Aaaaaaaaaaaaaaaaah !!!

Oepsie de poepsie...

Oepsie de poepsie…

‘Kan jij de bureau leegmaken en je schoolboeken die je de komende week nodig hebt ergens binnen bereik leggen?’ werd me vanmorgen gevraagd.

‘Natuurlijk schatje.’ antwoordde ik.

Het kamertje waar de bureau staat gaat de komende week volgepropt worden met al het gerief van op zolder. Die wordt leeggemaakt want dit weekend wordt die zolder geplakt, geschuurd en geschilderd. De vloer moet er dan ook nog in. En nadien maken we dan het kamertje waar de bureau momenteel staat leeg en kunnen we aan de babykamer beginnen. Oef…

ik maakte dus daarnet het droogrekje leeg en had mijn schoolboeken op de trapleuning gelegd. Ik wou, met een dikke buik, de wasmand naar beneden dragen zodat ik kon beginnen strijken. Nadien wou ik dan mijn schoolboeken gaan halen.

Ja…

Ik stoot met de wasmand tegen het hoopje schoolboeken en het resultaat is te zien op de foto… Extra opruimwerk! Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeen!

Gelukkig waren het de boeken die naar beneden zijn gedonderd, en niet ik…

Liefs,

Me, Myself and We.

Frustraties

Volgens Van Dale: gevoel van teleurstelling.

Iedereen kent het wel. Iedereen wordt er jammer genoeg mee geconfronteerd. Bij mij is dat niet anders…

Ik heb vooral frustraties op mijn werk. Ik denk dat dit ook bij de meesten bekend is.

Hoe komt dat nu?

Wel. Ik werk hier nu bijna vijf jaar. Ik dacht dat ik mijn job goed deed, want niets wees het tegendeel aan. Ik heb nooit opmerkingen gekregen, ondanks het feit dat ik regelmatig om feedback vroeg. Ik heb hier ook veel veranderingen gezien (op twee jaar tijd heb ik 16 collega’s gehad en drie bazen. Na vier jaar zijn we gesplitst en terug op 2 mensen gevallen ipv ons gekend team van 4…) en ik heb me altijd weten aan te passen. De ene keer al een beetje beter en geduldiger dan de andere keer, maar ik denk dat dat niet geheel abnormaal is.

Toen ik 18 weken zwanger was van zoon nummer 2 (dus een vijftal weken geleden), begon ik last te krijgen van bekkeninstabileit. Om aan mijn bureau te geraken, moet ik 51 treden afleggen. Dit is net iets hoger dan twee gemiddelde trappen. Er is geen lift ter beschikking.

Ik had aan mijn baas gevraagd of ik in één van onze filialen mocht gaan werken waar het gelijkvloers is. Eventueel wou ik wel in twee verschillende winkels gaan werken, om de één niet voor te trekken op de andere (we hebben er in totaal zeven, maar dit geheel ter zijde). Zo moest ik geen trappen doen en ontzag ik mijn bekken een beetje.

“Ja… Ik begrijp dat wel, hoor. Maar we staan daar niet voor te springen…” werd mij toen geantwoord.

Twee weken later viel de puzzel in elkaar. Ik werd op het matje geroepen. Er waren klachten over mij. De winkels durfden mij niet te bellen want ik ben te cru en te bot, ik heb geen begrip voor hun situatie. Mijn communicatieve skills lieten te wensen over. En als klap op de vuurpijl sta ik niet open om mij naar de winkels te verplaatsen om daar te gaan werken! (We hebben er, zoals eerder vermeld, zeven: in Bredene, Nazareth, Ranst, Leuven, Kermt, Grace-Hollogne en Charleroi. Ik moet deze afstanden volgens hen twee maal per maand per winkel afleggen met mijn eigen wagen!). Ook komt mijn privéleven op de eerste plaats omdat ik dus 4/5de werk, binnenkort in bevallingsverlof ga en daarna terug van plan om 4/5de te komen werken.

Hierdoor kreeg mijn rechtstreekse collega ‘promotie’ en werd hij mijn leidinggevende. Hij kreeg een auto, een gsm… Niet dat ik dat zou willen, dus ik heb hem daarmee gefelicteerd. Hij antwoordde direct met te zeggen dat hij er niet om gevraagd had.. Goed voor hem. Ik mag mij bezighouden met alléén maar bellen naar de klanten om geld te innen, en dan nog ‘de kleine klanten’. De grote zijn dus voor mijn baas, net zoals het contact met de winkels.

Dit alles werd me meegeedeeld op een donderdag, vlak voor mijn weekend. Maandagochtend kom ik dan braafjes terug naar het werk en mijn baas ‘die er niet naar gevraagd heeft’ kon ineens niet snel genoeg met mij samenzitten om het takenpakket te herverdelen. Ineens wordt er ook van mij verwacht dat ik alle telefoontjes in de eerste lijn beantwoord. Alle post wordt bij mij gelegd ter klassement.

Vandaag zit ik hier met barstende hoofdpijn: een migraine-aanval.

Ik heb dit al gemeld aan ‘mijn baas’. Zijn laconieke reactie: “Ah, dan ben ik niet alleen. En nu weet ik zeker dat ’t niet van ’t drinken is.” Mijn andere ‘baas’ zei doodleuk: “Ik ben blij dat ik geen vrouw ben, want niets mogen innemen bij een migraine-aanval… Pfff…”

Ik ben nog geen enkele dag ziek geweest n.a.v. een zwangerschap. Niet bij zoon nummer 1; noch nu. Maar op een beetje begrip kan ik hier niet rekenen en dat frustreert me enorm, wat dan ook weer niet goed is voor de baby…

Wat moet ik toch doen? Ik ben alles goed aan het afwegen en zal jullie hiervan op de gepaste tijden op de hoogte houden.

Liefs,

Me, Myself and We.