Ons weekend

Ons weekend begon eigenlijk al op donderdagavond, met een oudercontact voor Mauro. We hadden een afspraak gekregen om 17u50, maar ik denk dat wij pas rond 19uur zijn binnen gegaan. Note to ourselfs: volgende keer gaat er één iemand met de kinderen naar huis, de andere doorworstelt het oudercontact. Alles was goed. We hadden – om eerlijk te zijn – ook niet anders verwacht. Anders had de school ons al eerder gecontacteerd.

Mauro is wel aan het veranderen. Hij komt meer voor zichzelf op. Aanmoedigen mogen we dat niet doen, maar het is wel positief dat hij zijn mannetje begint te staan. Na een halfjaar in de instapklas en nu een paar maanden in de eerste kleuterklas mag dat wel. Waar hij vroeger zijn schouders ophaalde als er iemand iets afpakte, zal hij het nu terug afpakken.

Vrijdag hadden we een dagje verlof. Ik ben de kindjes gaan afzetten in de crèche en de school, ik ben koffiekoeken gaan halen voor Het Ventje en rond halftien zaten we in de auto op weg naar de Waasland shopping in Sint-Niklaas om kerstinkopen te doen. Heel veen cadeautjes hebben we nog niet… Rond vier uur zijn we de kindjes gaan halen en hebben we genoten van een relaxt avondje.

Zaterdag waren de kinderen relatief vroeg wakker. Ik denk dat het halfacht was. We hadden besloten om na het ontbijt te vertrekken naar mijn ouders. Of beter gezegd, naar de winkel van mijn broer en papa. Ze hebben daar zoveel in gewerkt en lange dagen gedraaid dat we hen wilden verrassen. Verrassing geslaagd! Ze waren zeer blij om ons en de kindjes te zien.

Mijn papa stelde plots voor om Ilian daar te laten slapen zodat Het Ventje en ik nog op cadeautjesjacht konden gaan in Mechelen. We hebben daar dan ook dankbaar gebruik van gemaakt en Mauro wél meegenomen. We parkeerder onze auto op het douaneplein en genoten van een gratis pendelbusje naar hartje centrum. Goed georganiseerd en al! Echt chapeau.
Rond drie uur waren we terug in de winkel. We hebben Mauro daar afgezet en zijn snel naar de Carrefour gegaan om fruitpap te gaan halen voor Ilian. We hadden dat namelijk niet mee…

Rond vijf uur ben ik met de kindjes en mijn mama naar huis gegaan. Ik ging, samen met mijn mama, pasta en saus klaarmaken om de vrienden van mijn broer te voorzien van spijs. Hij voorzag de drank om hen te bedanken voor de hulp in zijn winkel.

Zo rond zes uur zijn mijn ouders, Het Ventje, de kindjes en ik naar de wokchinees in Vilvoorde geweest. Volgens mijn mama is het de laatste keer dat we geweest zijn, want we werden helemaal achterin in een klein hoekje geduwd omdat we een baby bij hadden. We hebben Ilian van heel de tijd niet gehoord! Enfin… Rond halfnegen waren we thuis.

Zondag heb ik dan geslapen tot halfacht, acht uur. Ik heb een uurtje gestreken en ben me dan gaan klaarmaken om naar een blogbrunch te gaan ter afsluiting van de #boostyourpositivity-actie van Activia van Danone. Ik moet zeggen: het was fijn. Ook al was ik een groentje en keek ik liever de kat uit de boom, toch heb ik eindelijk een gezicht kunnen plakken op bepaalde blogs en leuke gesprekken gevoerd. Eerst en vooral keek ik er enorm naar uit om haar te ontmoeten, ze heeft me al goed geholpen voor PAV en ik ben haar daar eeuwig dankbaar voor. Ook dit mooie ding was fijn om te ontmoeten. Uiteraard mocht Carrie niet ontbreken. Na een hele tijd (pas gisterenavond) viel me te binnen wie zij was en ik was aangenaam verrast. In de rapte heb ik ook Tifosa gezien, jammer genoeg niet mee gesproken. Note to myself: volgende keer meer netwerken! Tiny wist het dan weer zo plastisch uit te drukken: ik ben een aandachtshoer en daarom blog ik. (En in feite sprak ze voor meer dan voor zichzelf, want ik ben dat ook wel een beetje en er zullen er nog zijn die zich hierin herkennen.) Gerhilde was ook een fijne ontdekking, vanaf nu volg ik haar blog ook. En uiteraard Liese niet vergeten!

Ik heb er zoveel mensen ontmoet dat ik het in feite niet meer weet. 🙂 Maar dat het fijn was in zaal Lux in Gent, dat kan ik je wel verzekeren. Onder de leiding van Kelly en Lies, en uiteraard ook Lieve van Danone en waarschijnlijk nog een heleboel andere mensen.

Enfin, eens thuisgekomen moest Ilian zijn fruitpap hebben. Mauro wou al onmiddellijk een yoghurtje uit de goodiebag, net zoals Het Ventje ook al een fruit fusion van Activia had ingepikt. Missie geslaagd, denk ik dan. Nadien had ik nog een beetje gestreken en dan avondeten gemaakt.

Toen de kinderen gewassen en gestreken in hun bed lagen, hebben we eerst nog een beetje televisie gekeken en dan was het tijd voor mij om voor school te werken. NERGENS vond ik mijn broodnodige papieren om een taak af te werken tegen dinsdag. Echt nergens. Na een uur zoeken heb ik ze uiteindelijk gevonden en dacht ik: ik ga nu eerst opruimen, want als ik altijd afgeleid ga worden door die rommel dan sta ik er goed op. Zodoende heb ik gisteren ons bureau nog verder opgeruimd. Normaal gezien kom ik tijdens het opruimen duizend keer mijn lamineerplastiekjes tegen, behalve gisteren en ik had ze nodig, he! Dat is dus om helemaal gek van te worden!

Rond elf uur lag ik in mijn bed. Ik heb eerst nog een beetje gelezen en toen ik mijn boek wilde wegleggen en mijn ogen wilde dichtdoen, werd ik opgeschrikt door een gepiep. Kort, maar luid. Ik wist niet wat het was! Ik was dus niet meer slaperig, maar klaarwakker. Om twintig voor één ben ik naar beneden gegaan, want ik was wéér wakker geschoten door een kort maar luid gepiep. Blijkbaar zijn de batterijen van onze rookmelders aan vervanging toe. Ik had schrik dat dat ineens ging afgaan voor heel de wijk dat ik Het Ventje uit de zetel ben gaan halen en hem gesommeerd heb om dat spel van het plafond te halen.

Zo gezegd, zo gedaan. En toen om 5u30 mijn wekker afliep wilde ik mij het liefst van al nog eens omdraaien, maar helaas…

En zo is het weer maandagochtend, een pijnlijke. Maar na deze week heb ik twee weken verlof. Ik kijk ernaar uit!

Hoe was jouw weekend?

Liefs,
Me, Myself and We.

Komen dromen dan toch uit?

Zoals je wellicht weet zijn wij midden november naar Londen geweest. Met de trein. Zonder kinderen. Ik moet het bekennen: het heeft me zo’n deugd gedaan! Ik heb er zo van genoten!

Pas op: ik zie mijn kinderen graag he. Het liefst van heel de wereld. Maar zo’n weekendje me-time (met Het Ventje) was echte kwali-tijd en dat heeft zo’n deugd gedaan! Niet normaal!

Aangekomen in het station King’s Cross/ St Pancras, werden we verwelkomd door een Disney-koor. Ze zongen kerstliedjes aan deze GIGANTISCHE pluchen kerstboom. Leuk zo! Dat hebben we in Brussel niet gezien hoor…

collage-2015-12-10

Omdat we daar toch niet zo ver vanaf waren, zijn we eerst bij Madame Tussauds langsgeweest. Zeer leuk. We vielen van de ene verbazing (een taxiritje/attractie in het museum die je langs bewegende taferelen vervoerde) in de andere (een 4D film). We hebben ervan genoten. We hebben gelachen. Er was veel volk! Maar het viel al bij al nog mee. Iedereen heeft daar hetzelfde doel, namelijk op de foto gaan met wereldsterren. Iedereen heeft daar ook respect voor elkaar, dus er werd niet geduwd en getrokken. Het was leuk.

We hebben ook veel de Londense ondergrond gezien. We hebben alles met de metro gedaan, maar zo viel het te doen. Dat is ook een beleving op zich, vooral om te zien hoe iedereen zomaar met de smartphone open en bloot in de hand op de metro staat. Ik zou dat niet durven uit angst dat er iemand dat toestel uit mijn handen trekt. Maar in Londen doet iedereen dat.

Londen is een echte stad, met haar typerende rode bussen en rode telefooncellen. Ook waren er in een bepaalde wijk in Londen (de naam ontgaat mij volledig) allemaal kiosken waar je tickets kon kopen voor musicals. Hoeveel musicals er op één avond gespeeld worden! Ongelooflijk! Ik wist niet dat er zoveel theaterzalen waren in één stad!

De M&M’s store, die is ook een bezoekje waard. Zoveel kleurtjes en soorten M&M’s! Ik wist niet dat het er zoveel waren! Gewoon al van de leuke kleurtjes wordt een mens vrolijk. De geur van de winkel is iets anders. Niet dat het stinkt ofzo, maar zoveel chocolade bij elkaar geeft toch een beklemmend gevoel in de neus.

‘Boeken en ik’ of ‘ik en boeken’, het is met elkaar verbonden. Draai of keer het zoals je wilt, maar dat is nu eenmaal zo. Vandaar dat een bezoekje aan de British Library ook niet mocht ontbreken. Jammer genoeg ben ik geen lid en had ik niet de hele dag de tijd, anders was ik er wel een paar uur gebleven.

We hebben aan zo’n kiosk dus tickets gekocht voor een musical. Cats was zeer knap! De kostuums, het decor, het gezang, het gedans… Voor zo’n grote cast. Het was prachtig. Ik heb er met volle teugen van genoten.

Voor de musical waren we gaan eten in een zeer speciaal restaurant dat we in België niet kennen. Er waren alleen maar grote tafels, dus de bedoeling was dat je met vreemden aan tafel ging zitten. Dat al in de eerste plaats. Ten tweede waren er allemaal toonbanken met verschillende gerechten (pasta, pizza…) die ter plaatse bereid werden. We hebben pasta carbonara gegeten en ik moet zeggen: het was lekker!

Het uitzicht vanop onze hotelkamer was ook magnifiek. We keken uit op de Tower Bridge. Echt mooi!

collage-2015-12-10

De volgende ochtend zijn we weer gaan wandelen. Eerst zijn we naar Harrods geweest. Dan wilden we graag de Big Ben zien, net zoals Buckingham Palace. We hebben het gezien, vanop een afstand. Het was nogal lang wachten om ergens binnen te gaan en aan Buckingham Palace is het over de koppen lopen. Het regende zo fel dat we besloten om een cruisschipje te nemen om terug naar ons hotel te gaan zodat we droge kleren en schoenen konden aandoen. The Londen Eye hebben we niet gedaan, maar de  volgende keer als ik naar Londen ga, ga ik er zeker eens in!

collage-2015-12-10

Na droge kleren en schoenen te hebben aangedaan, zijn we naar de Chinese wijk gegaan. Ik had wel zin in Chinees eten, maar Het Ventje is daar niet zo heel zot van. Dus hebben we dat niet gedaan.
We zijn dan naar Covent Garden gegaan en hebben daar lekker gegeten in één van de pop-up restaurants van Jamie Oliver. Het was gezellig, toffe bediening, lekker eten… En we hebben een échte Londens taxi terug naar ons hotel genomen.
Daar aangekomen hebben we nog iets gedronken in de bar, met zicht op de Tower Bridge. Zo rond elf uur zijn we naar de kamer gegaan en plots werd er een ring voor mijn neus gehouden met de vraag “Wat is dat?”
“Ah, ne ring” antwoord ik.
“Ge moet niet rood worden.”
“Wil je met mij trouwen?” Ik heb geen seconde geaarzeld om “natuurlijk” te antwoorden. Ik droom al zolang van die vraag!

collage-2015-12-10

De volgende ochtend, tevens onze laatste dag, hebben wij de Tower Bridge (waar  we al een heel weekend op aan het kijken waren) bezocht. Leuk hoor, zo’n glazen vloer. Ik ben daar niet zo heel happig op… Nadien hebben we nog gewandeld en The Monument gezien. The Saint Paul’s Kathedral hebben we langs de buitenkant gezien. Binnen was er een mis aan de gang en mits wij niet zo’n kerkgangers zijn, moesten we daar niet te lang blijven hangen, he.

En dan was het tijd om terug naar het station te gaan en terug naar huis te keren. We waren moe, maar ik heb er zo van genoten! Ik hoop Het Ventje ook.

Om eerlijk te zijn: ik had gehoopt dat ik in Londen ten huwelijk gevraagd ging worden, maar in feite had ik het nooit verwacht. De ring was ook maar in één maat te koop en werd nadien aangepast. Ondertussen is dat dus gebeurd en draag ik hem 24u/24 aan mijn linkerringvinger. Ik ben er zo blij mee!

Ik heb er zolang van gedroomd dat ik dacht dat alles al geregeld zou zijn, maar al bij al hou ik me sterk. Pas na de feestdagen gaan we een feestzaal zoeken en een datum vastleggen. Ik kijk ernaar uit! Uiteraard hou ik jullie op de hoogte.

Ben jij al in Londen geweest? Herken je bepaalde dingen? Of zijn er dingen waarvan je denkt: waarom heb je dat niet gedaan?
En als jij verloofd/getrouwd bent: hoe verliep jouw aanzoek?

Liefs,
Me, Myself and We.

Mond- en klauwzeer

Vrijdag ben ik Ilian gaan halen in de crèche en ik zag dat hij een soort blaasje aan zijn mond had. De verantwoordelijke van de crèche zei “Tiens, hier is nog een kindje met zo’n blaasje.” Ik voelde het al aankomen: Ilian ging ziek worden, he. Voor de tweede keer in zijn prille leven, dus al bij al viel dat nog mee.

Zaterdag was de uitslag erger geworden. Rond zijn mondje waren er allemaal blaasjes, sommige al opgedroogd, andere nog dik… Het was echt geen zicht. Ocharme het mannetje.
Overdag had hij veel geslapen, wat hij normaal gezien niet doet. Donderdag en vrijdag had hij ook nog veel geslapen. Van bij het thuiskomen tot aan zijn fles. Dan werd hij halvelings wakker. Als hij in bed werd gelegd, sliep hij door tot de volgende ochtend.

Zaterdagavond was ik gaan eten met ex-collega’s. Het Ventje was alleen thuis met de kinderen. Ilian was heel onrustig. Toen ik thuiskwam om halftwaalf lag hij nog te brullen in zijn bedje. Normaal gezien doe ik dat nooit, maar ik heb toen beslist hem bij mij in bed te pakken. Ik hoopte een uurtje zodat ik hem slapend in zijn eigen bedje kon leggen.
Vanaf het moment dat hij bij mij lag begon zijn ademhaling te verzwaren en rustiger te worden, maar veel slapen heeft hij niet gedaan. Hij heeft vooral veel geweend. Ik heb dus bijgevolg ook niet veel geslapen.

Om kwart voor vier heb ik hem dan toch in zijn eigen bed gelegd. Echt goed geslapen werd er dan nog niet gedaan. Ilian heeft nog veel gehuild waardoor ik ook wakker gehouden werd.

Zondag was de uitslag nog altijd niet beter. Maar toen moesten we weg, naar mijn schoonzus. Veel last leek hij er niet van te hebben, maar een schoon zicht was het niet, he.

Maandagochtend was de uitslag al een tikkeltje beter, maar toch nog niet weg. Ik dacht dat we weggestuurd gingen worden als we met Ilian zo aan de crèche gingen staan. Daarom heb ik beslist om thuis te blijven en met hem naar de dokter te gaan.

De dokter twijfelde tussen herpes of mond-en-klauwzeer, maar dan de menselijke variant. Het is het laatste geworden bij gebrek aan blaasjes in zijn mond en op zijn tong. Ocharme het mannetje. Maar er valt niks aan te doen. Hij moet dat zelf ‘uitzieken’, hoewel hij niet echt ziek is. Naar de crèche gaan is uit den boze tot en met morgen.

Hij is nu nog een dagje bij mijn schoonmama. Morgen een dagje thuis en vanaf donderdag weer naar de crèche, als de uitslag weg is. Laat ons hopen.

Liefs,
Me, Myself and We.

Bloggers onder elkaar

Ik had het nooit durven denken, laat staan dromen. Maar dankzij deze blog krijg ik voor mijn studies hulp aangeboden van alle kanten waar ik met plezier beroep op doe.

Wat een openbaring om zoveel nieuwe mensen te leren kennen (virtueel weliswaar) die je belangeloos (althans, dat hoop ik) willen helpen. Het motiveert me om verder te gaan en ik kom in contact met mensen waar ik anders nooit mee in contact zou komen.

Ik wil daarom al diegene die me helpen vanuit het diepst van mijn hart bedanken. Diegene die iets in ruil verwachten, mogen me altijd een mailtje sturen met hun adres erin. Dan stuur ik een welgemeend ‘bedankt’-kaartje. Kunnen ze daar ineens op antwoorden met hun factuur in bijlage. 😉

Ik ben zo blij dat ik hulp krijg uit onverwachte hoek. Onvoorstelbaar. Als ik iets kan terugdoen of als ik anderen kan helpen, dan hoor ik het graag.

Liefs,
Me, Myself and We.

Lunchstress

Ik dacht altijd dat ik zo’n mama ging zijn die zeeën van tijd had om supercoole boterhammetjes te voorzien. Ik heb schitterende uitsteekvormpjes waardoor ze net een puzzel lijken, maar ik heb ze nog nooit gebruikt…

Waarom niet? Omdat er dan zoveel afval vanaf komt! Waarom zou Mauro geen korsten eten? Omdat ik per sé een puzzel in zijn brooddoos wilde leggen? Dat is toch onnozel, niet?

Meestal smeer ik een drietal sneetjes brood voor hem, één met kaas, één met iets van vlees en één met pachka. ’s Morgens eet hij twee sneetjes brood: één met confituur en één met choco. Ook is het zo dat ik een heel brood koop en dat dan in pakjes van vijf sneetjes in de vriezer steek. Zo heb ik elke dag ‘vers’ brood voor Mauro. Goh, hoe voorspelbaar. Maar ik leg liever iets tussen zijn boterham waarvan ik weet dat hij het lust. ’s Morgens kan ik ook niet hartig ontbijten, waarom zou ik dat mijn zoon dan verplichten?

Soms haal ik voor woensdagmiddag sandwiches in huis. Hij is daar zot van! Maar in zo’n zak zitten er met gemak tien. En zelf eet ik dat niet (meer). Voorlopig althans. Mauro kan daar ook goed van eten! Afgelopen woensdag at hij er als lunch drie! Hij heeft er ooit al eens vier gegeten. Als het eten hem aanstaat, dan kan die smikkelen zenne!

Enfin, omdat er dan zoveel sandwiches zijn, wordt hij op donderdag en vrijdag ook getrakteerd op sandwiches. Dus dan geef ik er hem twee mee naar school.
Wat krijgt hij nog mee van mij? Een stuk fruit. De school vraagt om dit al geschild en in stukjes mee te geven (wat ik enigzins kan begrijpen). Een koek voor in de namiddag (de school vraagt om dit zonder verpakking mee te geven, wat ik al een pak onnozeler vind) en een fles water. De foto bewijst dit. Dit was zijn overlevingspakket voor afgelopen vrijdag. Dat kleine rugzakje van hem zit nu al vol en weegt precies een ton! Wat gaat dat niet geven als hij naar het lager gaat en daar nog een heleboel boeken bij moeten? “De leerlingen hun rug wordt alsmaar slechter” Ja, hallo! Als dit zelfs al in de eerste kleuterklas zo is, is dat niet zo verwonderlijk, he.

IMG_5681

Als Mauro naar de opvang gaat, dan is alles op, hoor! Ik hoop alleen uit de grond van mijn hart dat hij nooit honger heeft. Ik ben daar zo bang voor. Zou hij dat dan al zeggen?

En bij jou? Heb jij ook zo’n stress om genoeg mee te geven met je kind? En ben jij zo’n ouder die daar onnoemelijk veel tijd in steekt om altijd een verrassingslunchbox mee te geven? Mijn hoed af daarvoor! Persoonlijk ben ik allang blij dat ik hem lunch kan meegeven.

Liefs,
Me, Myself and We.

K3

In feite is het een beetje gek, he. Op vrijdagavond werd er een televisieprogramma uitgezonden op een uur waarop kindjes in hun bed liggen, maar waarvan de inhoud wel voor die kindjes bedoeld was…

Ik heb het over K3zoektK3. Hoe kom ik erop om er nu een berichtje over te schrijven? Omdat ik hun nieuwe liedje op de radio hoor. Omdat ik dan inspiratie krijg. En omdat ik dan direct moet kunnen schrijven om het niet te verliezen.

Ja, ik geef toe. Ook wij keken naar dit televisieprogramma. Maar wij zijn niet van die mensen die met onze gsm in de aanslag klaar zitten om te beginnen stemmen. Daar doen we dan weer niet aan mee. Trouwens: we beginnen ook altijd iets later te kijken zodat we de reclame kunnen doorspoelen. 🙂

Het nieuwe liedje is wel een oorworm, of hoe zeggen ze dat? Eens het in je hoofd zit, kan het er moeilijk weer uit. Een echt K3-liedje dus.

Ik ben niet echt een fan van K3, de oude of nieuwe bezetting, maar heb wel graag naar ‘Hallo K3’ gekeken. Hun liedjes zet ik niet uit mijzelf op, maar Mauro durft hier al wel eens naar vragen. En hij kent ze dan ook! Wat mij zeer verwondert, want hij is toch een jongen? Ze zullen dat waarschijnlijk in de klas ook te horen krijgen.

Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik moet denken van ‘het pensioen’ van Karen, Kristel en Josje en de nieuwe samenstelling van de groep. Het is wel ferm van Studie 100 dat ze van een meidengroep een merk hebben weten maken. Dat vind ik wel straf. Maar voor de rest trek ik me daar niet zoveel van aan.

Natuurlijk, wanneer Mauro al zingend van ’10 000 luchtballonen’ aan het spelen is, dan weet ik dat K3 niet alleen voor meisjes is. En dan smelt mijn moederhart, want het is toch zo schattig als hij zingt! Hij zingt trouwens meer dan alleen dat. Dat is zo fijn om te mogen aanhoren!

Ach ja. Muziek. Het maakt een belangrijk deel uit van mijn leven. Ik kan namelijk niet zonder.

Hoe zit dat bij jou? Ben jij ook zo gek van muziek? En wat denk jij van heel dat K3 gedoe? Of gaat dat volledig aan jou voorbij omdat je geen (kleine) kinderen hebt?

Liefs,
Me, Myself and We.

Onze kerstsfeer

Zoals beloofd en zo te zien ook voor de eerste keer op deze blog: foto’s van de kerstsfeer in ons huis.

Onze boom in vol ornaat

Onze boom in vol ornaat

Met hier en daar een eye-catcher

Met hier en daar een eye-catcher

En nog één

En nog één

En nog één

En nog één

En nog één

En nog één

En nog één

En nog één

Onze dressoir

Onze dressoir

Onze eettafel met de zelfgemaakte vaas

Onze eettafel met de zelfgemaakte vaas

Onze keuken, zeer minimalistisch, want dit staat altijd in de weg als we eten

Onze keuken, zeer minimalistisch, want dit staat altijd in de weg als we eten

En uiteraard lichtjes, want kerstmis is toch het feest van het licht?

En uiteraard lichtjes, want kerstmis is toch het feest van het licht?

 

En nog meer lichtjes!

En nog meer lichtjes!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik vind het gezellig. Wat vind jij ervan?

Liefs,
Me, Myself and We.