Opa’s aan de top

Mijn opa is altijd een fiere man geweest. Altijd hemd en stropdas. Altijd een gesteven broek. Altijd zijn haar in de plooi. Altijd een opgeblonken bril op de neus. Nooit ziek. Nooit aan de medicijnen voor een ‘hoge bloeddruk’ of eender welk ander kwaaltje…

Hij is geboren in 1930. Heeft dus de tweede Wereldoorlog redelijk bewust meegemaakt. In 1955 is hij met mijn oma getrouwd. Ze kregen vier zonen.

In 2012 reed hij nog zelf met de auto. Hij was wel een beetje verward en wist de weg niet meer zo goed. Gelukkig was mijn oma er om hem de weg te wijzen. Hij heeft uren met zijn eerste achterkleinzoon op de arm in de zetel gezeten.

In 2013 zijn we met zijn verjaardag nog op restaurant geweest. Ik denk dat het de laatste keer was dat we met hem nog iets gedaan hebben… (Neen, dit klopt niet. In juli is hij nog meegewerkt naar de Ardennen. Een beetje vakantie met de rest van de familie. Nu vraag ik me wel af of hij zelf met de auto reed toen…)

Sinds 5 januari dit jaar is hij in een rusthuis. Mijn oma kon niet meer voor hem zorgen.

Ik ben er afgelopen zondag langsgeweest. De fiere man waarover ik eerder sprak is veranderd in een schim van zichzelf. Hij zegt niets. Hij doet met moeite zijn ogen open. Uiteindelijk deed hij ze toch open toen Mauro hem had wakker gekust. Ik wenste hem een gelukkige 58ste verjaardag (85 klinkt wel heel oud, he…). Nog in de fleur van zijn leven! Hij keek me in mijn ogen en deed dan de zijne terug dicht. Ik denk dat hij dat doet omdat hij me herkent en niet meer kan reageren en zodoende mij buitensluit en ervoor zorgt dat ik er niet meer ben.

Ik ben hem aan het verliezen. Ik accepteer het ook. Het is mooi geweest. Hem zo zien, stilzwijgend, met kromgetrokken benen en handen, niet meer willen eten of drinken… Ik zie hem graag met mijn hart, maar om hem ook effectief zo te zien: het doet pijn.

Mijn oma heeft afgelopen zondag ook met ons wat zangers opgeschreven die opa graag hoort voor bij zijn crematie. Ze wil geen triestige muziek, want ze wil niet dat de mensen zich vervelen tijdens de dienst… Hij is nog niet dood, maar als die moment er is, dan heeft ze andere zaken aan haar hoofd. Zegt ze zelf, he!

Vandaag starten ze met het geven van morfine aan mijn opa. Dat is het begin van het einde… Normaal blijft mijn gsm altijd beneden liggen en nooit naast mij tijdens de nacht, maar vanaf nu neem ik hem mee naar boven. Ik ga er niks aan kunnen doen, maar ik vrees (en ergens hoop ik het ook, hoewel dat nu heel cru klinkt, maar ik bedoel het zo niet) dat hij niet zo heel lang meer te leven heeft. Ik gun hem de trots om met opgeheven hoofd van deze aardbol te verdwijnen. Hij is een plant geworden. Heeft geen waardig leven meer…

Lieve opa, ook al ben ik wel is een paar keer heel kwaad op je geweest, ik zie je graag. Je kent je tweede achterkleinzoon nu ook. Doe je ogen toe en slaap maar zacht lieve opa…

Dikke zoen en veel liefs,

Je kleindochter.

5 gedachtes over “Opa’s aan de top

  1. Kris10 zegt:

    Ik snap je gevoel heel erg. Ik heb dementie mijn grootvader zien veranderen van een enthousiaste tuinier met een liefde voor muziek tot een zielig hoopje mens in een klein kamertje. Uiteindelijk kreeg hij er nog een longontsteking bovenop en is zijn kaarsje ineens heel erg snel uitgegaan. Ik ben blij dat die laatste momenten niet te lang geduurd hebben. Dat is nu bijna een jaar geleden. Hij is net voor zijn 93ste verjaardag gestorven. Heel veel sterkte!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s