Bloggers onder elkaar

Ik had het nooit durven denken, laat staan dromen. Maar dankzij deze blog krijg ik voor mijn studies hulp aangeboden van alle kanten waar ik met plezier beroep op doe.

Wat een openbaring om zoveel nieuwe mensen te leren kennen (virtueel weliswaar) die je belangeloos (althans, dat hoop ik) willen helpen. Het motiveert me om verder te gaan en ik kom in contact met mensen waar ik anders nooit mee in contact zou komen.

Ik wil daarom al diegene die me helpen vanuit het diepst van mijn hart bedanken. Diegene die iets in ruil verwachten, mogen me altijd een mailtje sturen met hun adres erin. Dan stuur ik een welgemeend ‘bedankt’-kaartje. Kunnen ze daar ineens op antwoorden met hun factuur in bijlage. 😉

Ik ben zo blij dat ik hulp krijg uit onverwachte hoek. Onvoorstelbaar. Als ik iets kan terugdoen of als ik anderen kan helpen, dan hoor ik het graag.

Liefs,
Me, Myself and We.

Lunchstress

Ik dacht altijd dat ik zo’n mama ging zijn die zeeën van tijd had om supercoole boterhammetjes te voorzien. Ik heb schitterende uitsteekvormpjes waardoor ze net een puzzel lijken, maar ik heb ze nog nooit gebruikt…

Waarom niet? Omdat er dan zoveel afval vanaf komt! Waarom zou Mauro geen korsten eten? Omdat ik per sé een puzzel in zijn brooddoos wilde leggen? Dat is toch onnozel, niet?

Meestal smeer ik een drietal sneetjes brood voor hem, één met kaas, één met iets van vlees en één met pachka. ’s Morgens eet hij twee sneetjes brood: één met confituur en één met choco. Ook is het zo dat ik een heel brood koop en dat dan in pakjes van vijf sneetjes in de vriezer steek. Zo heb ik elke dag ‘vers’ brood voor Mauro. Goh, hoe voorspelbaar. Maar ik leg liever iets tussen zijn boterham waarvan ik weet dat hij het lust. ’s Morgens kan ik ook niet hartig ontbijten, waarom zou ik dat mijn zoon dan verplichten?

Soms haal ik voor woensdagmiddag sandwiches in huis. Hij is daar zot van! Maar in zo’n zak zitten er met gemak tien. En zelf eet ik dat niet (meer). Voorlopig althans. Mauro kan daar ook goed van eten! Afgelopen woensdag at hij er als lunch drie! Hij heeft er ooit al eens vier gegeten. Als het eten hem aanstaat, dan kan die smikkelen zenne!

Enfin, omdat er dan zoveel sandwiches zijn, wordt hij op donderdag en vrijdag ook getrakteerd op sandwiches. Dus dan geef ik er hem twee mee naar school.
Wat krijgt hij nog mee van mij? Een stuk fruit. De school vraagt om dit al geschild en in stukjes mee te geven (wat ik enigzins kan begrijpen). Een koek voor in de namiddag (de school vraagt om dit zonder verpakking mee te geven, wat ik al een pak onnozeler vind) en een fles water. De foto bewijst dit. Dit was zijn overlevingspakket voor afgelopen vrijdag. Dat kleine rugzakje van hem zit nu al vol en weegt precies een ton! Wat gaat dat niet geven als hij naar het lager gaat en daar nog een heleboel boeken bij moeten? “De leerlingen hun rug wordt alsmaar slechter” Ja, hallo! Als dit zelfs al in de eerste kleuterklas zo is, is dat niet zo verwonderlijk, he.

IMG_5681

Als Mauro naar de opvang gaat, dan is alles op, hoor! Ik hoop alleen uit de grond van mijn hart dat hij nooit honger heeft. Ik ben daar zo bang voor. Zou hij dat dan al zeggen?

En bij jou? Heb jij ook zo’n stress om genoeg mee te geven met je kind? En ben jij zo’n ouder die daar onnoemelijk veel tijd in steekt om altijd een verrassingslunchbox mee te geven? Mijn hoed af daarvoor! Persoonlijk ben ik allang blij dat ik hem lunch kan meegeven.

Liefs,
Me, Myself and We.

K3

In feite is het een beetje gek, he. Op vrijdagavond werd er een televisieprogramma uitgezonden op een uur waarop kindjes in hun bed liggen, maar waarvan de inhoud wel voor die kindjes bedoeld was…

Ik heb het over K3zoektK3. Hoe kom ik erop om er nu een berichtje over te schrijven? Omdat ik hun nieuwe liedje op de radio hoor. Omdat ik dan inspiratie krijg. En omdat ik dan direct moet kunnen schrijven om het niet te verliezen.

Ja, ik geef toe. Ook wij keken naar dit televisieprogramma. Maar wij zijn niet van die mensen die met onze gsm in de aanslag klaar zitten om te beginnen stemmen. Daar doen we dan weer niet aan mee. Trouwens: we beginnen ook altijd iets later te kijken zodat we de reclame kunnen doorspoelen. 🙂

Het nieuwe liedje is wel een oorworm, of hoe zeggen ze dat? Eens het in je hoofd zit, kan het er moeilijk weer uit. Een echt K3-liedje dus.

Ik ben niet echt een fan van K3, de oude of nieuwe bezetting, maar heb wel graag naar ‘Hallo K3’ gekeken. Hun liedjes zet ik niet uit mijzelf op, maar Mauro durft hier al wel eens naar vragen. En hij kent ze dan ook! Wat mij zeer verwondert, want hij is toch een jongen? Ze zullen dat waarschijnlijk in de klas ook te horen krijgen.

Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik moet denken van ‘het pensioen’ van Karen, Kristel en Josje en de nieuwe samenstelling van de groep. Het is wel ferm van Studie 100 dat ze van een meidengroep een merk hebben weten maken. Dat vind ik wel straf. Maar voor de rest trek ik me daar niet zoveel van aan.

Natuurlijk, wanneer Mauro al zingend van ’10 000 luchtballonen’ aan het spelen is, dan weet ik dat K3 niet alleen voor meisjes is. En dan smelt mijn moederhart, want het is toch zo schattig als hij zingt! Hij zingt trouwens meer dan alleen dat. Dat is zo fijn om te mogen aanhoren!

Ach ja. Muziek. Het maakt een belangrijk deel uit van mijn leven. Ik kan namelijk niet zonder.

Hoe zit dat bij jou? Ben jij ook zo gek van muziek? En wat denk jij van heel dat K3 gedoe? Of gaat dat volledig aan jou voorbij omdat je geen (kleine) kinderen hebt?

Liefs,
Me, Myself and We.

Onze kerstsfeer

Zoals beloofd en zo te zien ook voor de eerste keer op deze blog: foto’s van de kerstsfeer in ons huis.

Onze boom in vol ornaat

Onze boom in vol ornaat

Met hier en daar een eye-catcher

Met hier en daar een eye-catcher

En nog één

En nog één

En nog één

En nog één

En nog één

En nog één

En nog één

En nog één

Onze dressoir

Onze dressoir

Onze eettafel met de zelfgemaakte vaas

Onze eettafel met de zelfgemaakte vaas

Onze keuken, zeer minimalistisch, want dit staat altijd in de weg als we eten

Onze keuken, zeer minimalistisch, want dit staat altijd in de weg als we eten

En uiteraard lichtjes, want kerstmis is toch het feest van het licht?

En uiteraard lichtjes, want kerstmis is toch het feest van het licht?

 

En nog meer lichtjes!

En nog meer lichtjes!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik vind het gezellig. Wat vind jij ervan?

Liefs,
Me, Myself and We.

Kerstmis krijgt vorm

Bij ons thuis krijgt Kerstmis al stilaan vorm. Jaja, Sinterklaas moet nog passeren, maar bij ons thuis komt die niet langs. Niet omdat mijn kinderen niet braaf zijn, maar omdat Sinterklaas geholpen wordt door Sint-Maarten. En die is al langsgeweest op 11 november. En daarbij: wie weet ziet Sinterklaas een mooi versierd huis ook wel eens graag?

Gisteren, voor ik de jongens ben gaan afzetten, heb ik vijf keer de trappen in ons huis op – en afgelopen. In het naar beneden gaan waren mijn armen gevuld met dozen en zakken, in het naar boven gaan waren ze leeg. Eerst de kerstboom, daarna de dozen met versiering.

Ik ben de jongens gaan wegdoen en ben naar de Aldi gereden. Ik had in het reclameblaadje gezien dat ze daar setjes voor aperitiefhapjes (glaasjes, potjes en lepeltjes) verkochten aan een schappelijke prijs. Dat wilde ik wel hebben! En ik moest sowieso boodschappen doen voor ons huishouden, dus twee vliegen in één klap.

In de winkel aangekomen heb ik ook nog een lichtgordijn gekocht en een soort krans om aan onze voordeur te hangen. Wat dat lichtgordijn betreft: als je het zelf wilt gaan kopen, haal die plastiek zakjes er niet af voor je snoer op zijn plaats hangt. Ik heb geprobeerd het uitgepakt omhoog te hangen maar zat al meer te vechten met dat gordijn dan wat anders. Ik heb dan alle knopen weer ontward en elk stuk weer in zijn zakje gestoken om opnieuw te beginnen. Tijdverlies! Ik zeg het je!

Onze kerstboom staat op de plaats van het park, tussen de twee zetels, zodat Ilian er niet aan kan (althans, dat hoop ik). Zijn park is verhuisd naar de tegenovergestelde hoek. De ballen en de versiering die erin hangen zijn zwart en wit met een klein sprankeltje goud.
Op de dressoir heb ik het heel simpel gehouden, met alleen een strook zwarte stof en goud papier over. Daar dan drie omgekeerde wijnglazen op met witte kerstballen erin en daar bovenop een gouden theelichthoudertje.
Onze eettafel is voorzien van twee omgekeerde wijnglazen met gouden en zwarte kerstballen erin. Daarbovenop stompkaarsen en tussen de twee glazen een zelfgemaakte vaas met zwarte orchideeën in.
In de keuken staat er één vaas met sneeuw en drie zwarte kerstballen in. De lichtjes in de keuken heb ik proberen leuk op te hangen, net zoals die aan ons keukenraam. (Ik zal precies eens mijn fototoestel moeten bovenhalen om het je te laten zien, want nu weet je nog niks in feite.)

Ik heb ervoor gezorgd dat alle sporen van dozen en zakken uitgewist waren tegen dat Het Ventje naar huis kwam. Vandaag komt onze poetsvrouw langs en je weet: een kerstboom versieren brengt wel wat vuiligheid met zich mee. Ocharme het vrouwtje. Maar om nu zelf alles te gaan dweilen wetende dat zij daags nadien komt, dat is ook een beetje stom, niet? We zorgen er al voor dat al het speelgoed van de kinderen uit de weg ligt en alles opgeruimd ligt. Echt klagen mag ze dus niet doen, denk ik.

Op die manier – je huis versieren – is een dag snel voorbij, hoor. Maar ik kijk er niet tegenop om naar huis te gaan vandaag. Het is er gezellig, het gaat proper zijn, ik steek wat kaarsjes aan en begin te koken en voor de rest geniet ik met volle teugen van de sfeer die er hangt. Het enige dat nog ontbreekt is een cd met kerstliedjes erop…

Uiteraard stopt het huishoudelijk werk nooit. Zo moet het afwasmachine weer leeggemaakt worden en groeit de berg strijk alleen maar weer in plaats van te krimpen. Maar ja. Zo blijft een mens bezig natuurlijk. Dus dat staat ook nog op mijn to do lijstje voor vandaag.

En wat ook is: nu heb ik de  rest van de maand december vrij om alleen het huishoudelijk werk te doen en te werken voor school. Er is geen enkele dag meer dat ik moet ‘verspillen’ aan het in ere houden van kerststradities.

Het enige wat kerst nog van mij verlangt is dat ik een feestoutfit voorzie voor ons vier en dat ik eens grondig nadenk over een kerstmenu ofwel feestelijk fingerfood.

Zet jij een kerstboom? En wanneer dan? Wordt de rest van je huis ook versierd? Of blijft het alleen bij de ene boom?
Zijn er nog andere tradities die jij in ere houdt?

Liefs,
Me, Myself and We.

Een vraag per dag – november 2015

een vraagDe maand november zit er ook al op! De kop is eraf wat december betreft. Wat vliegt de tijd toch… Elke dag beantwoord ik nog altijd trouw een vraag, dus ga ik weer een selectie van vijf vragen en antwoorden met jou delen. Ik wil je trouwens bedanken voor het beantwoorden van de vragen van oktober. Het is fijn andere antwoorden te lezen. Zo valt het des te meer op dat iedereen echt zijn eigen idee heeft over vanalles.

De vijf vragen voor afgelopen maand zijn de volgende:

3 november – Wanneer heb je voor het laatste een baby in je armen gehouden?
Afgelopen vrijdag 30/10: Juliaan van een collega. En anders mijn eigen Ilian die ondertussen al 9,5 maanden is. Nog altijd een baby dus.

10 november – Waar kun je plezier (in) vinden?
Alles wat gezellig is: aperitieven, uitgebreid eten… Met mensen rond mij die ik graag zie.

15 november – Van wat heb je altijd al willen weten hoe het gemaakt wordt?
Niets speciaals eigenlijk… Ik stel me daar niet zoveel/ geen vragen bij. Erg, he?

22 november – Wat is je droomvakantie?
Een strandvakantie, met wit zand en een blauwe zee en niet te veel volk, behalve personeel dat me op mijn wenken bedient.

23 november – Wat eet je het liefst tijdens een brunch?
Eitjes in alle vormen, toast met boter, croissants met confituur en chocoladebroodjes (liefst nog warm).

Wat zijn jouw antwoorden op deze vragen?

Liefs,
Me, Myself and We.