Daar is de lente …

… daar is de zon …

21 maart vandaag, dat wil zeggen dat de lente écht begonnen is. Het zonnetje gaf ook die indruk vandaag, maar de warmte bleef een beetje achterwege.

Ondertussen heb ik een stageperiode van twee weken achter de rug voor het vak PAV. Ik moet eerlijk bekennen, de eerste week verliep goed. De tweede week… Als ik daar niet plat op mijn gezicht ben gegaan, dan was het een foutloos parcours. Man man man… Het begon al bij de start van de les: ik gaf helemaal geen leiding. Ik omschreef nadien de leerlingen dan ook als een bende losgeslagen objecten, maar dat was volledig aan mezelf te danken. Zo onzeker dat ik was! Zo slecht geslapen dat ik had! Vlak voor mijn stageles nog een soortement van aanvaring met een collega… Jongens toch, het was mijn dagje niet.

En net die dag kwam mijn docente kijken… Ze had me het heugelijke nieuws te melden dat ik niet geslaagd was voor mijn stage op basis van wat ze die twee lesuren gezien heeft. Ik kon haar geen ongelijk geven. Huilend ben ik naar huis gereden…

’s Avonds dan gefacetimed met mijn ouders. De tranen stroomden over mijn wangen, want draai het of keer je zoals je wilt: ik leg wel mijn hart en ziel in mijn stagelessen. Soit, zij zijn in de auto gesprongen, hebben 50km gereden, hebben me bij elkaar geveegd en samen hebben we een leuke les in elkaar gestoken voor de dag nadien. Dikke dikke dikke dank u aan mijn lieve mama en papa die dat voor mij wilden doen en gedaan hebben. Woorden kunnen niet genoeg uitdrukken hoe dankbaar ik hen ben!

Gelukkig voor mij voelde ik mij toen alweer een pak zekerder, ging de les ook beter, had ik terug controle en deden de leerlingen graag wat ik van hen verwachtte!

Dikke merci ook aan mijn stagementor, want zij heeft ervoor gezorgd dat ik mijn ‘mislukte’ stageles opnieuw mag doen. Ze heeft daarvoor gepleit bij mijn docente die me ook die kans wilt geven. Je hebt er geen idee van hoe dankbaar ik hen ben! Zowel mijn mentor als mijn docent.

Maar de combinatie fulltime baan met stages en studies is écht niet gemakkelijk. Ik heb dat niet onderschat, want Nederlands heb ik erbij genomen op het moment dat ik zonder job zat. Toch deed ik iets verkeerds: want in januari heb ik alles laten vallen. Ik kon het niet, ik trok het niet, ik was op. Ik denk dat het toch tot dan geduurd heeft eer mijn ego terug een beetje opgekrikt was. Ik heb van mijn ontslag toch meer afgezien dan ik dacht, hoewel ik niemand van de mensen daar mis, laat staan het werk… Soit. Chapeau voor iedereen die die combinatie wél weet te managen, maar voor mij werkt het niet.

Vandaar dat ik al heb laten weten dat ik een eventuele verlenging na de paasvakantie niet ga aannemen. De combinatie is echt te zwaar. Het werk bevalt me enorm, de afwisseling ook, de collega’s ook. Maar ja. Ik moet vooral aan mijn toekomst denken, en niet alleen aan de toekomst van morgen.

Zo dadelijk heb ik een gesprek met mijn docente over mijn mislukte stageles die zij mocht aanschouwen. Ik heb er zo mijn theorie over en hoop dat ik haar kan overtuigen om naar mijn inhaalles te komen kijken. Moest ik er zin in hebben, dan zal ik misschien eens uitschrijven wat er juist is misgelopen, maar voor nu is dit voldoende vind ik.

Heb jij ooit tijdens je studies, bijscholingen, nascholingen, … een grote uitschuiver gemaakt? Of verliep alles altijd vlekkeloos bij jou?

Liefs,
Me, Myself and We.

Advertenties

7 gedachtes over “Daar is de lente …

  1. MissCaesar zegt:

    Volhouden! Realisme is de grootste ‘hulp’ bij het combineren. Beter iets minder doen en slagen dan je laten overrompelen en opgeven. Anderzijds is het ook wel belangrijk dat je die stageperiodes ‘aankan’ want dat weerspiegelt toch een klein beetje de werkelijkheid. Er is geen kant-en-klaar-materiaal, zeker niet voor PAV dat je telkens kan gebruiken dus die stress hoort er vaak ook gewoon bij. Maar een stageles is en blijft nog altijd iets speciaals dus die dingen gebeuren gewoon! Heel veel succes, het komt wel goed. En als het niet goed zou komen, dan vind je hart wel een andere weg om in te slaan!

    Liked by 1 persoon

    • memyselfandwe zegt:

      Ohja, ik mag vier uur van de twaalf opnieuw geven. Ik ben zo blij met deze “herkansing”. Normaal wordt dit niet gedaan, maar ze geven me deze kans omdat ze in mij geloven. Ik heb mijn mentor al merci-chocolaatjes gegeven. Niet om mijn punten te kopen, maar om haar echt oprecht te bedanken, want het is dankzij haar dat dit gelukt is. Straks is het zover. Mijn eerste blokuur van de twee. Ik ben er klaar voor!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s