Van 6 januari tot en met 14 januari

Een verslagje van bijna twee weken, maar waar niets wereldschokkends gebeurd is…

Elke ochtend om 20 na 7 liep de wekker af. Ik kleedde me aan, ik maakte zoon 1 wakker en kleedde hem aan. Dan gingen we naar de badkamer om onze gezichten te wassen en onze tanden te poetsen. Dan naar beneden om te ontbijten en een lunchpakketje te maken voor de zoon. Op het gemakje… Elke dag hetzelfde scenario. En elke dag aan de schoolpoort dezelfde opmerking ‘ah! Je loopt nog rond!’

Vrijdag 9 januari had ik een hele dag een lastig gevoel. Ik kon er geen vinger op leggen, maar ik voelde me gewoon lastig. Ik had een beetje last van pijn in de onderrug. Met Het Ventje werd er redelijk veel gesmst waarop hij besloot een beetje vroeger naar huis te komen dan gewoonlijk. Het avondeten werd nog door mij bereid en werd door ons allen opgegeten om zes uur. Na het eten hebben we de buren gecontacteerd om te vragen of onze zoon even bij hen opgevangen mocht worden, want dat we toch eens naar het ziekenhuis gingen om te checken. Rond halfnegen waren we terug thuis, allez, bij de buren. Het was vals alarm. Ik had twee centimeter ontsluiting en last van voorweeën. Die zijn bij een tweede naar het schijnt beter waarneembaar.

Ik wist mezelf geen houding te geven in bed van de rugpijn van dinsdag – op woensdagnacht. Om twee uur zijn we weer bij onze superlieve buren gaan aanbellen. Onze buurvrouw is naar ons toegekomen en heeft zich in de zetel gelegd, voor moest onze zoon wakker worden. Ook voor de ochtendrush en om hem naar school te brengen, moest het nodig zijn. Om vijf uur ’s morgens stonden we terug thuis. Weer vals alarm…

Op woensdag 14 januari kwamen mijn broer en zus langs. We hebben toen het logeerbed op zolder in elkaar gezet. Met ons drieën. Zonder ruzie te maken zoals vanouds! Zoon zat in de namiddag beneden naar Kabouter Plop te kijken. We hebben hem niet gehoord. Ook werd er een beetje aan de elektriciteit op zolder gewerkt. En de rekken om dozen in op te bergen werden ook in elkaar gezet zodat we de ruimte al een beetje konden beginnen opruimen. We moesten namelijk nog met een kleerkast passeren en met al die rommel in het midden van de ruimte konden we daar op geen enkele manier langs. Daarom moest ook het bed in elkaar gestoken worden. Een tweede reden voor dat bed was dat ik geen derde keer beroep durfde doen op onze buren en mijn zus net een paar dagen vrij had. Zo kon zij bij ons komen logeren, just in case. Van woensdag op donderdag is mijn zus dan blijven slapen, maar uiteindelijk was het voor niets nodig…

Liefs,

Me, Myself and We.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s