissing te nemen. Ik heb er tien op mijn lijstje staan. Hoeveel Het Ventje op zijn lijst heeft staan weet ik niet. Van mijn tien zalen zijn er al twee die ik eigenlijk wil schrappen, maar met goedkeuring van Het Ventje. Dan blijven er nog acht over.

Via een andere blog (ik weet niet meer welke, sorry) ben ik uitgekomen bij een juwelier die mooie trouwringen ontwerpt. Persoonlijk ben ik een enorme fan van ‘blinkend gerief’. Vooral wat betreft verlovings- en trouwring. Nochtans heb ik deze juwelier eens grondig bekeken en bedacht: “Hm. Het Ventje zou dit ook nog dragen…” Ik kan hem toch moeilijk met de meest opzichtige trouwring de wereld insturen he? Veel ‘blinkend gerief’ heeft deze ontwerper niet, maar dat is juist de bedoeling. Een beetje tegen mijn zin, maar we gaan wel een overeenkomst vinden!

Ik was ook eens benieuwd naar de traditie van de verlovingsring enzo. Aan welk hand moet je die dragen? Blijkbaar doe ik dat goed, volgens dit artikel toch. Ik draag mijn verlovingsring momenteel aan mijn linkerhand en ben van plan om die naar mijn rechterhand te verhuizen, maar ik zou mijn trouwring dan links dragen en niet bij de verlovingsring schuiven. Tenzij we een exemplaar vinden dat mooi bij de verlovingsring zou matchen, dan is het misschien een optie om ze samen te dragen. Dus dat valt nog af te wachten wat we gaan doen.

Momenteel ben ik via Youtube naar Céline Dion aan het luisteren. Gisteren op Radio Nostalgie was er een liedje van haar (toen ik naar huis reed) en ik kreeg kippenvel over heel mijn lijf van haar stem. Zo schoon dat die kan zingen! (Ieder zijn mening, maar ik vind dat.) Ik ben dan ook naar een afspeellijst van haar liedjes aan het luisteren om te zien of er geen potentiële openingsdans tussenzit. Ik weet het, het is zo cliché als maar kan, maar we zullen er misschien wel onze eigen twist aan geven. Danslessen zou ik er toch graag doorkrijgen. Niet om een Weense Wals ofzo te kunnen dansen, maar om iets anders te doen dan cirkeltjes draaien op één tegel… Wat of hoe, daar ben ik nog uit, maar dat het iets onvergetelijks gaat worden staat als een paal boven water.

Hoe was jouw trouwfeest? Wat was jouw openingsdans?
Heb jij een verlovingsring? Aan welk hand draag je welke ring?

Liefs,
Me, Myself and We.

Trouwblog – feestzaal

Ik ben al eens aan het kijken geweest voor feestzalen waar onze trouw (ook de ceremonie) kan doorgaan. Onze smaak is niet helemaal dezelfde, dus er zal nog over gediscussieerd worden. Maar dat kan geen kwaad. We hebben tijd en we moeten er allebei achter staan (en het moet binnen een bepaald budget passen).

Wat zijn mijn vereisten? De zaal moet voorzien zijn van ronde tafels. Er moet een dansvloer zijn zonder dat er met meubilair geschoven moet worden. Er moet een tuin aan zijn voor een ceremonie en eventueel een terras of veranda voor de receptie. Ik zou ook graag een speel-/rust-ruimte voor de kindjes willen hebben, inclusief ‘babysit’ die zich met al die kinderen kan/wil bezighouden. Dat is ook fijn voor de ouders die hun kinderen willen meebrengen zonder probleem en zo kunnen ze zelf ook van het feest genieten.
Goh, zo te zien heb ik nogal wat eisen, maar je trouwt maar één keer. (Normaal gezien toch.) Dan kan het maar beter helemaal met je gedacht zijn, niet?

Zelf heb ik een fameuze boon voor Het Kasteel van Lebbeke. Sprookjesachtig, een prachtige tuin voor een tuinceremonie, de zalen zien er mij ook OK uit. Het Ventje is niet zo heel overtuigd van de locatie, Lebbeke. Waarom dat weet ik nog altijd niet juist.

De Zilte Zoen in Temse sprak mij ook wel aan. Ligt  vlakbij de E17, is een nieuwbouw met veel charme. Het Ventje is weer niet overtuigd van de ligging, want het ligt aan een drukke baan en uit de richting. Hij wil eerder tussen Aalst en Mechelen zoeken.

Het Ventje is dan weer grote fan van Salons de Romrée in Grimbergen. Op zich vind ik het wel een mooi gebouw, maar ik vind die ‘veranda’ op het middenplein van deze prachtige vierkansthoeve redelijk lelijk. Ik vind dat zo jammer! Misschien moeten we eens in het echt gaan kijken, want wie weet staat die daar niet (meer).

Om eens helemaal in onze eigen stad te blijven, is Salons Carlton ook wel een kanshebber, als het van mij afhangt.
En een kasteel in onze stad, dat is het dan toch helemaal? Kasteel De Rozerie.

Je ziet, ik heb al is rondgekeken, maar om er nu één te kiezen, daar zullen we nog werk aan hebben.

Ken jij misschien nog een leuke feestzaal in de buurt van Aalst? Of in Pajottenland? Of in de buurt van Mechelen? Ik hoor het graag!

Liefs,
Me, Myself and We.

Trouwblog ?

Renilde opperde me zondag om een trouwblog te schrijven, naar aanleiding van mijn eigen huwelijk. Datgene waar ik al zolang van droom! Ik ga niet heel mijn blog aanpassen aan de huwelijksklokken, maar ik ben wel bereid om mijn bekommernissen, dromen, verlangens… met jou te delen. Misschien kan je me helpen en me aan zaken herinneren die ik uit het oog dreig te verliezen.

Hierbij een eerste lijst van wat er allemaal moet gebeuren, momenteel nog zonder deadlines (omdat we simpelweg onze trouwdatum nog niet kennen). We mikken op de zomer van 2017, maar gaan pas na de eindejaarsfeesten op zoek naar een feestzaal en de datum vastleggen. Daarna kan het échte plannen pas echt beginnen.

  • datum
  • feestzaal
  • kerk of ceremonie ?
  • gemeente (dit kan maar exact één jaar op voorhand)
  • bloemen
  • fotograaf
  • ringen
  • kapper
  • schminkster (aan huis)
  • schoonheidssalon (voor ons allebei)
  • vrijgezellen
  • getuigen
  • openingsdans (incl dansles?)
  • jurk
  • kostuum
  • suite (bruidskindjes)
  • vervoer
  • uitnodiging
  • save the date
  • menu
  • tafelschikking
  • naamkaartjes
  • gastenboek / photobboth
  • bedankjes
  • taart
  • decoratie
  • receptie / avondfeest
  • gastenlijst
  • overnachtingsmogelijkheid
  • huwelijksreis

Zijn er nog dingen die ik vergeet? Of denk je dat ik het belangrijkste al genoteerd heb? Uiteraard moet ik de bruidegom niet meer afvinken, he. Die heb ik al gevonden.

In volgende blogposts in de categorie ‘Trouw Sarah&Gert’ zal ik op elk puntje ingaan zodat je alles kunt volgen.
Ohja, mijn Pinterestbord kan jullie ook al helpen bij het vormen van mijn ideeën. Ik ben al helemaal losgegaan met pinnen! Ik hou trouwens van je input, maar uiteindelijk zullen we doen waar wij ons goed bij voelen.

Liefs,
Me, Myself and We.

Nieuwe ideeën of zaken die ik vergeten ben worden cursief geschreven zodat je ziet welke aanpassingen er gebeurd zijn.

Komen dromen dan toch uit?

Zoals je wellicht weet zijn wij midden november naar Londen geweest. Met de trein. Zonder kinderen. Ik moet het bekennen: het heeft me zo’n deugd gedaan! Ik heb er zo van genoten!

Pas op: ik zie mijn kinderen graag he. Het liefst van heel de wereld. Maar zo’n weekendje me-time (met Het Ventje) was echte kwali-tijd en dat heeft zo’n deugd gedaan! Niet normaal!

Aangekomen in het station King’s Cross/ St Pancras, werden we verwelkomd door een Disney-koor. Ze zongen kerstliedjes aan deze GIGANTISCHE pluchen kerstboom. Leuk zo! Dat hebben we in Brussel niet gezien hoor…

collage-2015-12-10

Omdat we daar toch niet zo ver vanaf waren, zijn we eerst bij Madame Tussauds langsgeweest. Zeer leuk. We vielen van de ene verbazing (een taxiritje/attractie in het museum die je langs bewegende taferelen vervoerde) in de andere (een 4D film). We hebben ervan genoten. We hebben gelachen. Er was veel volk! Maar het viel al bij al nog mee. Iedereen heeft daar hetzelfde doel, namelijk op de foto gaan met wereldsterren. Iedereen heeft daar ook respect voor elkaar, dus er werd niet geduwd en getrokken. Het was leuk.

We hebben ook veel de Londense ondergrond gezien. We hebben alles met de metro gedaan, maar zo viel het te doen. Dat is ook een beleving op zich, vooral om te zien hoe iedereen zomaar met de smartphone open en bloot in de hand op de metro staat. Ik zou dat niet durven uit angst dat er iemand dat toestel uit mijn handen trekt. Maar in Londen doet iedereen dat.

Londen is een echte stad, met haar typerende rode bussen en rode telefooncellen. Ook waren er in een bepaalde wijk in Londen (de naam ontgaat mij volledig) allemaal kiosken waar je tickets kon kopen voor musicals. Hoeveel musicals er op één avond gespeeld worden! Ongelooflijk! Ik wist niet dat er zoveel theaterzalen waren in één stad!

De M&M’s store, die is ook een bezoekje waard. Zoveel kleurtjes en soorten M&M’s! Ik wist niet dat het er zoveel waren! Gewoon al van de leuke kleurtjes wordt een mens vrolijk. De geur van de winkel is iets anders. Niet dat het stinkt ofzo, maar zoveel chocolade bij elkaar geeft toch een beklemmend gevoel in de neus.

‘Boeken en ik’ of ‘ik en boeken’, het is met elkaar verbonden. Draai of keer het zoals je wilt, maar dat is nu eenmaal zo. Vandaar dat een bezoekje aan de British Library ook niet mocht ontbreken. Jammer genoeg ben ik geen lid en had ik niet de hele dag de tijd, anders was ik er wel een paar uur gebleven.

We hebben aan zo’n kiosk dus tickets gekocht voor een musical. Cats was zeer knap! De kostuums, het decor, het gezang, het gedans… Voor zo’n grote cast. Het was prachtig. Ik heb er met volle teugen van genoten.

Voor de musical waren we gaan eten in een zeer speciaal restaurant dat we in België niet kennen. Er waren alleen maar grote tafels, dus de bedoeling was dat je met vreemden aan tafel ging zitten. Dat al in de eerste plaats. Ten tweede waren er allemaal toonbanken met verschillende gerechten (pasta, pizza…) die ter plaatse bereid werden. We hebben pasta carbonara gegeten en ik moet zeggen: het was lekker!

Het uitzicht vanop onze hotelkamer was ook magnifiek. We keken uit op de Tower Bridge. Echt mooi!

collage-2015-12-10

De volgende ochtend zijn we weer gaan wandelen. Eerst zijn we naar Harrods geweest. Dan wilden we graag de Big Ben zien, net zoals Buckingham Palace. We hebben het gezien, vanop een afstand. Het was nogal lang wachten om ergens binnen te gaan en aan Buckingham Palace is het over de koppen lopen. Het regende zo fel dat we besloten om een cruisschipje te nemen om terug naar ons hotel te gaan zodat we droge kleren en schoenen konden aandoen. The Londen Eye hebben we niet gedaan, maar de  volgende keer als ik naar Londen ga, ga ik er zeker eens in!

collage-2015-12-10

Na droge kleren en schoenen te hebben aangedaan, zijn we naar de Chinese wijk gegaan. Ik had wel zin in Chinees eten, maar Het Ventje is daar niet zo heel zot van. Dus hebben we dat niet gedaan.
We zijn dan naar Covent Garden gegaan en hebben daar lekker gegeten in één van de pop-up restaurants van Jamie Oliver. Het was gezellig, toffe bediening, lekker eten… En we hebben een échte Londens taxi terug naar ons hotel genomen.
Daar aangekomen hebben we nog iets gedronken in de bar, met zicht op de Tower Bridge. Zo rond elf uur zijn we naar de kamer gegaan en plots werd er een ring voor mijn neus gehouden met de vraag “Wat is dat?”
“Ah, ne ring” antwoord ik.
“Ge moet niet rood worden.”
“Wil je met mij trouwen?” Ik heb geen seconde geaarzeld om “natuurlijk” te antwoorden. Ik droom al zolang van die vraag!

collage-2015-12-10

De volgende ochtend, tevens onze laatste dag, hebben wij de Tower Bridge (waar  we al een heel weekend op aan het kijken waren) bezocht. Leuk hoor, zo’n glazen vloer. Ik ben daar niet zo heel happig op… Nadien hebben we nog gewandeld en The Monument gezien. The Saint Paul’s Kathedral hebben we langs de buitenkant gezien. Binnen was er een mis aan de gang en mits wij niet zo’n kerkgangers zijn, moesten we daar niet te lang blijven hangen, he.

En dan was het tijd om terug naar het station te gaan en terug naar huis te keren. We waren moe, maar ik heb er zo van genoten! Ik hoop Het Ventje ook.

Om eerlijk te zijn: ik had gehoopt dat ik in Londen ten huwelijk gevraagd ging worden, maar in feite had ik het nooit verwacht. De ring was ook maar in één maat te koop en werd nadien aangepast. Ondertussen is dat dus gebeurd en draag ik hem 24u/24 aan mijn linkerringvinger. Ik ben er zo blij mee!

Ik heb er zolang van gedroomd dat ik dacht dat alles al geregeld zou zijn, maar al bij al hou ik me sterk. Pas na de feestdagen gaan we een feestzaal zoeken en een datum vastleggen. Ik kijk ernaar uit! Uiteraard hou ik jullie op de hoogte.

Ben jij al in Londen geweest? Herken je bepaalde dingen? Of zijn er dingen waarvan je denkt: waarom heb je dat niet gedaan?
En als jij verloofd/getrouwd bent: hoe verliep jouw aanzoek?

Liefs,
Me, Myself and We.

Mijn trots

Omdat beelden duizend keer meer zeggen dan woorden. Deze zijn genomen op zondag 17 mei tijdens het communiefeest van ons neefje.

Allebei strak in het pak

Allebei strak in het pak

Allebei strak in het pak

Allebei strak in het pak

Allebei strak in het pak

Allebei strak in het pak

Allebei strak in het pak

Allebei strak in het pak

Liefs,
Me, Myself and We.

Plopsaland

Ik ga geen reclame maken, hoor. Het is gewoon een feit dat wij naar Plopsaland zijn geweest tijdens de voorbije paasvakantie. Op dinsdag 14 april was dit. Een doodgewone dag tussen het overlijden en de crematie van mijn opa. Ik kon mijn gedachten verzetten en dat heeft wel deugd gedaan. Hele dagen huilen omwille van zijn overlijden heb ik niet gedaan. Wordt dat dan verwacht? Ik denk van niet…

Hierbij volgt een verslagje van ons allereerste bezoek aan Plopsaland. We hebben onmiddellijk een abonnement genomen. Zo moeten we twee keer gaan en hebben we ons geld al terug verdiend. Zo hebben we ook een reden om regelmatig te gaan en doen we leuke dingen samen.

De ingang

De ingang

Wachten aan de kassa

Wachten aan de kassa

Met Bumba en papa op de foto

Met Bumba en papa op de foto

Met Bumbaloo op de foto

Met Bumbaloo op de foto

In de autootjes. Niet echt Mauro's favoriet...

In de autootjes. Niet echt Mauro’s favoriet…

Met papa aan het wachten om bandweerman te spelen.

Met papa aan het wachten om bandweerman te spelen.

Brandweerman spelen.

Brandweerman spelen.

Sandwichkes eten.

Sandwichkes eten.

Sandwichkes eten.

Sandwichkes eten.

Met mama in de luchtballon.

Met mama in de luchtballon.

Bootje varen.

Bootje varen.

Met Stien Struis op de foto.

Met Stien Struis op de foto.

Over de hangbrug met papa.

Over de hangbrug met papa.

Ilian ligt er ook maar bij...

Ilian ligt er ook maar bij…

Op de konijntjes met mama.

Op de konijntjes met mama.

Selfie met Ilian.

Selfie met Ilian.

In de eendjes met papa.

In de eendjes met papa.

Met Kabouter Plop op de foto.

Met Kabouter Plop op de foto.

Selfie met Mauro.

Selfie met Mauro.

Met Kabouter Lui op de foto.

Met Kabouter Lui op de foto.

Grote kleine jongen op de bank.

Grote kleine jongen op de bank.

Laveren tussen de dansende fonteinen.

Laveren tussen de dansende fonteinen.

Bezoekje aan Mayaland.

Bezoekje aan Mayaland.

Bezoekje aan Mayaland.

Bezoekje aan Mayaland.

In de waterlelies met mama.

In de waterlelies met mama.

Met Bobo op de foto.

Met Bobo op de foto.

Op de Vliegende Fietsen met mama.

Op de Vliegende Fietsen met mama.

Op de Vliegende Fietsen met mama.

Op de Vliegende Fietsen met mama.

Wachten met papa aan de Jetski's.

Wachten met papa aan de Jetski’s.

Op de Jetski met papa.

Op de Jetski met papa.

Met zijn allen in een bootje.

Met zijn allen in een bootje.

Met zijn allen in een bootje.

Met zijn allen in een bootje.

Met zijn allen in een bootje.

Met zijn allen in een bootje.

Mama, Ilian en Mauro.

Mama, Ilian en Mauro.

Met Kaatje op de foto.

Met Kaatje op de foto.

Met Piet Piraat en papa op de foto.

Met Piet Piraat en papa op de foto.

Het is gebleken dat Mauro niet echt een held is in al die dingen. Maar wij in feite ook niet zo. Toch gaan we binnenkort terug! Maar dan zonder Ilian. Want hij heeft er nog niks aan en wij kunnen met ons drie nergens in omdat er altijd iemand bij de koets moet blijven.

Door de foto’s te bekijken zie ik ook dat ik DRINGEND iets aan mijn figuur moet doen. Als ik genezen ben van deze maag-darmontsteking zal ik eraan beginnen.

Ik heb genoten van deze Plopsadag. Het is fijn je zoon alles te zien ontdekken, te zien reageren op alles. En ondanks het feit dat hij schrik heeft van alles, heeft hij geen enkele keer in zijn broek geplast. Dikke pluim voor onze flinke zoon!

Liefs,
Me, Myself and We.

Hypocriet gedoe

Sinds gisteren ben ik terug aan het werk. Gelukkig scheen het zonnetje al toen ik om kwart voor zeven in mijn auto stapte. Dat maakt het toch ‘draaglijker’ om op de baan te zijn. Al bij al viel mijn eerste werkdag wel goed mee.

Die vier maanden verlof zijn voorbij gevlogen! Ongelooflijk waar de tijd naartoe gaat… Jammer maar helaas heb ik mijn laatste week verlof in mineur moeten afsluiten.

Jullie kennen het verhaal van mijn opa een beetje? Jullie kunnen het hier nalezen. Ik had de week voordien, de week na Pasen dus, gedroomd dat mijn mama me gebeld had om te zeggen dat opa vertrokken was. Ik heb nog gevraagd ‘waar naartoe?’ maar dat was een redelijk domme vraag. Ze bedoelde – in mijn droom – dat hij gestorven was. Ik had haar gevraagd dat als de moment daar is in real life, dat ze het dan ook zo moest verwoorden…

Zaterdagochtend, 11 april, 8u30. Telefoon van mijn mama. In het echt deze keer. “Opa is vertrokken” zei ze. Ik moest niet vragen ‘waar naartoe’. Ik wist het. Ik vroeg of ik ook moest oprijden naar Limburg, maar dat vond ze niet nodig. We zitten met nog kleine kinderen en het is dan minstens voor twee uur dat ze in de auto zitten. Een enkele rit. Dus ik bleef thuis, helemaal van slag.

’s Avonds bij de buren gaan eten. Ik hield me sterk. Maar toen mijn mama belde met de details over de begrafenis, dan kreeg ik het toch moeilijk. Ach…

Zondagmiddag zijn we gaan BBQen bij goede vrienden van ons. Ook daar hield ik me staande. In de namiddag naar mijn ouders gegaan. Eventjes gebabbeld. Samen gegeten. Dan te voet een ijsje gaan eten.

Maandag hebben we niks speciaals gedaan, behalve wat rondgehangen thuis. Van de jongens genoten. Van het goede weer ook.

Dinsdag zijn we een dagje naar Plopsaland geweest. Ik was blij, want ik heb intens genoten van kleuterzoon die alles ontdekte en kon mijn gedachten even afleiden. Later volgt hier een uitgebreider verslag van, inclusief foto’s.

Woensdagnamiddag zijn we naar Limburg vertrokken. Om vijf uur waren we daar. Iets gegeten met mijn ouders, oma, broer en zus. Dan een laatste groet gaan brengen aan mijn opa. (Ik vind dat zo’n rare uitdrukking, want in het leven ‘groette’ ik hem ook niet. Zoiets… Snap je?) Ik ben zoooo blij dat ik hem nog is heb gezien, hoewel het niet lang geleden was. Ik heb hem gezegd dat ik hem graag zie. Ik heb een beetje geweend. Ik heb er vooral ook op gelet dat kleuterzoon opa niet zou zien.

We zijn op hotel gegaan. Mijn zus en ik zaten op haar kamer, met kleuterzoon. Die sliep bij haar in bed. We hebben onze ‘vertellingen’ voor donderdag tijdens de uitvaartliturgie geoefend. We hebben nog een paar aanpassingen gedaan zodat het echt ons verhaal was. Kleuterzoon sliep niet zolang wij aan het praten waren. Van zodra ik even naar beneden ging om het Ventje en babyzoon te begroeten, viel kleuterzoon direct in slaap.

Donderdagochtend ontbijt genomen in het hotel. Om kwart voor tien zijn we vertrokken naar de kerk. Met kleuterzoon op de arm nog eens langs opa geweest. Dan het rijtje zonen en schoondochters afgelopen om te condoleren, hoewel ikzelf ook veel verdriet had en waarschijnlijk nog duizend keer meer dan mijn tante. Mijn neef en nichten (volwassen mensen, by the way. De jongste is 21.) die ik bijna nooit zie, waren daar ook. Ze stonden naast elkaar op een rij. Wij gingen erbij staan zodat we een soort cirkel vormden. Mijn oudste nicht vond niet beter dan met haar rug naar ons te gaan staan en ons voor dood te negeren. Ach wat…

We liepen dan allemaal achter de kist naar voor. Mijn oma op kop, met drie van haar vier zonen achter zich en dan wij, de kleinkinderen. Het was een korte dienst. Een mooie dienst. Met mooie liedjes (‘Laat me alleen met al m’n verdriet’ van Rita Hovink, ‘Jefke’ van Della Bosiers en ‘De vogel’ van Tim Visterin.) Er was geen communie, er waren wel verhalen. Verteld door mijn zus en mij. Ik had het moeilijk en heb staan snikken in de microfoon voor heel de kerk. Maar ik heb me herpakt en ben verder gegaan met mijn verhaal.

Na de dienst was er een koffietafel. Wij (mijn ouders, broer en zus en hun lieven) zaten mee aan de tafel waar mijn oma zat. De lieven van mijn broer en zus waren erbij, want ze stonden op de doodsbrief. Mijn nonkel, tante en hun drie kinderen gingen twee tafels verder zitten. Mijn tante stond erop dat de namen van de lieven van hun dochters op de doodsbrief stonden want “dan hadden ze een dag congé”. Haar letterlijke woorden!! Mijn ouders hebben er dan op gestaan dat de lieven van hun kinderen ook op de brief kwamen te staan. Het erge aan heel dit congé-verhaal is dan nog dat er één van die lieven niet aanwezig was! Waarom moest die dan een dag congé hebben? Daar begon het al mee, mijn afkeer ten opzichte van dat gezin.

Na de koffietafel wilde mijn oma naar huis gaan. Wij gingen met haar mee en besloten om de gekregen kaartjes samen te lezen. Mijn tante, nonkel en nest (neen, niet rest. Ik heb namelijk géén respect voor die mensen omdat zij dat ook niet hebben.) besloten naar Brook te gaan, vier km verder. We moesten hen bellen als opa terug was van het crematorium om naar het kerkhof te gaan. We hebben dat dan ook gedaan, want opa werd bijgezet in de muur.

Er werd nog iets verteld door de begrafenisondernemer. Mijn nichten en neef stonden elkaar te knuffelen tijdens die uitleg, net of ze droegen al het verdriet van de wereld met zich mee. Mijn nonkel droeg de urne, zijn kinderen liepen gearmd erachter. Ik zeg het je: één grote cinema en toneel! De urne werd dan bijgezet in de muur. We bleven nog even staan. Laatste keer ‘ik zie je graag’ gezegd. Dan terug naar mijn oma thuis. Maar je moet niet denken dat die jeugd meeging, hoor! Neen, die gingen naar huis. In plaats van degelijk afscheid te nemen van oma, werd de deur van de auto opengetrokken waar oma zat en werd er gezegd “wij zijn weg, he”. Mijn tante en nonkel zijn wel nog meegeweest.

Ooooh! Wat een hatelijke dag! Ik zeg niet dat we de beste vriendjes moesten zijn, maar een beetje respect en geen totale negatie kon geen kwaad. Ze wilden tijdens de koffietafel ook met Mauro ‘spelen’. Ik heb ervoor gezorgd dat dat niet kon gebeuren. Geen sprake van dat ik hen met mijn kinderen zou laten paraderen.

Ik kan je met het hand op mijn hart zeggen dat heel dat gezin in mijn achting wreed gedaald is. Ik minacht ze zelfs en heb totaal geen respect voor hen door hun gedrag. Ze oogsten wat ze zaaien en voor de rest hoef ik die nooit meer van mijn leven te zien, hoor. Ik ga ze niet missen.

Ik vraag me wel af wat opa zou denken van heel die toestand. Gelukkig is mijn oma nog bijdehand genoeg om te weten wat ze aan wie heeft. Ik zie haar oprecht graag. Net zoals ik opa oprecht graag zag. Ach… Hypocrisie. Het bestaat overal, zelfs op de meest triestige dagen.

Liefs,

Me, Myself and We.

Opa’s aan de top

Mijn opa is altijd een fiere man geweest. Altijd hemd en stropdas. Altijd een gesteven broek. Altijd zijn haar in de plooi. Altijd een opgeblonken bril op de neus. Nooit ziek. Nooit aan de medicijnen voor een ‘hoge bloeddruk’ of eender welk ander kwaaltje…

Hij is geboren in 1930. Heeft dus de tweede Wereldoorlog redelijk bewust meegemaakt. In 1955 is hij met mijn oma getrouwd. Ze kregen vier zonen.

In 2012 reed hij nog zelf met de auto. Hij was wel een beetje verward en wist de weg niet meer zo goed. Gelukkig was mijn oma er om hem de weg te wijzen. Hij heeft uren met zijn eerste achterkleinzoon op de arm in de zetel gezeten.

In 2013 zijn we met zijn verjaardag nog op restaurant geweest. Ik denk dat het de laatste keer was dat we met hem nog iets gedaan hebben… (Neen, dit klopt niet. In juli is hij nog meegewerkt naar de Ardennen. Een beetje vakantie met de rest van de familie. Nu vraag ik me wel af of hij zelf met de auto reed toen…)

Sinds 5 januari dit jaar is hij in een rusthuis. Mijn oma kon niet meer voor hem zorgen.

Ik ben er afgelopen zondag langsgeweest. De fiere man waarover ik eerder sprak is veranderd in een schim van zichzelf. Hij zegt niets. Hij doet met moeite zijn ogen open. Uiteindelijk deed hij ze toch open toen Mauro hem had wakker gekust. Ik wenste hem een gelukkige 58ste verjaardag (85 klinkt wel heel oud, he…). Nog in de fleur van zijn leven! Hij keek me in mijn ogen en deed dan de zijne terug dicht. Ik denk dat hij dat doet omdat hij me herkent en niet meer kan reageren en zodoende mij buitensluit en ervoor zorgt dat ik er niet meer ben.

Ik ben hem aan het verliezen. Ik accepteer het ook. Het is mooi geweest. Hem zo zien, stilzwijgend, met kromgetrokken benen en handen, niet meer willen eten of drinken… Ik zie hem graag met mijn hart, maar om hem ook effectief zo te zien: het doet pijn.

Mijn oma heeft afgelopen zondag ook met ons wat zangers opgeschreven die opa graag hoort voor bij zijn crematie. Ze wil geen triestige muziek, want ze wil niet dat de mensen zich vervelen tijdens de dienst… Hij is nog niet dood, maar als die moment er is, dan heeft ze andere zaken aan haar hoofd. Zegt ze zelf, he!

Vandaag starten ze met het geven van morfine aan mijn opa. Dat is het begin van het einde… Normaal blijft mijn gsm altijd beneden liggen en nooit naast mij tijdens de nacht, maar vanaf nu neem ik hem mee naar boven. Ik ga er niks aan kunnen doen, maar ik vrees (en ergens hoop ik het ook, hoewel dat nu heel cru klinkt, maar ik bedoel het zo niet) dat hij niet zo heel lang meer te leven heeft. Ik gun hem de trots om met opgeheven hoofd van deze aardbol te verdwijnen. Hij is een plant geworden. Heeft geen waardig leven meer…

Lieve opa, ook al ben ik wel is een paar keer heel kwaad op je geweest, ik zie je graag. Je kent je tweede achterkleinzoon nu ook. Doe je ogen toe en slaap maar zacht lieve opa…

Dikke zoen en veel liefs,

Je kleindochter.