Twee nachten

Zolang heb ik mogen ‘genieten’ van het vakantiegevoel op een kinderafdeling in het ziekenhuis. Laat het uit! Vakantie? No way José! Gebroken, dat was ik. Na ocharme twee dagen.

Het heeft me wel héél hard doen beseffen wat onze buren anderhalf jaar lang hebben moeten doorstaan. Jullie kunnen hun verhaal gaan lezen op hun eigen blog.

6 mei 2014 is de dag waarop Jana de strijd verloor tegen aplastische anemie, een bloedziekte. Ik heb nooit beseft hoe ‘gevaarlijk’ die ziekte is, tot ze in april haar hersenbloeding kreeg. Het arme ding…

Die twee nachten hebben me tot nadenken gestemd. Afgelopen zaterdag werd er een kindernamiddag georganiseerd door hun VZW, met benefietvoetblamatch ten voordele van kinderafdelingen in drie ziekenhuizen. Ik heb hen, de dag voor die kindernamiddag, trouwens een berichtje gestuurd dat ik ongenegeerd met jullie durf delen: ‘Hey. Morgen gaat het, ondanks de reden waarom, toch een fijne dag worden denk ik. Wij hadden al immens veel respect voor jullie, maar dat is de afgelopen twee dagen nog vertienduizendvoudigd ofzo. We hebben een duizendste mogen proeven en meemaken met Ilian als jullie met Jana… Wauw! Ik durf niet klagen over mijn gebroken rug van in die slechte slaapzetel zenne. (En nu heb ik het toch gedaan. Sorry.) Dat was ocharme voor twee nachten. Jullie hebben dat bijna anderhalf jaar gedaan… Jawadde. Wij buigen zeer diep voor jullie!! Tot morgen. xxx’

Ze vonden mijn woorden mooi. Maar ik meende ze ook uit de grond van mijn hart. Het leven kan toch oneerlijk zijn, he.

Liefs,
Me, Myself and We.

Wat een week !

Vorige week maandagmiddag belde de crèche. “Ilian heeft 38,7° koorts. Kan je hem komen halen?”
“Wat is het alternatief?” vroeg ik.
“Hem perdolan komen toedienen en dan terug vertrekken.”

Even gebeld met het Ventje. Die had twee vergaderingen met externen en kon niet weg. Dan overlegd met mijn baas. Ik mocht beschikken.

Kleine prutseman gaan halen. Naar huis gereden. Een beetje gerommeld op zolder/bureau terwijl Ilian lag te dutten in het logeerbed. Grote broer gaan halen. Perdolan gaan halen. Koorts was gestegen en tegen 6 uur ’s avonds had hij 40,2° koorts. Perdolan gegeven en om 20u naar de dokter gegaan.

Keelontsteking was het verdikt. Antibiotica voorgeschreven en als de koorts niet weg is na twee dagen, moesten we terug gaan. Het Ventje is naar de apotheek van wacht gereden zodat we maandagavond nog met antibiotica konden beginnen.

Dinsdag is hij dan naar mijn schoonmama gegaan. Toch nog koorts gemaakt in de dag. Ik ben hem gaan halen bij mijn schoonmama, ben naar huis gereden. Ik heb Ilian in de buggy gelegd, ben naar de dokter gestapt voor zijn doktersbriefje, dan naar school om grote broer te gaan halen, dan naar crèche om doktersbriefje af te geven, dan naar winkel om pizza.

Terug thuis pizza in de oven gestoken en gegeten. Beetje opgeruimd. Ventje kwam thuis, zijn pizza werd gebakken. Om halfzeven ben ik naar mijn school vertrokken voor een laatavondsessie.

Woensdagochtend stond mijn mama aan onze deur. De school van Mauro had facultatieve verlofdag en wij hebben beslist met Mauro weer naar Plopsaland te gaan. Ook nu Ilian ziek is, hebben we dat toch gedaan en we hebben ervan genoten (fotoverslag volgt nog wel). We kwamen thuis tegen 17uur. Mijn mama had eten gemaakt. Ze zei me dat Ilian toch nog koorts had gemaakt, 39,5°. Ik heb dan maar de dokter gebeld om te vragen of we nog konden langsgaan. Om 18u40 mochten we gaan.

Bij de dokter aangekomen wist ze ons – na onderzoek – te zeggen dat de antibiotica niet was aangeslagen. Omwille van de hoge koorts en de mindere eetlust, heeft ze ons toch doorverwezen naar het ziekenhuis om uitdroging te voorkomen. We gaan terug naar huis, prepareren alles en gaan naar het ziekenhuis.

Op spoed aangekomen zagen we direct dat daar niet veel ‘gewone’ mensen waren. Het eerste wat de dokter ons na anderhalfuur wachten zei toen hij ons zag, was: “Aaaah… Nog is normale mensen.” Hij heeft dadelijk de kinderarts gebeld omdat die nog in huis was en we mochten naar de kinderafdeling gaan. Hij had geen zin om Ilian te onderzoeken om daarna dat kind weer binnenstebuiten te keren. Hij had liever dat de kinderarts dat direct zelf deed.

Op de kinderafdeling toegekomen, gingen ze Ilian een baxter geven. Ze waren in zijn elleboogplooi aan het prikken, maar ze vonden blijkbaar geen ader, dus bleef die dokteres met haar naald van links naar rechts gaan onder dat vel. Niet moeilijk dat Ilian heel het kot bij elkaar gebruld heeft! (Ikzelf ben ook gezegend met regelmatige bloedonderzoeken en ik kan je verzekeren, dat onderhuids zoeken doet PIJN!) Uiteindelijk kreeg hij een baxter in zijn handje.

Er werd snel beslist dat we moesten blijven. Ilian had een virale infectie. We verkozen een kamer apart. Wist ik veel dat het geen hotel ging zijn! Een slaapzetel stond ter mijner beschikking en ik kreeg alleen ontbijt geserveerd! Geen middageten, geen avondeten… Uiteindelijk is dat het minste van mijn zorgen, maar vertel dat aan iemand en de reactie is “Huh?” (inclusief wijd opengesperde ogen).

De baxter in zijn linkerhandje...

De baxter in zijn linkerhandje…

Hij ligt er vredig bij te slapen. Maakt de zaken iets draaglijker.

Hij ligt er vredig bij te slapen. Maakt de zaken iets draaglijker.

Zijn kooibed. Zielig! En dan nog van dat ijzer...

Zijn kooibed. Zielig! En dan nog van dat ijzer…

De tijd kruipt traag voorbij als je aan het wachten bent zonder iets om handen.

De tijd kruipt traag voorbij als je aan het wachten bent zonder iets om handen.

Wachten op papa en grote broer met mijn middageten.

Wachten op papa en grote broer met mijn middageten.

Het Ventje is gerief gaan halen voor mij om te blijven overnachten. Nadien is hij naar Mauro gegaan en heeft hij mijn mama afgelost (die was nog altijd bij ons thuis). Donderdagochtend kreeg ik dan twee croissants (het was een feestdag) en wachtte ik op Mauro en het Ventje die tegen de middag zouden komen met boterhammetjes. Zo gezegd, zo gedaan. Ik had niets om handen gedurende de hele ochtend. Pas toen het Ventje er was, heeft hij mijn leesboeken voor school meegebracht zodat ik me kon bezig houden. Ventje is – samen met Mauro – zijn mama gaan halen. Hij is dan teruggekomen naar het ziekenhuis tegen drie uur. Ik ben dan naar huis gegaan om me te gaan douchen en iets te eten met Mauro en mijn schoonma. Ventje heeft mij toen in mijn gat gebeten, want hij zei doodleuk: “Gij zit wel in een luxepositie om u thuis te kunnen gaan douchen”. Geen goede opmerking tegen een mama die een hele nacht naast een ‘ziek’ kind heeft gezeten. (Gelukkig had hij geen koorts meer, maar wel die stomme baxter in zijn hand.)

Terug in het ziekenhuis rond halfzeven, is het Ventje naar huis gegaan. We moesten nog een nachtje blijven, maar Ilian was wel van zijn baxter verlost. Ze wilden zien hoe hij zou reageren zonder toegevoegd vocht. Nog een nachtje in die überslechte zetel geslapen. Om 4uur werd ik wakker met helse rugpijn! Ongelooflijk! Daarna helemaal niet meer kunnen slapen.

Vrijdagochtend kreeg ik dan drie sneden bruin boord met 10g boter, 20g speculoospasta en 20g philadelphiakaas. Lekker! (not) Enfin. De dokter kwam zeggen dat we naar huis mochten. Jeuj! Verpleegsters kwamen nog wel een snottebel van Ilian halen om te achterhalen welk virus hij had. De hoofdgeneesheer van de afdeling zei dat we om 14uur naar huis mochten en dat we mochten bellen voor het resultaat. Een andere dokter zei dat we moesten wachten op het resultaat, maar dat hebben we snel uit haar hoofd gezet.

We mogen naar huis!

We mogen naar huis!

Ilian koortsvrij en klaar om naar huis te gaan.

Ilian koortsvrij en klaar om naar huis te gaan.

Ventje is afgekomen om tien uur. Ik ben naar huis gegaan om brood en charcuterie te gaan halen (er was niets meer in huis) en met Mauro en mijn schoonma een boterham te eten. Dan heb ik een picknick gemaakt voor het Ventje en die meegenomen naar het ziekenhuis tegen 13uur. Om 14uur stonden we buiten.

Ik zweer het! Als je als ouder niet ziek bent als je daar binnenkomt, dan word je daar ziek! Slechte zetel, geen eten… Vreselijk! En de kinderafdeling an sich kan ook een opfrisbeurt gebruiken.

Terug thuis zei Mauro tegen het handje van Ilian ‘stoute giraf’. (Er hing een pleistertje met een giraf op over zijn baxtergaatje.) ‘Ilian pijn’. Zo schattig! Enfin. Ondertussen is alles vergeten en vergeven. Behalve mijn rugpijn… Die is nog altijd lichtjes gebroken.

Zaterdag zijn we dan naar een kindernamiddag geweest, georganiseerd door VZW Jana De Koker. Ilian is thuis gebleven met zijn meterke. Ik heb dan quiche gemaakt en chocomousse. Het was lekker. Zondag was het dan communiefeest bij de zus van het Ventje. Ilian mocht mee en onze twee zonen hebben de harten gestolen van iedereen. Ze zagen er dan ook superknap uit! (Foto’s volgen ook nog.)

Maandagochtend, ik geraakte moeilijk uit bed omdat Ilian weer zeer slecht geslapen had. Sinds 3u40 lag hij bij ons in bed. Om 5u30 liep mijn wekker af. Ik had geen zin me te douchen, dus snel mijn haar samengebonden en alles klaargemaakt voor vandaag voor iedereen. (Zak voor Ilian voor de crèche, boekentas incl boterhammetjes voor Mauro en lunchpakketje voor mij.)

Op weg in de file naar mijn werk ging vorige week dinsdag nog eens door mijn gedachten. Leuk… (not) Hier toegekomen had ik bijna mijn draak van een computer in gang gekregen toen plots alle elektriciteit uitviel. Ik kon opnieuw beginnen… Mijn hoogbegaafde taalpuristische oncollegiale collega kwam binnen en zat nog geen vijf minuten neer toen hij commentaar had op iets dat ik niet gedaan had. Like I care !? Hij is mijn baas niet en hoeft mij niet de les te spellen. Voor de rest zit diene mens heel de tijd te zuchten en te blazen en te puffen…

De dag gaat weer traag voorbij gaan. Dat kan ik je nu al zeggen.
Please! Laat het snel 17uur zijn!

Liefs,
Me, Myself and We.

Mijn dagje

Tot nu toe is het niet echt mijn dagje heb ik zo het gevoel.

Ilian is behoorlijk ziek met gisteren een koortspiek van 40,2 graden. Het arme ventje. De twee voorgaande nachten heeft hij zeer slecht geslapen. Afgelopen nacht goed, denk ik. Ik heb hem alleszins niet gehoord. Maar ik ben ook zo moe dat ik overal zou doorslapen, denk ik.

Vanmorgen bleek dan dat we vandaag maar met twee op kantoor zouden zijn in plaats van met vier. Voor mij geen probleem. Maar toen ik aan mijn collega – die beweert een hoogbegaafde taalpurist te zijn én die mij vervangen heeft tijdens mijn bevallingsverlof en zo mijn job heeft ingepikt – zei dat hij ‘vindt ik’ een beetje fout had geschreven, toen is die uitgevlogen! Van slag hield ik mijn mond en zeg ik geen woord. Ik weiger zelfs telefoon op te nemen zodat ik hem niet kan irriteren met mijn stem (ik doe dat niet voor hem, zenne, de dikkenek).

Vanmiddag ben ik dan een paar boodschapjes gaan doen in plaats van binnen te blijven. Zo ben ik naar Dreamland geweest om te zoeken naar decoratie voor het verjaardagsfeestje van Mauro. Ik wil alles in thema Plop, maar dat is nog niet zo makkelijk te vinden! Ik zag daar een Plopmuts liggen aan € 12,95. Ik dacht: ‘Die moet k hebben voor het feestvarken!’ dus ik nam die mee. Aan de kassa voelde ik al dat ik zoveel moest betalen, dus checkte mijn kassaticket en zag ik staan dat die muts aan € 19,95 werd aangerekend. Ik heb dat onmiddellijk gemeld en kreeg mijn € 7 terug.

In de Blokker en Casa ben ik op zoek gegaan naar een torentje glazen bokalen om in de badkamer te kunnen zetten met daarin de oorstokjes, ontschminkwatjes… Dat ligt nu overal verspreid in alle kasten en zo was dat ludiek gestokeerd. Ik heb wel een toren gevonden, perfect formaat, maar daar stond tekst op… Chocolate, cookies en sweets. Niet echt wat ik nodig had. Ik heb mijn oog dan laten vallen op drie mooie mandjes die perfect in de badkamer gaan passen aan € 1,99 per stuk. Ik kwam aan de kassa en moest € 7,47 betalen. Ik vond dat precies wat veel… Weer gemeld aan de kassa en het verschil terugbetaald gekregen.

Zie? Als het mijn dag niet is, dan heeft iedereen het geweten!

Nu nog de minuten aftellen tot halfvier zodat ik een zieke Ilian kan gaan halen bij mijn schoonma, een doktersbriefje bij de dokter, die in de crèche gaan afgeven, een gezonde Mauro gaan oppikken, pizza’s gaan halen, eten, wachten op papa en naar school vertrekken.

Nog twee uur! Benieuwd wat die nog gaan brengen…

EDIT: Mijn hoogbegaafde taalpurisitische oncollegiale collega heeft me net getrakteerd (jeuj!) op een keidikke scheet/prot/wind die stinkt van hier tot in Tokio! Nog een uur!!!!

Liefs,
Me, Myself and We.

Zomerpuzzel

Ik puzzel af en toe wel eens graag. Tot ik vast zit en de juiste stukjes niet meer kan vinden. Dan geef ik de puzzel door aan mijn papa, die puzzelkampioen is! Ik heb trouwens nog een heleboel puzzels ‘in wacht’ staan om gekadreerd te worden. Als die allemaal in kaders zitten, ga ik aan nieuwe puzzels beginnen. Maar eerst moet de zolder ook nog uitgepuzzeld worden en opgeruimd… Goh! Ne mens maakt nogal wat puzzels in zijn leven, he!

Waar zijn we momenteel mee bezig? Met een puzzel en planning voor de zomervakantie die lang genoeg duurt! Te beginnen op woensdag 1 juli en eindigend op maandag 31 augustus. Ik heb al maandplanningen afgeprint en aangeduid waanneer wij zelf thuis zijn. Nu nog de rest van de weken weten te overbruggen, want zelf zijn we maar drie weken thuis. Mauro is ondertussen ook al ingeschreven voor een piratenkamp. Dus dat zijn al vier weken die ingepland zijn. Nog vier weken en een half te gaan. Gaan we voor kinderopvang in de crèche van Ilian? Gaan we voor een andere kinderopvang, georganiseerd door onze stad? Gaan we voor logeerpartijtjes bij oma en opa, bij meter … ?

We hebben nog heel wat planningswerk voor de boeg! Ik ga ook eens kijken wanneer ik educatief verlof kan nemen voor mijn examens. Ik ben namelijk van plan in eerste zit te slagen… Hopelijk geen utopie! Want ik ben van plan zoveel op te nemen dat ik goed kan studeren en herhalen met de examens nu zodat ik niks meer van verlof overhou voor in augustus…

Hoe doen jullie dat trouwens? De zomervakantie overbruggen? En dan stel ik deze vraag vooral aan de ouders die niet in het onderwijs staan… (Hopelijk behoor ik tot deze laatste categorie binnen een dikke twee jaar. Dan is het probleem van de zomerpuzzel ineens ook van de baan! Maar dat is niet de hoofdreden waarom ik leerkracht wil worden. Het is gewoon mooi meegenomen…)

Liefs,
Me, Myself and We.

E-shopping

Ik ben er niet zo in thuis, hoewel het allemaal heel handig is via smartphone of tablet. Ik ben volledig pro om online te shoppen, en toch doe ik het niet zo graag.

Onlangs heb ik een bestelling geplaatst bij Hema. Lekker makkelijk dat alles klaar zou liggen in de winkel en ik niet moest lopen zoeken naar mijn spullen. Ik heb in de winkel betaald bij het afhalen.
Mijn foto’s, fotocadeaus en fotoboeken bestel ik ook online. Deze betaal ik ook pas bij afhalen. Lekker makkelijk en zo ben ik zeker.
Bij 3Suisses kocht ik vroeger ook veel. Hier betaalde ik ook pas na ontvangst van de goederen.

Onlangs heb ik fopspenen besteld met Ilian zijn naam op. Voor in de crèche is dat superhandig! Met Mauro kreeg ik (gratis) een proefpakketje toegestuurd en ik was daar tevreden over, dus ik wou nu een bestelling plaatsen en die betalen. Maar op voorhand betalen, ik ben daar zo niet voor… Ik heb de betaling dus onmiddellijk na het bestellen uitgevoerd, zoals gevraagd. Maar tot op vandaag (wat twee weken later is) staat er bij de status van mijn bestelling ‘wachtend op betaling’ en is er dus nog niets in gereedheid gebracht om mijn bestelling nog maar te beginnen maken! Daar krijg ik het dus van, he!
Vandaag heb ik een mail gestuurd met het betaalbewijs erin. Hopelijk reageren ze snel, niet via mail, maar door een pakketje in mijn bus.

Omwille van dit laatste verhaaltje heb ik dus géén zin om aan e-shopping te doen, he!
Hoe zit dat bij jullie? Kopen jullie alles online? En betalen jullie op voorhand? Wat denken jullie hiervan?

Liefs,
Me, Myself and We.

Trakteren

Mijn verjaardag is nog veraf, pas in september, maar ik ben er nu al over aan het denken. Al van kindsbeen af heb ik de gewoonte aangeleerd om te trakteren met mijn verjaardag. Eerst in de lagere school. In het middelbaar was dat alweer een pak minder, geloof ik… Maar van zodra ik ging werken, gebeurde dit opnieuw, want iedereen deed dat.

Zo is het begonnen… Maar dit jaar ben ik aan het denken om het niet te doen!

Wij huren een klein bureel in een groter gebouw. Al bij al maken we deel uit van dezelfde holding, maar toch is er een verschil… Vorig jaar had ik iets meegebracht voor mijn verjaardag. De werknemers van de andere firma (en zelfs van mijn eigen firma) zijn er al eerste bij om iets te komen halen en met veel plezier op te peuzelen. Soms zelfs zo veel dat ze durven vragen ‘is er nog?’ of ‘Wanneer breng je nog eens iets mee?’. Vandaag is er een collega van die andere firma jarig. Zij geeft – tijdens de middagpauze – een drink, inclusief broodjes en een glaasje champagne. Denk je dat er ook maar iemand heeft voorgesteld of ik ook eens langsga? Neen, hoor!

10661084_773533102685543_1884377690_n

4/4 cake met crème au beurre – vanillepudding met neonsuiker

Het gaat mij absoluut niet om het feit dat ik gierig ben ofzo, maar ik ben het meer dan beu dat alles van één komt. Zelfs mijn rechtsreekse collega’s brengen nooit iets mee! Vorige week was het zelfs zo erg dat mijn twee mannelijke collega’s koffiekoeken zaten te eten die de ene had meegebracht voor de andere. Onder mijn neus! Ik kreeg nog geen kruimeltje…

Toen ik mijn zwangerschap aankondigde, had ik suikerbonen meegebracht.  Toen Mauro twee jaar werd, had ik plattekaastaart mee. Dan met mijn verjaardag hetgeen je op de foto ziet. Ik wil wel trakteren, maar als ik nooit iets terugkrijg, waarom zou ik het dan nog doen? Vandaar dat ik besloten heb om dit jaar NIETS mee te brengen. Wij gaan een feestje geven en that’s is! Op het werk kunnen ze voor mijn part de boom in met de verjaardagen!

Liefs,
Me, Myself and We.

Ons weekend

Vrijdag was een vrije dag voor iedereen. Wij hebben ervan geprofteerd om naar mijn oma te gaan. Ze heeft genoten van ons bezoekje! Op de middag waren we bij haar. Op haar vraag zijn we frietjes gaan halen. Dan zijn we te voet naar het kerkhof gegaan. We hebben de bloemen opgeruimd van tijdens de begrafenis van opa. Die hadden hun beste tijd gehad. Alleen jammer dat we dat last minute beslist hadden om te doen. We hadden geen borsteltje ofzo mee en die bloemen hebben wel wat vuil afgegeven. Terug thuis van het kerkhof heb ik in foto-albums gekeken, samen met haar. Herinneringen opgehaald. Nadien sandwichkes gegeten, de afwas gedaan en dan terug naar huis. Tegen halfnegen waren we thuis en kon Mauro zijn bed in.

Zaterdag is het Ventje met onze twee mannetjes naar zijn mama gegaan om het gras af te rijden. Hij heeft ook een paar boodschappen gedaan. In feite waren ze uit mijn weg zodat ik kon studeren, wat ik dan ook vol overgave gedaan heb. Tegen vier uur zijn onze lieve buren langsgekomen voor een aperitiefje. Voor de kindjes had ik ‘zoute stokjes’ voorzien. Voor ons wat andere knabbels en rauwe groentjes. Een fijne babbel hebben we gehad. Plannen gemaakt voor de zomervakantie. Het is fijn om zo’n leuke buren te hebben! Dan ons avondeten gemaakt en de kindjes op tijd hun bed in. Ventje lag om halfelf ook al te slapen in de zetel. Ik ben dan maar naar War Horse beginnen kijken in afwachten van de laatste fles van de kleinste.

Zondag eerst uitgeslapen tot halfnegen (ja, kleuterzoon en babyzoon zijn zalige slapers!). Na het ontbijt heb ik een uurtje kunnen leren. Dan zijn we naar mijn schoonmama gereden. Op de middag daar frietjes met stoofvlees gegeten. De kleinste bleef bij haar. Wij zijn gaan zwemmen. Onze goeie vrienden zijn ook meegeweest en we hebben ervan genoten! Dan zijn we Ilian gaan halen bij mijn schoonmama en naar die vrienden gereden. Zij hadden ondertussen verse pannenkoeken gebakken. Ondertussen werd er ook de organisatie van een feestje uit de grond gestampt. We zijn alleszins op tijd naar huis gegaan zodat de jongens nog in bad konden en op tijd hun bed in. Voor de rest hebben wij een beetje televisie gekeken…

Het weekend was rustig, maar toch goed gevuld en dan nog redelijk onvoorzien. De komende weekends zien er nog drukker uit! 9 en 10 mei zijn nog vrij. 13 mei gaan we naar Plopsaland. 14 mei hebben we het hierboven besproken verjaardagsfeestje. Vrijdag is nog vrij… Zaterdag hebben we kindernamiddag ten voordele van de VZW van onze buren. Zondag 17 mei hebben we communiefeest. De zaterdag nadien, de 22ste, krijgen we bezoek. We gaan eerst in eigen stad een beetje tijd doorbrengen. Daarna bij ons thuis een dinertje. Zondag de 23ste gaan we naar Planckendael. Zaterdag 30 mei is het schoolfeest. Zondag 31 mei vieren we de derde verjaardag van Mauro.

Alles zit vol! Maar we genieten intenst! Tussendoor zou ik nog moeten studeren om in eerste zit te slagen. Ik heb er wel zin en vertrouwen in, maar voor niets gaat de zon op, he…

Liefs,
Me, Myself and We.