Frustraties

Volgens Van Dale: gevoel van teleurstelling.

Iedereen kent het wel. Iedereen wordt er jammer genoeg mee geconfronteerd. Bij mij is dat niet anders…

Ik heb vooral frustraties op mijn werk. Ik denk dat dit ook bij de meesten bekend is.

Hoe komt dat nu?

Wel. Ik werk hier nu bijna vijf jaar. Ik dacht dat ik mijn job goed deed, want niets wees het tegendeel aan. Ik heb nooit opmerkingen gekregen, ondanks het feit dat ik regelmatig om feedback vroeg. Ik heb hier ook veel veranderingen gezien (op twee jaar tijd heb ik 16 collega’s gehad en drie bazen. Na vier jaar zijn we gesplitst en terug op 2 mensen gevallen ipv ons gekend team van 4…) en ik heb me altijd weten aan te passen. De ene keer al een beetje beter en geduldiger dan de andere keer, maar ik denk dat dat niet geheel abnormaal is.

Toen ik 18 weken zwanger was van zoon nummer 2 (dus een vijftal weken geleden), begon ik last te krijgen van bekkeninstabileit. Om aan mijn bureau te geraken, moet ik 51 treden afleggen. Dit is net iets hoger dan twee gemiddelde trappen. Er is geen lift ter beschikking.

Ik had aan mijn baas gevraagd of ik in één van onze filialen mocht gaan werken waar het gelijkvloers is. Eventueel wou ik wel in twee verschillende winkels gaan werken, om de één niet voor te trekken op de andere (we hebben er in totaal zeven, maar dit geheel ter zijde). Zo moest ik geen trappen doen en ontzag ik mijn bekken een beetje.

“Ja… Ik begrijp dat wel, hoor. Maar we staan daar niet voor te springen…” werd mij toen geantwoord.

Twee weken later viel de puzzel in elkaar. Ik werd op het matje geroepen. Er waren klachten over mij. De winkels durfden mij niet te bellen want ik ben te cru en te bot, ik heb geen begrip voor hun situatie. Mijn communicatieve skills lieten te wensen over. En als klap op de vuurpijl sta ik niet open om mij naar de winkels te verplaatsen om daar te gaan werken! (We hebben er, zoals eerder vermeld, zeven: in Bredene, Nazareth, Ranst, Leuven, Kermt, Grace-Hollogne en Charleroi. Ik moet deze afstanden volgens hen twee maal per maand per winkel afleggen met mijn eigen wagen!). Ook komt mijn privéleven op de eerste plaats omdat ik dus 4/5de werk, binnenkort in bevallingsverlof ga en daarna terug van plan om 4/5de te komen werken.

Hierdoor kreeg mijn rechtstreekse collega ‘promotie’ en werd hij mijn leidinggevende. Hij kreeg een auto, een gsm… Niet dat ik dat zou willen, dus ik heb hem daarmee gefelicteerd. Hij antwoordde direct met te zeggen dat hij er niet om gevraagd had.. Goed voor hem. Ik mag mij bezighouden met alléén maar bellen naar de klanten om geld te innen, en dan nog ‘de kleine klanten’. De grote zijn dus voor mijn baas, net zoals het contact met de winkels.

Dit alles werd me meegeedeeld op een donderdag, vlak voor mijn weekend. Maandagochtend kom ik dan braafjes terug naar het werk en mijn baas ‘die er niet naar gevraagd heeft’ kon ineens niet snel genoeg met mij samenzitten om het takenpakket te herverdelen. Ineens wordt er ook van mij verwacht dat ik alle telefoontjes in de eerste lijn beantwoord. Alle post wordt bij mij gelegd ter klassement.

Vandaag zit ik hier met barstende hoofdpijn: een migraine-aanval.

Ik heb dit al gemeld aan ‘mijn baas’. Zijn laconieke reactie: “Ah, dan ben ik niet alleen. En nu weet ik zeker dat ’t niet van ’t drinken is.” Mijn andere ‘baas’ zei doodleuk: “Ik ben blij dat ik geen vrouw ben, want niets mogen innemen bij een migraine-aanval… Pfff…”

Ik ben nog geen enkele dag ziek geweest n.a.v. een zwangerschap. Niet bij zoon nummer 1; noch nu. Maar op een beetje begrip kan ik hier niet rekenen en dat frustreert me enorm, wat dan ook weer niet goed is voor de baby…

Wat moet ik toch doen? Ik ben alles goed aan het afwegen en zal jullie hiervan op de gepaste tijden op de hoogte houden.

Liefs,

Me, Myself and We.

9 gedachtes over “Frustraties

  1. annliesbet zegt:

    Het lijkt wel of ik over mezelf aan het lezen ben, een 10-tal jaar geleden (behalve dan dat ik niet zwanger was). Hoewel ik mijn job heel graag deed, was het een bron van frustratie. Bazen die zichzelf wilden laten gelden, collega’s die me probeerden weg te pesten, jaloezie, roddel, enz. Ik hield me sterk en probeerde het me niet aan te trekken. Ik deed voort en voort, tot het plots gedaan was met werken. Ineens was al mijn energie opgebruikt en lag ik in een ziekenhuis aan een infuus. Niemand zegt dat het bij jou zo hoeft te gaan natuurlijk, maar wat ik probeer te zeggen is dat je gezondheid en je gezin zoveel belangrijker zijn dan een job en collega’s. Praat erover met je dokter en blijf op tijd thuis. Geniet van je zwangerschap en overweeg of een andere job geen optie is (uiteraard na de geboorte van je kindje en de nodige rust achteraf). Veel succes. En sterkte.

    Like

  2. Me zegt:

    Ik ben gisteren bij de dokter geweest. Ze heeft me deze week thuis gezet. Vooral om mijn hardnekkige migraine aanval te bestrijden. Deze frustraties doen daar uiteraard geen deugd aan. Ach ja…
    Hopelijk luister je nu beter naar jezelf zodat je niet weer aan een infuus moet! Hoe erg!

    Like

  3. kakel zegt:

    Het ergst vind ik dat je inzet niet gewaardeerd wordt. Je bent er altijd, ze kunnen immer een beroep op je doen en dan hebben ze geeneens respect voor je. Wat zou je zelf het liefst hebben? Gewoon je werk doen en met rust worden gelaten? Gaan werken in een ander filiaal (mocht dat mogelijk zijn) of juist je oude functie terug? Je nieuwe “baas” tegen je in het harnas jagen, heeft helaas geen zin. Werk je omdat het financieel nodig is, of omdat je niet hele dagen thuis wilt zitten? Ik wens je moed en vertrouwen… En beterschap van de migraine!
    Liefs en een knuffel,
    Kakel

    Like

    • memyselfandwe zegt:

      Ik weet het dat je maar een nummer bent in een bedrijf. Als puntje bij paaltje komt zullen ze geen genade kennen. Heb het gisteren mogen meemaken met mijn vader. 53 jaar is hij. Werkte 26 jaar voor een bedrijf. Werd gisteren ‘omwille van economische redenen’ op straat gezet… Zo zie je maar…
      Ik doe mijn best om in functie van mezelf te kiezen, maar het is niet gemakkelijk. We hebben het geld nodig. Momenteel kan ik nergens gaan solliciteren, want ik zal nergens aangenomen worden ‘in mijn positie’. En dan kan ik mijn ouderschapsverlof niet direct opnemen… Ach ja. Ik zal mijn beslommeringen nog wel delen met jullie.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s