Weegschaal in evenwicht?

Ik weet niet zo goed of mijn werk-privé-leven een beetje in balans is. Ik denk het wel, maar misschien kom ik tot andere conclusies als ik erover nadenk en schrijf.

Lies heeft een paar rake vragen opgeschreven om in het Boostyourpositivity-campagne eens over na te denken. De vragen luiden als volgt: “Welke keuze heb jij gemaakt? Was dat bewust of van moeten? En most importantly: ben je blij met die keuze?”

Nu, ik ga niet klakkeloos deze vragen beantwoorden, maar ik ga wel proberen om ze te integreren.

In 2006 ben ik bewust op zoek gegaan naar werk. Ik had al twee dure jaren aan de hogeschool gesleten zonder succes. Een derde jaar er zoveel geld doorjagen op de kap van mama en papa zag ik niet zitten, dus ging ik op mijn 21ste werken. Ik denk dat ik een maand aan het zoeken was en ik al iets gevonden had.
Fier op mezelf ben ik daar vol enthousiasme beginnen werken. Na anderhalf jaar begon bij mij het besef te komen dat ik nog altijd op datzelfde postje zou zitten de dag dat ik met pensioen zou gaan. Ik wou dat niet. Ik wil uitgedaagd worden. Ik wil kunnen groeien. Ik wil vooruitgaan. Nooit blijven stilstaan! (Ondertussen heb ik vernomen dat de werknemers moeten inleveren op hun loon. Dan is het toch ver gekomen en ben ik daar ruim op tijd vertrokken!)

Ik ben iets anders gaan zoeken en heb dat ook gevonden. Nu bij een ford-garage in Wilrijk. Tegen het verkeer in (van Mechelen naar Antwerpen ging toen beter dan van Mechelen naar Diegem). Ik moest daar een vervanging doen van iemand die met bevallingsverlof ging en nadien zou ik mogen blijven. Die dame beviel iets vroeger dan verwacht waardoor de overdracht niet helemaal goed is kunnen verlopen. Ik kon het niet en toen ze na een paar maanden terugkwam zei ze “Amai! Jij hebt veel fouten gemaakt. Ik doe het vanaf nu terug zelf.” OK. Behoorlijk motiverend werkte dat niet. Ik ben daar ziek naar huis gegaan en toen ik maandag terugkwam had ik eigenlijk geen zin. Nog voor ik een koffie had kunnen nemen, werd me meegedeeld dat ik terug naar huis kon gaan. Hebben jullie er enig idee van hoe opgelucht je kan zijn als ze je naar huis sturen!?!? Ik stapte met de grootste smile buiten en ben goedgezind in mijn auto gestapt. De keuze om daar niet meer te werken werd in mijn plaats gemaakt, maar ik was er niet rouwig om. Wel integendeel!

Exact één week later mocht ik aan de slag bij een elektriciteitsleverancier. Elke week tekende ik een interimcontract. Zo meer dan een jaar aan een stuk (van oktober 2008 tot januari 2010). Ondertussen leerde ik Het Ventje kennen, daar, op het werk. We wilden een huis kopen, maar door die stomme interimcontracten ging dat niet. Onzekerheid enzo, snap je? Na een kleine maand zoeken mocht ik beginnen bij de bouwfirma waar ik nu nog altijd werk. De dag dat ik ging zeggen dat ik de week nadien niet meer zou komen (met die interimcontracten was dat gemakkelijk he), werd er me geantwoord “En net vandaag kon ik je een vast contract aanbieden.” Wetende dat ik voor de vaste fuctie op de dienst escalaties had gesolliciteerd en ik die functie in interimverband al een hele poos uitvoerde en er toch iemand anders werd aangenomen, een externe. Als ik er nog maar aan denk word ik weer misselijk. Dat is toch schandalig. Er werd dan van mij verwacht dat ik die nieuwe zou opleiden. Wat heb ik dat tegen mijn zin gedaan! Ik wilde liever zelf die functie behouden. Ach ja.

Eindelijk kon ik in januari 2010 dan aan de slag op mijn huidige job. We hebben dan vrij snel beslist om voor een kindje te gaan, nog voor er sprake was van een een huis dat we gekocht hadden. Alleen was de natuur ons niet zo goed gezind… Na lange tijd kwam hij dan toch in juni 2012. In september ben ik opnieuw voltijds gaan werken, maar de afstand Aalst-Anderlecht was niet te onderschatten. Na vier maanden had ik begrepen dat ik nood had aan werkvermindering. Ik heb dan beslist mijn ouderschapsverlof op te nemen in 4/5e en op vrijdag thuis te zijn. De crèche sloot dan ook om halfzes zijn deuren terwijl ik tot vijf uur moest werken. Dat was heksenwerk! Dus die vrijdag thuis deed deugd en ik zou het nooit anders willen. Na de geboorte van nummer twee ben ik twee weken fulltime gaan werken, maar de keuze was snel gemaakt om quasi onmiddellijk opnieuw 4/5e te gaan werken. Maar nu ben ik op woensdag thuis, want die namiddagen. Waar vind je opvang!? De naschoolse opvang is maar tot vier uur trouwens. Soit. Ik ben zeer tevreden met mijn 4/5e. Ook werk ik nu in Nazareth (Deinze) wat een iets beter traject is. Ik heb niet het gevoel mij te moeten opjagen en dat doet zo’n deugd. Qua kilometers is het verder, maar qua snelheid gaat het beduidend sneller!

Ook maak ik gebruik van betaald educatief verlof in het kader van mijn studies. Dat zorgt ervoor dat ik voor de avonden dat ik naar de avondschool moet op tijd kan vertrekken en niet hoef te stressen. Ook kan ik mijn examens dan een beetje inplannen waardoor ik het gevoel heb daar meer tijd te kunnen insteken.

Wat ook helpt voor dit (beter) evenwicht is het feit dat we beslist hebben om op donderdag gedurende vijf uur een poetshulp te laten komen. Zij kuist de badkamers, stoft alles afen onderhoudt de vloer. Op die manier hebben we in het weekend vrij om leukere dingen te doen, samen met de kindjes. Alleen het koken en strijken doe ik zelf, en uiteraard de vloer een beetje onderhouden. Ik durf grif toegeven dat ik blij ben dat zij er is, want het brengt toch wel wat bij aan de kwaliteit van onze weekends.

Tegenwoordig maak ik de keuzes zelf en heb ik echt het gevoel dat het evenwicht tussen werk en privé terug is. Alleen vraag ik me af hoe het komt dat ik ’s avonds precies nog altijd tijd te kort kom? Die woensdagen thuis breken mijn week en ik kan ongegeneerd genieten van mijn jongens en profiteren van het feit dat zij in de namiddag een dutje durven doen. Ik doe dat dan ook. 😉

Hoe zit het bij jullie?

Liefs,
Me, Myself and We.

10 gedachtes over “Weegschaal in evenwicht?

  1. misssexandthecity zegt:

    Keuzes voor jezelf maken en je gezin dat biedt een meerwaarde een job minder is mijn ervaring,…..de avonden dat wordt als de kids wat groter zijn een stuk makkelijker,…..echt!! En genieten is nu prioritair op de strijk,……

    Liked by 1 persoon

  2. Mrs. Brubeck zegt:

    Dat komt helemaal goed hoor…
    Ja moet ook gewoon af en toe de boel, de boel kunnen laten en genieten..
    Heb lang 4/5e gewerkt en een aantal jaren geleden gezakt naar 50%, omdat B van job veranderde en er iemand bij de kinderen moest zijn, want inderdaad… opvang vinden…
    Op den duur, vooral in middelbaar gaat het vanzelf!

    Liked by 1 persoon

  3. Flavie zegt:

    Zou ik ook doen… een dutje op woensdag 😉
    Ik werk fulltime… heb 2 mini-me’s om voor te zorgen… doe het huishouden… probeert zoveel mogelijk te sporten… allemaal goed en wel… maar niet altijd combineerbaar en/of haalbaar.
    Wij hebben ook beslist om op vrijdag 1x per maand een poetshulp in te schakelen voor de grote taken (ramen lappen – badkamer grondig poetsen – deuren afwassen…).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s