Donderdag 15 januari

Ik Skype regelmatig met mijn ouders. Zo zien zij onze zoon ook, in plaats van alleen te horen. En het is dan nog gratis ook. Win-win situatie voor iedereen! Ze vroegen hoe het gisteren allemaal verlopen is. Ik geef een stand van zaken en zeg dat de kleerkast nog uit de kinderkamer moet om naar de zolder gebracht te worden. Prompt zei mijn mama ‘we komen na het avondeten af om jullie daarbij te helpen!’ Ik was wel blij. Dan zou het toch nog een beetje vooruit gaan, zo drie dagen voor de uitgerekende datum.

Als hoogzwangere liep ik maar een beetje op en af en deed ik eigenlijk niets… Eens de kleerkast uit de kinderkamer was, werden de nieuwe meubels naar boven gedragen. Vooral de nieuwe kleerkast voor zoon 2. Een groot en zwaar meubel. Gelukkig dat ze met drie waren om die in elkaar te steken! Alleen zou het nooit gelukt zijn.

Zo rond een uur of halfelf, hebben mijn ouders beslist om naar huis te gaan. De kastdeuren moesten er nog aangezet worden, maar dat zou Het Ventje alleen ook wel kunnen. Ik was blij toen ze weg waren. Eindelijk rust! Het Ventje en mijn zus gingen de grote stukken karton van de kleerkast naar de garage doen zodat die uit de weg stonden. Ik ging me klaarmaken om mijn bed op te zoeken. Ik wou me dus helemaal omkleden zo rond een uur of kwart na elf en ik stond helemaal in mijn blootje. Ik wou eventjes wachten tot die stekende rugpijn weggetrokken was om mijn been te kunnen tillen om een vers onderbroek aan te trekken. Toen de rugpijn was weggetrokken, voelde en zag ik helder water langs mijn benen lopen en stond er een plasje onder mij. Ik keek op de klok en zag 23:18.

Ik heb dan maar een maandverbandje in dat vers onderbroek gelegd en heb me aangekleed. Ondertussen riep ik op Het Ventje, maar ik kreeg geen gehoor. Ik ging naar beneden en zag niemand. Ik ging naar de berging en zag de achterdeur openstaan. Ik hoorde precies gelach buiten. Ik heb eens hartgrondig gevloekt en ben terug naar binnen gegaan, alle deuren achter mij open latend.

Het Ventje en mijn zus kwamen terug binnen. ‘Ik hoorde je precies vloeken’ zei mijn zus. ‘Ja. Dat klopt.’ antwoordde ik. ‘We moeten nu naar het ziekenhuis. Mijn water is gebroken.’ zei ik. ‘Ik vermoedde al zoiets. Die vloek en dan die deuren die open stonden, ik was er zeker van dat ik die had dichtgedaan.’

Om 23:40 waren we op de spoedafdeling van het ziekenhuis. We werden naar de dienst materniteit doorverwezen. ‘Is het uw eerste kindje mevrouw?’ werd me gevraagd. ‘Neen, het tweede. Vorige keer ging het heel snel. 4 uur en 20 minuten tijd tussen mijn water dat gebroken is en de eigenlijke geboorte.’ zei ik. ‘Amai! Dat is snel!’ kreeg ik als antwoord.

Aangekomen in een arbeidskamertje zei ik nogmaals dat mijn water gebroken was. ‘We zullen eens kijken mevrouw.’ Ik stond daar dan in ontbloot onderlijf. ‘Kan je eens heel hard op je pols blazen. We zullen eens zien of het je water is.’ Uiteraard gebeurde er dan niets meer… ‘We zullen eens voelen mevrouw.’ … ‘Ja, drie centimeter ontsluiting. Het is zeker voor vannacht. We gaan je monitoren. Mijnheer, u mag mevrouw gaan inschrijven aan de balie van de spoeddienst.’ Om 23:50 was ik ingeschreven.

‘Ik zou graag een epidurale hebben, als het kan.’ zei ik vrij snel. ‘Geen probleem. We brengen dat dadelijk in orde, zeker omdat je eerste bevalling zo snel ging.’ Ik kreeg zo’n lelijk ziekenhuishemd aangemeten en dan begon de ‘operatie’ voor die epidurale. Dat is ook nogal een gedoe. Ik moest rechtop zitten op de rand van het bed en mocht niet te veel bewegen en moest ondertussen die pijnlijke rugweeën verbijten. Niet gemakkelijk wetende dat ik het liefst van al rechtstond en een beetje van links naar recht wiegde.

Om 1:30 had ik die epidurale en rond 2 uur begon die te werken. Ik voelde wel nog weeën. Op een bepaald moment om tien na twee voelde ik precies een enorme druk. Ik heb dan gebeld voor een vroedvrouw die kwam voelen. ‘8 centimeter ontsluiting mevrouw. Het zal niet lang meer duren.’

Rond 2:40 heb ik nog eens gebeld. ‘Die druk wordt almaar groter, mevrouw.’ ‘Ja, nog een halve centimeter te gaan. Als je die druk voelt, mag je al eens mee duwen.’ wat ik ook braafjes deed terwijl de vroedvrouw mijn bed aan het omvormen was tot arbeidsbed. Op 16 januari 2015 om 2:50 na drie keer meepersen met de persweeën was onze tweede zoon daar. Ik zag hem komen, heb hem op mijn buik gekregen en ben onbedaarlijk beginnen huilen. De tranen liepen van mijn wangen. ‘En nog goed nieuws’, zei de gynaecologe, ‘want je bent niet gescheurd noch geknipt.’ Ooooh! De opluchting die ik voelde. Want de knip van bij de eerste was ik nog niet vergeten! De gynaecologe zei nog ‘maak, gij zijt een snelle. Een halfuur geleden zeiden ze nog dat je acht centimeter ontsluiting had. Nu ben je al bevallen. Ik heb net op tijd alleen mijn handschoenen kunnen aantrekken.’

Nog even wachten op de moederkoek. Ik denk dat ik gezegd heb, met dat versgeperst baby’tje op mijn buik, ‘komt er nog een kind ofzo?’ Neen, dat was dus de moederkoek. Onze zoon, met de mooie naam (ahja, anders hadden we die niet gekozen he) Ilian werd gewogen (3kg240) en gemeten (50cm) en goed bevonden. Dan moest ik nog even blijven wachten tot ze me kwamen opfrissen. Ik denk nog dik een halfuur ofzo. Er was ineens een dringender geval.

Na het opfrissen moest ik proberen om onze tweede zoon aan te leggen, voor de borstvoeding. Dit lukte wel en rond vijf uur waren we op een gewone kamer. Het Ventje is rond zes uur naar huis gegaan zodat hij mijn zus kon helpen bij de ochtendrush en onze eerste zoon niets vreemds zou merken. Vanaf dan begonnen de vier drukste dagen. Die in het ziekenhuis. Tijdens een weekend. Met veel, lang en druk bezoek en slecht gevangeniseten. Maar ach. Nieuwe verslagen volgen nog wel.

Liefs,

Me, Myself and We.

21 gedachtes over “Donderdag 15 januari

  1. beaunino zegt:

    Gefeliciteerd! Wat fijn voor je dat het allemaal zo snel is gegaan zeg. Wouw!
    Ik werk zelf als secretaresse op verloskamers. Bij ons gaat het soms wel iets anders. Wij hebben bijvoorbeeld verlosbedden in plaats van arbeidsbedden. Wat een grappig woord.

    Verder had je in Nederland gewoon lekker na vier uurtjes naar huis gegaan hoor, als jij en je zoon verder gezond waren.
    Leuke naam. Geniet nog even van je kraamtijd hoor!

    Like

    • memyselfandwe zegt:

      Dank je wel. Zonder knip of scheur had ik misschien wel graag onmiddellijk naar huis gegaan, ja. Maar ja. Ze moeten toch iets vinden om het geld uit onze zakken te kloppen? Zo moeten we de dag waarop we naar huis mogen tot minstens twee uur blijven. Zo kunnen ze die dag ook nog volledig aanrekenen.

      Like

      • misscaesar zegt:

        Dat is iets wat men de Belgische dames graag laat geloven, feit is, als jij naar huis wil dat niemand je kan tegenhouden. Ik ben bij nummer2 ook veel vroeger vertrokken, eerst zeiden ze “neen” tot ik zei dat ze mij daar niet konden houden als medisch alles in orde was. En ribedebie was ik 🙂

        Like

        • memyselfandwe zegt:

          Omdat Ilian zijn oogwit een beetje geel was, hebben ze bij de hielenlikkers extra testen gedaan. Nu hadden ze als ‘excuus’ dat we moesten wachten op de bloedresultaten. Tot vier uur hebben we daar gezeten!!! Maar ja, ik wou ook wel graag weten of alles wel in orde was…

          Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s